UWAGA

UWAGA!

Z RACJI WIELU WIADOMOŚCI, KTÓRE OTRZYMUJĘ, CHCIAŁA BYM SPROSTOWAĆ IŻ NIE MAM JUŻ NIC WSPÓLNEGO Z PANEM S. A, KTÓRY WYKONUJE RYTUAŁY NA ZLECENIE. NIE JESTEM WSTANIE NIC PORADZIĆ NA BRAK ZWROTU GOTÓWKI, KTÓRĄ OWY PAN OBIECUJE GDYBY RYTUAŁ NIE WYSZEDŁ, PONIEWAŻ NIE MAM Z NIM KONTAKTU I MIEĆ NIE ZAMIERZAM.

piątek, 20 grudnia 2019

Yule / Boże Narodzenie - Pojęcia związane z Sabatem

Duchowe skupienie oraz słowa kluczowe

Cisza
Cykle
Mądrość
Narodziny
Odrodzenie
Ofiara
Początek
Poszukiwanie sensu
Przywrócenie
Sen
Wdzięczność
Wgląd
Wieczność
Współczucie
Wyzwanie
Zakończenie

Magiczne ośrodki zainteresowania

Czuwanie, osobiste rekolekcje
Czynności uzdrawiające
Głęboko przeżywany rytuał
Hibernacja („zsynchronizowanie” się z ciemnością)
„Inwentaryzacja”
Kontemplacja i patrzenie w głąb siebie
Medytacja
Ocena
Pisanie dziennika
Refleksja
Studiowanie
Ucztowanie („Jedź, pij i baw się!”)
Wróżby i krystalomancja
Wspólne celebrowanie
Wykonywanie prac ręcznych

Astrologiczne odmierzanie czasu

Pochodzenie wyrazu Yule nie jest do końca znane, ale najczęściej jest on interpretowany jako „koło”, czy to w znaczeniu zmian pór roku, okrężnego ruchu słońca czy kół rydwanu boga Odyna. Pierwotnie Yule było terminem wiccańskim; obecnie jest stosowane przez ogół społeczeństwa pogańskiego na określenie zimowych świąt przypadających na czas astronomicznego
Przesilenia Zimowego lub w jego okolicy. Ujmując rzecz astronomicznie, Przesilenie Zimowe oznacza najdłuższą noc i najkrótszy dzień na półkuli północnej i przypada na noc z 21 na 22 grudnia. Na półkuli północnej Przesilenie Zimowe występuje wtedy, gdy słońce osiąga maksymalną ujemną wartość deklinacji (najniższy punkt) na biegunie północnym w stosunku do przesilenia letniego. Dla obserwatorów na Ziemi słońce osiąga wówczas w środku dnia najniższy punkt na niebie, a ponieważ łuk słońca jest tak niski, to wydaje się, jakby się zatrzymało. Termin „przesilenie” pochodzi z łaciny i oznacza „słońce, które się zatrzymało” lub „słońce stoi w miejscu”. Ujmując rzecz astrologicznie, Przesilenie Zimowe oznacza wejście słońca w znak Koziorożca.

Archetypy

KOBIETA

Święta Matka (z niemieckiego heilig, „całość”), która wydaje ponownie
na świat światło, często w postaci dziecka

MĘŻCZYZNA

Ojciec Czas
Król, dojrzały mężczyzna i często bóstwo solarne
Zielony Rycerz jako wcielenie zimowego ducha

Bóstwa i herosi

BOGINIE

Amaterasu (japońska)
Baba Jaga (słowiańska)
Befana (włoska)
Bona Dea (rzymska)
Brimo (grecka)
Cailleach (celtycka)
Carlin (szkocka wersja imienia Cailleach)
Carravogue (irlandzka i brytyjska)
Ceres (rzymska)/Demeter (grecka)
Decima (rzymska)
Fauna (rzymska)
Holda (alias Frau Holle; niemiecka)
Koliada (alias Koleda; przedchrześcijańsko-słowiańska)
Lachesis (grecka)
Marzanna, alias Moranna (bałtycka/słowiańska)
Rind (skandynawska)
Skadi (skandynawska)
Snegurochka (rosyjska)
Tonan (aztecka)

BOGOWIE

Bachus (rzymski, często związany z zimą za sprawą ucztowania i picia)
Hodhr (alias Hod, Hoder, Hodur; nordycki)
Saturn lub Saturnus (rzymski; władca Koziorożca)

Magiczne stworzenia

Cert (alias Krampus)
Dilis Varsvlavi (mit gruziński)
Elfy
Egregores: Święty Mikołaj
Gawain Zielony Rycerz (legenda arturiańska)
Zielony Człowiek (w oryg. Green Man[19])
Święty Król, o którym mówi się, że poddał się Dębowemu Królowi
w Przesilenie Zimowe
Karkantzaros (grecki)
Knecht Ruprecht (niemiecki)
Lucka (czeski)
Lutzelfrau (niemiecki)
Pelznichol, Perchta (alias Bertha; niemiecki)
Samichlaus (szwajcarski)
Stallo (lapoński)
Tomten (w tym Nisse i the Tonttu; skandynawski)
Weihnachtsmann („człowiek z darami”; niemiecki)

Stanowiska astroarcheologiczne

Almendres Cromlech (Portugalia)
Chaco Canyon (Nowy Meksyk, USA)
Chichen Itza (Meksyk, Jukatan)
Collinsville (Missouri, USA)
Glastonbury (Wielka Brytania)
Kastelli jätinkirkko (Finlandia)
Machu Picchu (Peru)
Newgrange (Irlandia, część kompleksu Brú
na Bóinne)
Obserwatorium słoneczne w Goseck (Niemcy)
Stonehenge (Wielka Brytania)
Tikal (Gwatemala)
Wyspa Wielkanocna (Polinezja)

Kolory

Biały: spokój, „czyste konto” przyprószonej śniegiem równowagi wewnętrznej, ochrona, cisza
Czerwony: witalność, ogień (także ten wewnętrzny), siła życiowa; kojarzony z owocami ostrokrzewu i gwiazdą betlejemską, roślinami rozkwitającymi w zimie
Zielony: obfitość, życie, żywa wiecznie zielona roślinność rozwijająca się przez zimę, nowy początek, bogactwo
Złoty: prezenty, pomyślność, dobrobyt, bogactwo energii słonecznej; kolor kojarzony z bogami, królami i życiem nadwornym

Zioła i przyprawy

Bluszcz: narodziny, intuicja, odrodzenie, odnowienie, transformacja, witalność
Cynamon: dostęp do sfery astralnej i duchowej, władza, intuicja, moce nadprzyrodzone, siła
Gałka muszkatołowa: czujność, świadomość, natchnienie, inteligencja, intuicja
Goździki: przyciąganie, władza, wróżenie, uzdrawianie, moc, ochrona, moce nadprzyrodzone, oczyszczanie
Jemioła: uzdrowienie, pokój, powodzenie, ochrona, odpoczynek, dobre samopoczucie; uważana za afrodyzjak
Kardamon: wróżenie, intuicja, mistycyzm, moce nadprzyrodzone
Mięta pieprzowa: spokój, wróżenie, intuicja, moce nadprzyrodzone, relaks
Rozmaryn: czujność, wypędzanie, wróżenie, uzdrawianie, jasność umysłu, ochrona fizyczna i psychiczna, siła
Szafran: intensywność przeżywanych emocji, pasja, powodzenie, wrażliwość, bogactwo
Szałwia (gastronomia): cisza, skupienie, zaufanie, wróżenie, zdrowie i uzdrawianie, ochrona, satysfakcja

Drzewa

Cedr: wypędzanie, odwaga, determinacja, dyscyplina, uzdrawianie, długowieczność, powodzenie, oczyszczanie
Jodła: spokój, komfort, kuratela, godność królewska, intuicja, ochrona
Orzech: obfitość, długowieczność, powodzenie, sukces
Ostrokrzew: szczęście, ochrona, pojednanie, siła, tkanie sieci, mądrość, życzenia
Rośliny wiecznie zielone: naturalny symbol odrodzenia, zmartwychwstania i życia wiecznego
Sosna: płodność, zdrowie i uzdrawianie, powodzenie, ochrona
Świerk: zdolność do adaptacji, jasność, uziemienie, wytrwałość, ochrona, siła

Kwiaty

Bożonarodzeniowa róża: ochrona, siła, wytrwałość
Poinsecja: zrównoważenie czakr, wzmocnienie energii

Kryształy i kamienie szlachetne

Cyrkon: uspokojenie, uzdrawianie
Onyks: równowaga między energią fizyczną a duchową, uziemienie, ochrona
Tanzanit: rozwiewa negatywność, wyciąga z depresji, zapewnia jasność umysłu
Turkus: zadowolenie, uzdrawianie, moc, ochrona

Metale

Ołów: wypędzenie, centrowanie, powiązanie z ziemią, ostrość, uziemienie, wytrwałość, ochrona, stabilność
Złoto: władza, kreatywność, szczęście, nadzieja, energia słoneczna i męska, sukces, bogactwo

Zwierzęta, symbole i stworzenia mityczne

Koń: czczony w wielu kulturach i związany z rytuałem zwanym „Hoodening”, w którym człowiek w kostiumie konia chodzi od drzwi do drzwi, zbierając pieniądze w zamian za dostarczaną przez siebie
rozrywkę.

Krowy i woły: ważne symbole pokarmu i dobrobytu. Okolice Przesilenia Zimowego to tradycyjnie czas „uboju stada”, podczas którego wybiera się zwierzęta przeznaczone na rzeź.

Kruk: przez wiele pierwotnych kultur uznawany zarówno za łgarza, jak i posłańca światła, przez co jest mocno związany z Przesileniem Zimowym.

Latający renifer: potężny dorosły osobnik z jeleniowatych ze skrzydłami!

Niedźwiedź: zapadający w zimowy sen niedźwiedź jest czczony jako wcielenie zimy, ponieważ kiedy budzi się z okresu zimowej hibernacji, na ziemię wyraźnie powracają światło i życie.

Renifer i jeleń: symbole Boga Lasu i Rogatego Boga, czyli tego, który panuje w okresie zimowym. Synonimem postaci matki lub bogini matki jest biała łania.

Świnie: często spotykane na stołach świątecznych, są bardzo inteligentne i długo były czczone jako potężne, święte zwierzęta. Starożytni Celtowie wierzyli, że świnie są świętym darem z zaświatów. Frey, czyli skandynawski bóg wschodzącego słońca, jeździł po niebie na grzbiecie złotoszczeciniastego knura Gullinbursti, którego sterczące włosie wyglądało jak promienie słoneczne.

Przebieranie: akt przebierania się za zwierzę. W ten sposób ludy pierwotne mogły uhonorować stworzenia totemiczne i wprowadzić ideę poświęcenia, symbolicznie wiążąc się ze zwierzętami, które są w stanie przetrwać zimę. Do zimowych rytuałów licznych kultur trafiły pochody zwierzęcych przebierańców. Obecnie wciąż się odbywają, zwykle w połączeniu z pantomimą i tańcem morris.

Zmiany i zdolności adaptacyjne, jakie wykazują zwierzęta w czasie zimy: kamuflaż, hibernacja, migracja, pogrubienie futra, letarg. Zmiany te demonstrują elastyczność i instynkt samozachowawczy.

Zapachy (olejki, kadzidła, mieszanki oraz zapachy unoszące się w powietrzu)

Cynamon
Dym drzewny
Goździki
Kadzidło
Kardamon
Mirra
Rośliny wiecznie zielone (jodła, sosna, świerk i cedr)

Karty Tarota

Karty pentakli
Mag
Pustelnik
Świat

Symbole i narzędzia

Ciemność: spokój, samotność, poszukiwania, odkrywanie nieznanego
Drzewa: wytrzymałość, siła, mądrość, wytrwałość, wiedza, regeneracja
Kocioł: głęboki wgląd, zdolności mediumiczne, intuicja, znajomość siebie, tworzenie, manifestacja
Matka i dziecko: cykle narodzin i życia ukazujące obrót koła czasu, regeneracja, płodność, rodzina
Rośliny wiecznie zielone/zieleń: wytrzymałość, siła, odrodzenie, cykl życia, płodność, wierność, oczyszczanie (zwłaszcza cedr)
Światło: odrodzenie, odnowienie, energia, powrót słońca, inspiracja, inicjacja
Świąteczne polano: oczyszczanie, błogosławieństwo, ucieleśnienie zimy/zimna/śmierci, przepowiednia, szczęście
Wieńce: odwieczny krąg, magiczna i święta przestrzeń, wspólnota, celebracja

Jedzenie

Bûche de Noël (pieczeń z mięsa czerwonego i białego)
Domowe wypieki
Keks
Owoce cytrusowe
Warzywa bulwiaste (ziemniaki, brukiew, rzepa, pasternak, słodkie ziemniaki) zapiekane, purée, pieczone lub au gratin

Napoje

Ajerkoniak
Glögg
Gorąca czekolada
Gorące napoje kawowe
Gorący grog (cytryna, miód, alkohol, wrząca woda i laska cynamonu)
Gorący rum z masłem
Grzane wino
Herbata
Koktajl Tom i Jerry
Pitne octy
Wassail

Czynności zwyczajowe i tradycyjne praktyki

Dekorowanie domu, robienie i dawanie prezentów, pieczenie „ciasteczek duszy” (w oryg. soul cakes), uczestniczenie w występach i koncertach na żywo (tradycyjnie: występy mimów i taniec morris), obserwowanie deszczu meteorów roju Geminidy (12–14 grudnia), granie w gry, kolędowanie, ogniska i kręgi ognia, opowiadanie historii, dzwonienie dzwonkami, tradycja
„pierwszego gościa” (w Nowym Roku) oraz wszelkie odmiany rytuałów (indywidualne i ze wspólnotą) i „wielkie celebrowanie”.

Akty służby

Dawanie ciepłej odzieży potrzebującym
Karmienie ptaków i dzikich zwierząt (z zastosowaniem odpowiednich praktyk)
Obdarowywanie biednych ludzi
Praca w bankach żywności i kuchniach dla bezdomnych
Wysyłanie paczek dla personelu wojskowego za granicą

Alternatywne nazwy dla święta Yule w innych tradycjach i kulturach

Alban Aretha („druidzkie określenie prac Iolo Morganwyg, choć większość jego prac została uznana za nie jego, wielu nadal naśladuje jego styl)
Dongzhi Festiwal: (22 grudnia, Chiny i inne kraje azjatyckie)
Goru (21 grudnia, Mali)
Inti Raymi (21–24 czerwca, Peru)
Midvinterblot (21 grudnia; Skandynawia)
Natalis Sol Invictus – narodziny niepokonanego słońca (21 grudnia, etruskie, rzymskie)
Przesilenie grudniowe (stosowane w celu odróżnienia znaczenia w odniesieniu do półkuli północnej i południowej)
Przesilenie Zimowe (21–22 grudnia; wyznacza najdłuższą noc i najkrótszy dzień na półkuli północnej)
Soyal (21 grudnia; plemię Zuni i Hopi) Środek Zimy
We Tripantu (21–24 czerwca; Chile)
Winternights
Yalda (21 grudnia; Iran)
Yulefest, okres świąt Bożego Narodzenia
Ziemassvētki (22 grudnia, starożytna Łotwa)

Święta lub tradycje obchodzone podczas Yule na półkuli północnej

RELIGIJNE

Adwent (chrześcijańskie, co roku daty są inne, ale święto przypada na cztery niedziele przed Bożym Narodzeniem)
Boże Narodzenie (25 grudnia)
Brumalia (święto często rozpoczyna się pod koniec listopada i trwa aż do stycznia)
Chalica (pierwszy tydzień w grudniu; uniwersalizm unitariański)
Chanuka/Hanukkah (różne daty; żydowskie)
Dzień Oświecenia Buddy (8 grudnia; oświecenie Buddy)
Dzień św. Barbary (4 grudnia; święto chrześcijańskie, kiedyś organizowane przez Kościół, obecnie obchodzone przez wiele kultur)
Dzień św. Łucji (13 grudnia, szwedzkie)
Dzień Świętego Mikołaja (6 grudnia)
Koliada (alias Koleda, święto pochodzące ze starożytności, a obecnie obchodzone w krajach słowiańskich, 24 grudnia)
Koruchan (21 grudnia; wschodnio-europejskie/słowiańskie)
Las Posadas (16–24 grudnia, meksykańskie)
Matka Boża z Gwadelupy (12 grudnia; meksykańskie)
Matka Noc lub Modranicht (27 grudnia; saksońskie)
Pancha Ganapati (21–25 grudnia; hinduskie)
Saṅghamittā (pierwsza pełnia księżyca w grudniu, Sri Lanka)
Saturnalia (17–23 grudnia; rzymskie)
Święto Trzech Króli (6 stycznia)
Twelvetide (Dwanaście Dni Bożego Narodzenia)
Wieczór Trzech Króli (wieczór 5 stycznia)

ŚWIECKIE

Boxing Day (26 grudnia, Wielka Brytania, Australia, Kanada i Nowa Zelandia)
Deuorius Riuri (Starożytna Galia)
Dzień Kądzieli (7 stycznia; zwany także Roc Day, kraje europejskie)
Dzień Strzyżyka lub Lá an Dreoilín (26 grudnia, Irlandia, Wyspa Man i Walia)
Festivus (23 grudnia, Stany Zjednoczone)
Festiwal Palenia Zegarów (21–22 grudnia, Brighton, Wielka Brytania)
Hogmanay i „Pierwszy gość” (noc z 31 grudnia na 1 stycznia, Szkocja)
Junkanoo (26 grudnia; Karaiby)
Krampusnacht (6 grudnia; kraje alpejskie)
Kwanzaa (26 grudnia; panafrykańskie święto obchodzone w Ameryce
Północnej)
Noc Czuwania (31 grudnia)
Święto Głupców (różne daty, święto rozpoczynające się w połowie grudnia; szalone publiczne imprezy, odbywające się w okresie Przesilenia Zimowego, średniowieczna Europa)
Sylwester i Nowy Rok (31 grudnia i 1 stycznia)

Święta lub tradycje obchodzone podczas Yule na półkuli południowej

RELIGIJNE

Gwyl o Cerridwen (Święto Cerridwen; współczesne walijskie odprawianie czarów, 13 lipca)
Dzień Świętego Albana (20 lub 22 czerwca)
Vestalia, Festiwal na cześć Westy (7–15 czerwca)

ŚWIECKIE

Dzień Indianina lub Dzień Rolnika (24 czerwca, Peru)
Dzień Kanady (1 lipca)
Dzień Niepodległości (4 lipca, USA)
Dzień Zdobycia Bastylii (14 lipca, Francja)
Święto muzyki (Światowy Dzień Muzyki, 21 czerwca)


Yule / Boże Narodzenie - Rytuały Świąteczne

MUZYKA PODCZAS RYTUAŁU

Przesilenie Zimowe i muzyka idą ze sobą w parze, niezależnie od tego, czy jest to muzyka skomponowana przez nas ludzi czy nieziemski utwór stworzony przez nocny wiatr wiejący w zimowych roślinach wiecznie zielonych. W Stanach Zjednoczonych większość osób, bez względu na
wyznawaną religię, w dzieciństwie śpiewała kolędy. W dawnych czasach były nimi połączenia pieśni i tańca lub piosenki i procesji, czyli tradycji, które gładko przeszły w pantomimę i taniec morris. Kiedyś małe dzieci Przesilenie Zimowe czciły piosenką, obchodząc całą wieś i kolędując od drzwi do drzwi. Wieśniacy nagradzali kolędników słodyczami i drobnymi upominkami, symbolizującymi żywność i dobrobyt podczas Yule, jakimi obdarowywała wszystkie swoje ziemskie dzieci ziemia czy też Matka Ziemia. Mara Freeman odwołuje się do wczesnej wersji kolędowania, czyli hebrydzkiej tradycji „śpiewu do syna świtu”. Po wiosce wędrowała od domu do domu grupa chłopców w białych świątecznych odzieniach. W każdym domu albo brali na ręce najmniejsze dziecko lub niemowlę domowników, albo z prześcieradła lub koca formowali święte niemowlę. Następnie było ono przez nich noszone wokół paleniska trzy razy przy jednoczesnym wyśpiewywaniu kolędy (Freeman, 354). Mimo że taka piosenka była wówczas śpiewana jak kolęda, najprawdopodobniej była hołdem składanym powracającemu słońcu. W rzeczywistości jej słowa pochodzą z jednej z tradycyjnych pieśni spisanych przez szkockiego folklorystę Alexandra Carmichaela w jego Carmina Gadelica. Zostały w niej zebrane szkocki folklor i tradycje po chrystianizacji kraju. Niewątpliwie jednak tradycje te wywodzą się z jeszcze starszych pogańskich obyczajów, co tylko mocniej odzwierciedla dawne obyczaje tych wczesnych ludów.

Tradycja kolędowania wraz z obdarowywaniem śpiewających na progu drzwi odwiedzanych sąsiadów ciasteczkami i kakao trwa do dziś. Wiele z tych, które postrzegamy jako bożonarodzeniowe kolędy, można „spoganizować”, zmieniając odrobinę ich słowa. Niektóre – jak „Deck the Halls” i „The Holly and the Ivy” – nadają się dla śpiewaków pogańskich. Kolędowanie sprawdza się również jako kolejna metoda jawnego świętowania dla ukrytych pogan. Rytuał lub uroczystość możesz także uzupełnić muzyką instrumentalną. Mówi się, że bębny symbolizują bicie serca ziemi i stanowią ziemski pierwiastek. Wykorzystanie podczas rytuału bębnów i perkusji nie tylko doda pięknych i mistycznych dźwięków, ale również zjednoczy cię z ziemią i siłami zimy. Dzięki uniwersalności instrumentów strunowych można je łatwo wprowadzić do ceremonii i mogą one niebywale wesprzeć jej realizację. Synonimem zimy są oczywiście także dzwony – zwłaszcza jeśli jesteś w stanie zorganizować kilka janczarów. Doskonale nadają się one w trakcie przechodzenia do rytualnego miejsca lub do pozyskiwania energii. Znane są również z magicznych właściwości przepędzania negatywnej energii z przestrzeni, a dzwonienie nimi stanowi świetną zabawę. Zauważ, że wiele tradycyjnych kolęd doskonale współgra także z pogańską Pełnią Zimy. Pozostałe można „spoganizować”, aby stały się idealne na Yule. Po wpisaniu w internetowej wyszukiwarce frazy „kolędy pogańskie na Yule” otrzymasz dziesiątki pomysłów od innych pogan, którzy zdążyli już wykonać to zadanie.

RYTUALNY FESTYN PRZY OGNIU DLA DOWOLNEJ LICZBY OSÓB

Jeśli masz wystarczająco dużo szczęścia i posiadasz kominek, wykorzystaj go – każdy wie, że nie ma lepszego sposobu na rozgrzanie swojej przestrzeni życiowej niż za pomocą ciepłego trzaskającego ognia w kominku. Zaproś znajomych na „wieczór kominkowy” wydarzeń wspólnotowych. Ognisko można rozpalić również na zewnątrz, jeśli pozwoli na to pogoda. Oto kilka wskazówek odnośnie do takiego festynu przy ogniu:

Przygotuj posiłek na ogniu, a następnie zacznijcie snuć opowieści. Poproś każdego gościa, aby przyszedł z przygotowaną historyjką do opowiedzenia. Możesz podarować niewielki julowy prezent za opowieść, którą wszyscy uznają za najlepszą.
Urządź świąteczny wieczór gier! Przygotuj dla wszystkich jedną lub dwie gry i poproś gości, aby przynieśli ze sobą słodkie lub pikantne przekąski, którymi podzielą się z innymi.
Wybierz ze dwa świąteczne rękodzieła, które mogłaby wykonać wspólnie twoja grupa gości. A jeszcze lepiej będzie, jeśli wybierzesz taki rodzaj rękodzieła, z którego można stworzyć świąteczne podarunki. Spotkanie zakończ gorącą czekoladą i świątecznymi ciasteczkami.

ZIMOWY RYTUAŁ OGNIA DLA JEDNEJ OSOBY

Cel:

Powitanie nadejścia przesilenia i powrotu słońca oraz zastanowienie się nad charakterem tej zmiany i jej głębszym znaczeniem.

Czas:

Niniejszy rytuał odprawia się w przeddzień Przesilenia Zimowego i zajmuje on około 30–60 minut. Jeśli jednak chcesz, łatwo można go przedłużyć do całonocnego czuwania. Przygotuj wszystko, czego potrzebujesz, zanim się ściemni, a rytuał rozpocznij po zmroku.

Miejsce:

Na zewnątrz – jeśli to możliwe. W przypadku, gdy pogoda uniemożliwi wykonywanie rytualnych czynności na zewnątrz, skorzystaj w domu z kominka lub dużej świecy ustawionej na lustrzanej powierzchni. W podanych poniżej wskazówkach ziemia koresponduje z północą, powietrze ze wschodem itd. Jeśli twoja analogia jest inna, odpowiednio ją dostosuj.

Potrzebne przedmioty:

palenisko, mały grill lub duża świeca w kształcie walca;
podpałka i drewno do rozpalenia ognia;
zapałki i rzeczy potrzebne na wypadek pożaru (łopata, wiadro wody);
dzwonek lub janczary;
niewielkie zwoje papieru ze spisanymi na nich oświadczeniami lub
życzeniami, które „podarujesz” płomieniom (patrz przygotowania);
twoja ulubiona metoda wróżenia;
ofiary dla bóstwa (opcjonalnie – tylko wtedy, gdy tego chcesz);
lampion lub latarka czołowa;
krzesło lub leżak (ustawione obok paleniska);
ciasta i piwo (użyj świątecznych smakołyków).

Czynności przygotowawcze do rytuału:

Doskonałym sposobem na oczyszczenie się i przygotowanie do rytuału jest obmycie się mydłem kadzidłowym. Załóż dowolny strój i biżuterię, ale zachowaj ostrożność i nie machaj szatą lub peleryną w pobliżu ognia.

Przygotowania:

Przed rytuałem napisz na małych karteczkach to, z czym chciałabyś się „pożegnać” w czasie ceremonii. Światło powraca: które elementy „mroku” chcesz złożyć w ofierze płomieniom ognia i powracającemu słońcu? Jeśli planujesz ognisko, przygotuj je starannie przed rozpoczęciem rytuału, robiąc  to w taki sposób, aby ogień można było rozpalić jedną zapałką.

Rytuał:

Po zmroku przejdź na miejsce rytuału, korzystając z oświetlenia w jak najmniejszym stopniu. (Ale postępuj bezpiecznie: lepiej założyć latarkę czołową, niż upaść i coś sobie złamać. Zdroworozsądkowe zasady! Można także zaznaczyć ścieżkę kilkoma rozstawionymi w dużych odstępach luminariami; położone blisko ziemi nie rozproszą ciemności, a są takie piękne!) Idąc, zachowaj milczenie. Po dotarciu na miejsce powtórz następujące słowa Victora Hugo: „Rytuał
wydawał się konieczny po to, by on mógł przygotować się do snu, medytując pod wzniosłością nocnego nieba… tajemniczą transakcją między nieskończonością duszy a nieskończonością wszechświata”. (Uwaga: w razie potrzeby dostosuj zaimek osobowy). Zacznij od zwrócenia się ku wschodowi. Zwyczajowo, choć nie wymaga się tego, wznosi się ręce do żywiołu lub w kierunku, w którym się mówi. Własnymi słowami – które można wcześniej napisać lub po prostu wypowiedzieć spontanicznie w danym momencie – przemów do żywiołu powietrza i przywitaj go. Możesz odnieść się do znikomości powietrza, lekkości bytu, przebudzenia i transformacji. Zrób na chwilę pauzę; posłuchaj, poczuj i otwórz się na wschód oraz zastanów się, jakie dary wnosi on do twojego życia. Oto przykładowe przywołanie żywiołu wschodu:

Żywiole wschodu,
siedlisko powietrza, tchnienie życia,
którego nie możemy zobaczyć,
ale który napełnia nas życiem
i inspiruje,
bądź teraz z nami.

Odwróć się w prawo, aby stanąć twarzą do południa. Wypowiedz podobne powitanie, ale tym razem nadmieniając o ogniu namiętności, randze życia i nim samym, cieple ognia z paleniska i powrocie życiodajnego słońca. Oto przykładowe przywołanie żywiołu południa:

Żywiole południa,
siedlisko ognia, ciepło tętniącej krwi serca,
która przez nas przepływa,
napełnia pasją
i wypełnia życiodajnym ciepłem,
bądź teraz z nami.

Odwróć się ponownie w prawo, kierując twarz na zachód. Powiedz podobne powitanie, ale tym razem wspomnij o niespokojnej, zmiennej wodzie przeistaczającej się w zimowy lód i śnieg oraz sposobie, w jaki wędruje, poszukując zawsze nowych dróg. Oto przykładowe przywołanie żywiołu zachodu:

Żywiole zachodu,
siedlisko wody, zmiennego stanu,
który stale się przemieszcza i przeistacza,
pielęgnując kreatywność
i obdarzając nas świeżym spojrzeniem,
bądź teraz z nami.

I wreszcie odwróć się na północ, czyli w kierunku oddanym żywiołowi ziemi i zimie. Powiedz o wyzwaniach, końcu i początku, śmierci i narodzinach oraz wieczności. Nadmień o darach ziemi oraz nadziei, że dostąpimy ich ponownie w nadchodzącym roku. Oto przykładowe przywołanie żywiołu północy:

Żywiole północy,
siedlisko uziemienia, miejsce narodzin,
sroga zimowa kraino lodu i zimna, końca i początku,
zawsze nas jednoczący,
bądź teraz z nami.

Zrób teraz przerwę, usiądź na krześle i obejmij boki swojej klatki piersiowej. Stań się jak najmniejsza. Skup się na odczuwaniu ciemności i zimna. Jeśli chcesz, możesz w tym momencie pomodlić się lub pomedytować. Możesz również poświęcić ten czas na poproszenie wybranych bóstw, by dołączyły do rytualnej przestrzeni. (I pamiętaj: zawsze zapraszaj – nigdy nie żądaj).
Kiedy będziesz gotowa, wstań, odwróć się do paleniska i rozpal ognisko (lub jego substytut). Jak tylko drewno zacznie się palić, obejdź ogień zgodnie z ruchem słońca (z deosilem), powtarzając poniższą pieśń:

Julowa mądrości,
julowa radości,
zimowy duchu,
witamy cię tu!

Jeśli chcesz, możesz także zaśpiewać świąteczną kolędę lub inną pieśń. Kontynuuj okrążanie ogniska i śpiewanie, dzwoniąc przy tym dzwonkiem. Gdy ogień (lub ty!) osiągnie swoje maksimum, zatrzymaj się i skup przez chwilę na doświadczaniu jego ciepła i na tym, jak ta energia ożywiona różni się od zimna odczuwanego na krześle. Poczuj ciepło i wyobraź sobie, jak twoja krew krąży w żyłach. Wznieś ramiona najpierw w stronę ognia, a potem do nieba. Siedząc na krześle skulona w kłębek, byłaś jak zimna i uśpiona ziemia. Teraz jesteś powracającym słońcem o bezgranicznym cieple i nieskończonej energii!

Sięgnij po swoje zwoje papieru i wrzuć je po kolei w ogień, mówiąc przy każdym: „Uwalniam was do powracającego światła!”. Robiąc to, zastanów się dobrze nad tym, co uwalniasz, wizualizując to odseparowanie i zastanawiając się, co dla ciebie oznacza. Jeśli do paleniska zaprosiłaś bóstwa, to dobry moment na to, by połączyć się z nimi i wykonać pożądane czynności. Zanim ogień zacznie przygasać, wybierz swoją metodę wróżenia i przeprowadź szybką interpretację jego wyników. Niektórzy korzystają z nich, aby stwierdzić, na ile skuteczny okazał się rytuał. Jeśli wynik wróżby
wskazuje „niedostatek”, zwiększają nieco energię lub składają nową prośbę do bóstwa, a następnie powtarzają wróżbę, by zobaczyć, czy stała się korzystniejsza. Inni traktują to jako szansę na odczytanie tego, co czeka nas w nadchodzącym poprzesileniowym sezonie, czyli na tak zwane wybadanie gruntu.
Kiedy ogień zacznie dogasać, usiądź na krześle i ciesz się ciastem i piwem, czując spokojną wdzięczność. Pozostań przy ognisku, dopóki drewno nie zamieni się w popiół. (W przypadku świec siedź tak długo, jak chcesz). Zakończ rytuał, wygłaszając podziękowania i wyrażając wdzięczność.
„Uwolnij” żywioły, poruszając się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, z północy na zachód, z południa na wschód, składając podziękowania żywiołom w każdym punkcie. Oto przykładowe odwołanie żywiołów:

Żywiole [strona świata],
jestem wdzięczna za twoją obecność.
Proszę, odejdź w pokoju, tak jak ja.

Nie wylewaj wody na ognisko – powinno zgasnąć samoistnie. Nie zostawiaj go też bez nadzoru! Najlepiej będzie za pomocą łopaty delikatnie przegrzebać zwęglone drewno i zasypać je sadzą lub popiołem, chodząc wokół pierścienia ognia zgodnie z deosilem, dopóki nie znikną węgielki,
i dopiero wtedy pokropić palenisko wodą. Jeśli używasz świec, ściśnij knot zwilżonymi palcami lub użyj gasidła – płomienia nigdy nie zdmuchuj. Propozycja: Jeśli masz nieustraszonego ducha i jesteś w stanie nie zasnąć przez całą noc, spróbuj czuwania przy ogniu. Oznacza to całonocne siedzenie
i czekanie na wschodzące słońce Przesilenia Zimowego. Jeśli masz zamiar tak zrobić, będziesz potrzebować więcej jedzenia i opału, zadbaj też o wystarczającą liczbę koców lub śpiworów. Podczas czuwania możesz pisać dziennik, czytać, wróżyć lub po prostu rozmyślać. Zimowy świt przywitaj
śpiewem i radosnym okrzykiem, a następnie zafunduj sobie wyjątkowo duże śniadanie. (I drzemkę!).
Propozycja: Kontemplacyjną część rytuału wykorzystaj do spisania celów lub postanowień na nadchodzący rok. Taką ceremonię łatwo przekształcić w rytuał grupowy. Po wezwaniu żywiołów przez różne osoby przeprowadź proces zwiększania energii, zaproś bóstwa itp.

RYTUAŁ PEŁNI ZIMY DLA DWÓCH OSÓB Z WYKORZYSTANIEM ŚWIĄTECZNEGO POLANA

Rytuał z wykorzystaniem świątecznego polana to wspaniały sposób celebrowania dla dwóch osób: małżonków, przyjaciół czy też partnerów. Jest uroczysty, a mimo to nieformalny, stanowi bardzo istotną część sezonu i po prostu jest bardzo „przytulny”.

Cel:

Uczczenie Środka Zimy i tradycji świątecznego polana, o którym mówi się, że przynosi szczęście, chroni i stanowi element ozdobny wnętrza.

Czas:

Zgodnie z tradycją świąteczne polano pali się w wigilię przesilenia, ale niniejszy rytuał można równie dobrze przeprowadzić w dowolnym momencie sezonu zimowego. Najlepszy efekt osiągniesz w nocy.

Potrzebne przedmioty:

mydło o zapachu roślin wiecznie zielonych (lub kadzidełko);
świąteczne polano – może być dowolna kłoda (najlepiej dębowa) lub
kawałek drewna specjalnie przeznaczony do tego celu; upewnij się, że jest
to suche, sezonowane drewno, i zastanów się, jak ma się palić; jeśli nie
masz możliwości zdobycia prawdziwej kłody, rozważ zakup jednej z tych
dostępnych w sklepach, palących się przez trzy godziny; mała kłoda
wystarczy na krótki wieczorny rytuał; jeśli chcesz, by płonęła całą noc,
potrzebna będzie jedna duża oraz sporo mniejszych do jej rozpalenia;
kominek (jeśli zamierzasz być w pomieszczeniu), małe ognisko lub grill
(w przypadku rytuału na zewnątrz);
zapałki i rzeczy na wypadek pożaru;
nóż kieszonkowy;
markery permanentne;
kolorowy papier;
sznurek;
czerwone wstążki;
nożyczki;
gałązki wiecznie zielone lub inne ozdoby;
olejki eteryczne;
trunki do rytuału libacji (piwo, miód pitny lub whisky);
dwa żołędzie (lub ich substytuty z papieru);
dwie szklanki;
ciasta i piwo (użyj świątecznych smakołyków).

Przygotowania do rytuału:

Umyj się mydłem o zapachu roślin wiecznie zielonych lub oczyść się przed rytuałem za pomocą kadzidła o tejże woni. Ubierz się w coś zwykłego i załóż magiczną biżuterię – będziesz pracować przy drewnie i używać noży (nie najlepszy czas na formalną szatę lub powłóczyste rękawy).
Przytnij kłodę, aby zmieściła się do kominka, i ułóż w jego pobliżu pozostałe materiały. Zapamiętaj wszystkie teksty lub zapisz je grubym markerem na kartach (w ten sposób będą lepiej widoczne w ciemności). Pomyśl wcześniej o rzeczach, z którymi chciałabyś się pożegnać, oraz o tym, jakie są twoje marzenia i cele na nadchodzący rok. Zrób listę, którą odczytasz podczas rytuału.

Rytuał:

Rytuał rozpoczyna się przyniesieniem kłody przez dwie osoby – każda trzyma za jeden koniec – i położeniem jej przed kominkiem. Robiąc to, powiedzcie:

Koło Czasu wciąż się obraca,
zatem i my obracamy nim jeszcze raz.

Udekorujcie wspólnie kłodę. Czerpiąc pomysły z rozdziału Przepisy i rękodzieło, wyrzeźbcie podobiznę bogini Cailleach, dodajcie inskrypcje lub przywiążcie do polana życzenia i wstążki. Kłodę można też namaścić olejami z roślin zimozielonych i przywiązać do niej zielone gałązki, prosząc w ten sposób drzewa zimnolubne o ochronę. Wspólne wykonywanie czynności, rozmowy, dzielenie się pomysłami i wspominanie historii z minionych zim – to wszystko stanowi część rytuału. Zakończ go, wylewając odrobinę piwa lub whisky – jako ofiarę składaną duchowi kłody.

Następnie umieść w palenisku kłodę i roznieć wokół niej mniejszy ogień. Jego zadaniem będzie rozpalenie tej większej kłody. Razem wypowiedzcie na głos tradycyjną historię świątecznej kłody.
Następnie zgaście w pokoju wszystkie światła i posiedźcie w milczeniu w ciemności, kontemplując swój miniony rok – zarówno napotkane w nim przeciwności, jak i dobre chwile – i zastanawiając się nad tym, czego sobie życzycie w nadchodzącym roku.

Kiedy będziecie gotowi(-we), rozpalcie wspólnie ogień. (Jeśli chcesz dać z siebie więcej, użyj krzemienia i stali lub innej bezzapałkowej techniki). Gdy drewno zacznie się palić, dołóż więcej suchych gałązek roślin wiecznie zielonych i pożegnaj stary rok. Wasze pożegnania mogą stanowić kombinację podziękowań i wdzięczności oraz wygnania starych nawyków lub doznanych cierpień. Na zmianę wypowiadajcie swoje pożegnania, dorzucając drewna do ognia w miarę podsycania jego płomieni. W momencie, gdy kłoda zacznie sama płonąć, czas oddać się rozmyślaniom nad nadchodzącym rokiem i mocą możliwości. Obserwując, jak wasze rzeźby i ofiary spalają się, wyobraźcie sobie, jak wasze życzenia unoszą się do nieba. Wypowiedzcie głośno:

Kiedy płoniesz, nasze myśli się uwalniają
tak jak i my, i niechaj tak się stanie!

Wrzućcie w ogień żołędzie symbolizujące przyszły rok i wypowiedzcie głośno swoje plany, marzenia, postanowienia i nadzieje. Cieszcie się tą chwilą cichego wróżenia z ognia, wypatrując w nim skrywanych tajemnic. Do dwóch szklanek wlej trunek libacyjny i wznieście toast za
nadchodzący rok oraz siebie nawzajem. Jeśli macie ochotę, zaśpiewajcie coś nad płonącą kłodą. Odpowiednia będzie tradycyjna kolęda „Deck the Halls”, ponieważ mówi o przesileniu, zmianie pór w roku słonecznym i świątecznej kłodzie. Następnie skosztujcie ciasta i piwa. Jeśli to możliwe, pozwól, by kłoda wypaliła się aż do kilku spopielonych i zwęglonych kawałków drewna – w zależności od ram czasowych rytuał można zakończyć na długo przed jej całkowitym wypaleniem się. Jeśli macie zamiar siedzieć przez całą noc, włącz parę lamp i miło spędźcie czas,
opowiadając sobie historyjki lub grając w gry. Zgodnie z pradawną tradycją zachowaj resztki wypalonego drewna i wykorzystaj je do rozpalenia świątecznej kłody w następnym roku.

Propozycja: Częścią ceremonii może być wspólne obdarowanie się prezentami. Wręcz taki podarunek, który szczególnie symbolizuje nadchodzący rok.

POWRÓT ŚWIATŁA: ŚWIĄTECZNY RYTUAŁ DLA RODZINY LUB GRUPY

Rytuał ten ma na celu uhonorowanie powrotu słońca. Jest prosty, ale mimo to znaczący i można go przeprowadzić zarówno na zewnątrz, jak i w domu, co stanowi istotną zaletę podczas niepogody.

Cel:

Powitanie powracającego światła i skoncentrowanie się na duchu zimowej pory.

Czas i miejsce:

Można go przeprowadzić w dowolnym momencie Pełni Zimy, jednak szczególnie skuteczny okaże się w wigilię przesilenia. Wtedy należy go przeprowadzić w pomieszczeniu.

Potrzebne przedmioty:

duży stół (bądź dwa lub trzy stoliki karciane);
po jednej białej świecy dla każdego członka grupy;
większa/wyższa żółta lub złota „świeca solarna”;
świecznik na każdą świecę;
duże lustro (lub lustra), na którym/których zostaną ustawione świece;
zapałki;
dwa duże kosze lub pudełka ozdobne;
gasidło do świec;
kilka dużych igieł do cerowania;
czarne markery permanentne;
papierowe ręczniki;
różne ozdoby świąteczne, takie jak białe lub złote bombki, figurki zimowe
czy też kawałki białych, złotych lub czerwonych wstążek;
źródło światła (jeśli rytuał przeprowadzany jest na zewnątrz);
ciasta i piwo (użyj świątecznych smakołyków).

Przygotowanie do rytuału:

Uczestnicy powinni oczyścić się, stosując swoje ulubione metody. Strój może być dowolny lub poproś wszystkich, by założyli określony rodzaj szaty, konkretny kolor itp. Każdy powinien wiedzieć, że odradza się powłóczyste rękawy z uwagi na możliwość ich podpalenia podczas wykonywania czynności rytualnych pośród licznych świec. Przygotuj ołtarz, ustawiając stół w centrum przestrzeni rytualnej i pozostawiając wystarczająco dużo miejsca dla uczestników, tak by mogli bez trudu obchodzić stół i poruszać się dookoła niego. Na środku stołu połóż lustro. Ustaw na nim złotą świecę; z boku połóż zapałki i gasidło. Do jednego koszyka lub ozdobnego pudełka włóż igły, pisaki i białe świece, a do drugiego świąteczne dekoracje; ustaw oba pojemniki po jednej stronie stołu. Rozdziel na uczestników poszczególne oratoria lub czynności. Każda osoba powinna przygotować się, studiując uprzednio historię Yule, by dowiedzieć się czegoś na temat tego sabatu czy związanych z nim tradycji i móc podzielić się tymi informacjami podczas rytuału. Wszyscy powinni też przynieść przynajmniej po dwie świąteczne dekoracje na stół. Mogą to być bombki (zwłaszcza złote), figurki zimowe, posążek odpowiedniego bóstwa lub cokolwiek innego związanego z przesileniem i słońcem. (Papierowe dekoracje trzymaj z dala od płomieni świec). Poza tym każdy powinien przynieść mały i niedrogi prezent zapakowany w papier. Jeśli ma obowiązywać jakiś przewodni „temat” dotyczący podarunków, należy wszystkich poinformować o tym wcześniej. Ponadto prezenty muszą być dostosowane do wieku i płci każdego z uczestników. Podczas rytuału wszyscy będą mieli okazję odmówić osobistą modlitwę, złożyć prośbę itp. – upewnij się zawczasu, czy uczestnicy o tym wiedzą. Można także poprosić o przyniesienie do ciasta i piwa świątecznych
smakołyków. Sprawdź jednak, czy w grupie nie ma osób mających jakiekolwiek specjalne wymogi żywieniowe.

Rytuał:

Najpierw niech wszyscy zbiorą się z dala od miejsca rytuału, a następnie do niego przejdą, śpiewając świąteczne kolędy. Ze strony internetowej poświęconej pieśniom pogańskim, kolędom i innym różnorodnym piosenkom wybierz taką, która pasuje do pogańskiego święta Yule, jak na przykład
„Drum the Sun”. Wszyscy, niosąc swoje zapakowane prezenty, po dotarciu na miejsce rytuału przystają wokół stołu i kładą pod nim podarunki. Jeden z uczestników wygłasza inwokację do słońca. Kiedy skończy, wypowiedzcie razem: „Witaj, słońce!”. Następnie wybrana osoba mówi: „Pójdźmy wszyscy razem i przygotujmy wspaniałe światło, aby zachęcić słońce do powrotu”. W tym czasie zacznijcie dekorować świece. Niech każdy za pomocą igły do cerowania wyryje na nich symbole, pieczęcie lub słowa. (Dla dodatkowej zabawy skorzystaj z magicznych alfabetów – możesz je dostarczyć członkom grupy na kartkach). Można też wyżłobić w świecy wizerunek słońca i jego
promieni. Zachęć wszystkich do robienia ozdób z dużą ilością wzorów, lamówek itp. Uczestnicy mogą przyglądać się sobie przy pracy i na bieżąco czerpać pomysły. Takie czynności zajmują sporo czasu i nie powinno się nikogo pospieszać – ten twórczy aspekt rytuału jest bardzo ważny, gdyż
energia każdej osoby stanowi pewną inwestycję mającą przyczynić się do powrotu słońca.

Po zakończeniu żłobienia niech każdy uczestnik pokoloruje zdobienia, używając do tego markera tak, by powstałe rowki wypełnił tusz. Jego nadmiar należy zetrzeć papierowym ręcznikiem. W ten sposób żłobiona świeca stanie się dekoracyjną, wypełnioną tuszem akwafortą. Następnie umieście swoje
świece w świecznikach (jeśli jest taka potrzeba) i ustawcie je wokół krawędzi lustra.
Teraz wszyscy wspólnie powinni udekorować/wyżłobić świecę solarną. Po kolei każdy podchodzi do stołu, rysuje na świecy jakiś znak lub wzór, a także zapisuje swoje imię. Kiedy skończy, unosi świecę do góry i wyjaśnia członkom grupy znaczenie dodanych przez siebie wzorów, po czym
przekazuje ją następnej osobie, która podchodzi do stołu i powtarza cały proces. Kiedy ostatni uczestnik skończy ozdabiać świecę solarną, wkłada ją do świecznika i ustawia na lustrze po środku, między innymi świecami. Jedna z osób mówi: „Pójdźmy razem i przygotujmy piękne dekoracje, aby
zachęcić słońce do powrotu”.

Wszyscy podchodzą do stołu i wspólnie go dekorują, dodając ozdoby  z drugiego koszyka – bombki, figurki, wstążki czy cokolwiek innego, co mają pod ręką – aby zamienić stół w olśniewającą świąteczną przestrzeń. Takie ułożenie świec ma symbolizować oślepiający blask wschodzącego słońca. Wybrana osoba wypowiada następujące słowa: „Przybyliśmy tu dzisiaj razem, by oddać cześć tradycji Pełni Zimy będącej świętem solarnym i powitać powrót słońca”. W tym momencie zgaś światło i pozostańcie przez chwilę w ciemności. Podczas gdy inni stoją w milczeniu, wskazany uczestnik wypowiada następujące słowa: „Doświadczamy ciemności tej pory roku. Dni są krótkie,
noce długie, a słońce jest nisko. Drzewa stały się nagie, a zwierzęta śpią pod śniegiem. Jest nam zimno i brakuje życiodajnego ciepła słonecznego. Dostrzegamy niebezpieczeństwo zimy. Świat spowiła cisza, a my każdego dnia i każdej nocy rozmyślamy nad znaczeniem słońca dla wszelkiej formy życia. Marzymy o cieple i nie możemy doczekać się końca długich nocy oraz odrodzenia życiodajnego słońca!”. Następnie najmłodsza osoba wśród obecnych (z pomocą dorosłego, jeśli jest nią dziecko) zapala solarną świecę.

Kiedy to zrobi, wybrany uczestnik mówi: „Oto światło. Pozostańmy cicho w jego obecności, kontemplując ten dar”. Wszyscy czekają w milczeniu.

Poruszając się po okręgu zgodnie z deosilem (ruchem słońca), każdy po kolei podchodzi do stołu, zapala od solarnej świecy swoją świeczkę i odstawia ją z powrotem na miejsce. Kiedy wszystkie świeczki zapłoną, uczestnicy wypowiadają następujące zdanie: „Światło powraca na nowo”,
następnie chwytają się za ręce i chodzą wokół stołu zgodnie z deosilem, śpiewając radosną świąteczną kolędę, aby zwiększyć energię. Kontynuujcie tę czynność tak długo jak potrzeba; wyznaczona osoba zadecyduje, kiedy zakończyć ten spacer. W tym czasie każdy, kto ma takie życzenie, może odmówić spontaniczną modlitwę, złożyć prośbę lub udzielić błogosławieństwa.

Jeden z uczestników mówi: „Niechaj powracające słońce raduje się teraz z nami!”. I zaczyna się zabawa! (W czasie tej części rytuału można usiąść na podłodze lub krześle). Począwszy od najstarszej osoby wśród obecnych, każdy uczestnik w kręgu po kolei (i zgodnie z deosilem) powinien podzielić się wiedzą na temat Yule lub przesilenia, opowiedzieć jakąś historię, opisać tradycyjne praktyki itd. Po zakończeniu ten, kto zabrał głos, bierze jeden prezent spod stołu. Kiedy zabrane zostaną wszystkie prezenty, można się nimi wymienić z innymi osobami w kręgu – czemu będzie towarzyszyć wielka radość! Odczekaj do momentu, kiedy nikt nie będzie miał nic więcej do
powiedzenia lub aż minie wystarczająco dużo czasu (wyznacz jedną osobę, która zdecyduje, kiedy zakończyć wymianę prezentów, lub zdecyduj wcześniej o liczbie „rund” w tym konkursie wiedzy ogólnej).

Wszyscy otwierają swoje prezenty, po czym oddają się zabawie. Podzielcie się ciastem i piwem, a świece niech dalej płoną, by okazać waszą radość z powrotu słońca. Na koniec niech wszyscy chwycą się za ręce i zaśpiewają. Kolędę „We Wish You a Merry Christmas” można dopasować do sytuacji, zamieniając słowa na „We Wish You a Merry Solstice” i w ten sposób zakończyć rytuał.
Następnie każda osoba, poruszając się zgodnie z deosilem, podchodzi do stołu i gasi swoją świecę za pomocą gasidła. Jeden z uczestników powinien dostąpić zaszczytu zgaszenia świecy słonecznej. Kiedy to zrobi, wszyscy powtarzają następujące słowa: „Odejdź w pokoju”. Rytuał został zakończony. Uczestnicy mogą jednak pozostać i cieszyć się wieczorem i swoimi prezentami, a pod koniec uroczystości każdy zabiera swoją białą świecę do domu. Propozycja: Zamiast podarowywać sobie prezenty w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, uczestnicy mogą wybrać jedno słowo lub frazę (np. „miłość”, „dobrobyt”, „dobroć nieznajomych”, „światło w mroku”), napisać ją na karteczce zwiniętej w rulon i włożyć do prezentowego pudełka. Z pewnymi zmianami niniejszy rytuał można przeprowadzić na zewnątrz – wypadnie wspaniale w jasną, rozgwieżdżoną noc!


Yule / Boże Narodzenie - Modlitwy i Inwokacje

STRUKTURA PROSTEJ MODLITWY

Prześledź poniższe cztery wytyczne, aby ułożyć własne modlitwy:
1. Powitanie i uznanie: wymów głośno imię bóstwa oraz potwierdź jego/jej przymioty i umiejętności.
2. Wdzięczność: złóż podziękowanie za uzyskane dary i wsparcie.
3. Modlitwa wstawiennicza lub prośba: zwróć się z apelem lub prośbą.
4. Dziękczynne oświadczenie: wyraź wdzięczność za uwagę i łaskę bóstwa.

Uwaga: Niektórzy ludzie składają ofiary, co stanowi część ich modlitwy; jeśli chcesz to zrobić, wprowadź je w momencie, który wydaje się najbardziej dogodny.

Oto przykładowa modlitwa:

[Powitanie] Bogini Holdo, zwiastunko pomyślności i urodzaju, modlę się do ciebie w ten zimowy wieczór.
[Wdzięczność] Jestem wdzięczna za opiekę, jaką roztoczyłaś nad moją rodziną w minionym roku, oraz za to, że byliśmy silni i zdrowi.
[Prośba] Błagam, byś ponownie strzegła nas w nadchodzącym roku, zapewniła nam zdrowie i szczęście.
[Dziękczynienie]  Dziękuję, boska matko, za twoje dary. Pozostaję twoją gorliwą sługą. Obyś zaznała spokoju.

INWOKACJA DO STAREJ PANI ZIMY

Inwokacja ta sprawdzi się także w przypadku większości żeńskich zimowych bóstw.

Pradawna matko Pełni Zimy,
obserwatorko życia i śmierci,
dzięki której odradza się świat,
bądź z nami w czas tej najdłuższej nocy!
Dostrzeż nas w tych mrocznych godzinach
i stań z nami,
kiedy świt wyda na świat obietnicę nowego życia.
Niechaj tak się stanie!

INWOKACJA DO OJCA YULE

Inwokacja ta sprawdzi się także w przypadku większości męskich zimowych bóstw.

Bohaterski ojcze, dawco życia,
który stoisz z mieczem w ręku,
aby walczyć z niebezpieczeństwami natury,
wnieś ten miecz do naszego kręgu
i stań z nami przeciwko ciemnościom tejże nocy.
Jako że ta noc jest długa,
zapewnij nam bezpieczeństwo.

INWOKACJA DO ŻYCIODAJNEGO SŁOŃCA W WIGILIĘ PRZESILENIA

Ach, nieobecne słońce,
ziemia staje się coraz zimniejsza, kiedy czekamy.
Nasz czuwający ogień jest zaledwie małą iskrą
w porównaniu z twoim blaskiem.
Nasze kości marzną
w oczekiwaniu na twoje ciepło.
Cierpliwie wypatrujemy twojego powrotu
po wschodniej stronie nieba.
Niecierpliwie czekamy na pierwszy promyk światła
przebijający świt –
pierwszy znak odnowy życia.
O słońce, przybądź do nas!
A na razie czekamy.

PROSTA ZIMOWA MEDYTACJA ODDECHOWA

W cichym pokoju, gdy nikt nie będzie ci przeszkadzał, usiądź na krześle. Wybierz taką porę dnia, kiedy jesteś wypoczęta – świetnie sprawdzają się poranki.
Zamknij oczy, zrób wdech i wydech, powoli i miarowo. Wyobraź sobie tuż poniżej pępka blask światła. Z każdym oddechem staje się on coraz większy. Oddychaj dalej i wizualizuj blask, aż poczujesz, jak miękkie i jarzące się światło otacza twoje ciało. Bądź świadoma tego światła i tego, jak porusza się wraz z twoim oddechem i biciem serca. Utrzymaj ten stan tak długo, jak będziesz w stanie – ale co najmniej przez dziesięć minut. Kiedy będziesz gotowa zakończyć, wówczas powoli unieś ramiona i energicznie wypuść powietrze, tak jakbyś zdmuchiwała gigantyczną świecę. Opuść pomału ręce i poczuj, jak blask odchodzi do momentu, aż zupełnie zniknie. Możesz też zachować jego odrobinę na cały dzień.

MEDYTACJA ZIMOWA

Chociaż większość medytacji wydaje się nas odprężać, to ta zdecydowanie ma nas naenergetyzować. Polecam ją na rano; jeśli zrobisz to wieczorem, możesz mieć problem ze spaniem. Przejdź do cichego pokoju w momencie, gdy nikt nie będzie ci przeszkadzał. Załóż luźne ubranie i usiądź tak, byś czuła się komfortowo. Na kolanach spokojnie ułóż ręce z rozluźnionymi palcami. Zastosuj poniższą medytację, oddychając powoli i świadomie.

Siedzisz na leśnej polanie na kłodzie. Jest szorstka i zimna. Powietrze jest zimne, może nawet mroźne. Oddychając, robiąc wdech i wydech, czujesz, jak zimne powietrze wsysa się głęboko
w twoje wnętrze. Czujesz, jak spadające płatki śniegu delikatnie przyklejają się do twojej skóry. Dookoła panuje cisza. Ty też milczysz. Twój umysł milczy. Twój oddech milczy. Twoje myśli milczą. Odczuwasz jedność z zimową nocą. Spływa na ciebie głęboki spokój. Siedź tak przez jakiś czas, poddając się tej niezakłóconej ciszy.
Odczekaj chwilę.
Wciąż pogrążona w ciszy, dostrzegasz pewne głęboko w tobie tkwiące wrażenie. To odrobina ciepła, jakby w środku migotała świeca. Skup się na nim; nie wystarczy jeszcze do tego, by
wytworzyć faktyczne ciepło, ale jest prawdziwe. W trakcie czekania ciepło zacznie stopniowo rosnąć. Wyobraź sobie malutką kulę ciepła i światła znajdującą się wewnątrz ciebie. Teraz ma mniej więcej wielkość orzecha włoskiego. Po chwili jest wielkości niewielkiej pomarańczy. Następnie grejpfruta. Czujesz, jak wrze – jest żywa. Jest wspaniała. Wypełnia cię ciepłem, kiedy tak siedzisz, upajając się tym, jak dobrze jest tak czuć. Jest ci ciepło i czujesz się całkowicie bezpieczna.

Uświadamiasz sobie, że kłoda, na której siedzisz, nie jest już szorstka i zimna, tylko ciepła i zachęcająca. Powietrze też stało się cieplejsze. A to przepływające przez twoje płuca jest przyjemnie
ciepłe i bije od niego wilgoć. Nie otwierając oczu, zdajesz sobie sprawę, że wokół ciebie znajduje się więcej kłód, na których siedzą inni, tak jak ty na swojej. Bez patrzenia wiesz, że to twoi bliscy.
Oczami wyobraźni widzisz ich twarze. Uśmiechasz się, a następnie wracasz do skupienia się na długich, powolnych i ciepłych oddechach. Orientujesz się, że wszystkie kłody ułożone są w okrąg wokół wielkiego paleniska. Piętrzy się na nim ogromny stos drewna; jest ciemny i niemy.
Wciąż bezgłośnie oddychając, w myślach widzisz odrobinę światła w środku sterty drewna. To tak, jakby ów niewielki płomień, który palił się w tobie, znalazł się teraz w tym drewnie. Kiedy robisz
wdech i wydech, wydaje ci się, jakby twój oddech karmił ten płomień. Przy wdechu maleńki płomień wznosi się w górę, za każdym razem coraz wyżej. Przy wydechu zanika na chwilę, a następnie ponownie się roznieca. Wdech i wydech, wdech i wydech. Płomień zaczyna rosnąć. Słyszysz syk ognia i trzask drewna, kiedy zaczyna się palić. Ogień staje się większy. Wkrótce palenisko
wypełniają światło i dźwięki. Twój oddech z podekscytowania lekko przyspiesza. Czujesz ciepło bijące od ognia – ogrzewa ci twarz i sprawia, że czujesz, że żyjesz. Wyciągasz ręce w kierunku płomieni i wyobrażasz sobie, jak ciepło przepełnia cię życiem i energią. Wiesz, że twoi bliscy robią to samo. Wraz z nimi krąg energii otacza ognisko i przepływa przez ciebie. Nigdy wcześniej
nie czułaś się bardziej żywa! Twoje serce i dusza śpiewają przepełnione energią.
Kiedy tak doświadczasz tego wszystkiego, czując światło, energię i radość, scena ta nagle zostaje rozdarta przez promyk wschodzącego słońca przesilenia, bo nawet ogień nie jest w stanie konkurować z blaskiem słońca. Zachowując w myślach ten obraz, powoli bierzesz trzy głębokie oddechy i otwierasz oczy.

MEDYTACJA ŚWIĘTYCH NOCY PEŁNI ZIMY

Wyraz „święty” (ang. holy) oznacza „całość” (ang. whole) i dlatego niniejsza medytacja pomaga odszukać całkowitą jedność ducha oraz duszy i kontemplować relacje ze sobą, innymi istotami i wszechświatem. Inspirację dla tej medytacji stanowiły prace Carla Junga, Rudolfa Steinera i Josepha
Campbella. Poniżej przedstawiam medytację na jedną noc, a następnie listę tematów do opracowania na kolejne noce.

Główny aspekt (temat).
Tekst otwierający.
Główna czynność.
Chwila wdzięczności lub dziękczynienia.
Tekst zamykający.
Proces refleksji.
Celowe przeniesienie medytacji na następny dzień.

Wybierz ciche, odosobnione miejsce do przeprowadzenia tej medytacji. Najlepiej będzie to zrobić w godzinach wieczornych tuż przed snem. Za pomocą łagodnego oświetlenia stwórz cichą, spokojną atmosferę – idealne będą świece lub światło z kominka. Siedź w milczeniu, skupiając się na oddechu i płomieniu świecy lub innym wybranym centralnym punkcie.

Noc pierwsza: dotyk duszy

REKWIZYTY: Zdjęcia bliskich, ważne elementy osobistych pamiątek.

TEKST OTWIERAJĄCY: „Szczęście nie mieszka ani w dobytku, ani w złocie. Szczęście zamieszkuje w duszy” (Demokryt z Abdery).

GŁÓWNA CZYNNOŚĆ: Gdzie znajduje się twój początek? Skąd pochodzisz? Sięgnij pamięcią wstecz do najwcześniejszych wspomnień. Przełącz się na tryb medytacji, która zabierze cię w głąb
pradawnych oceanów lub w przestrzeń wszechświata pierwotnej „gwiezdnej materii”, atomów stworzenia. Gdzie urodziła się twoja dusza? Dokąd zamierza pójść?

CHWILA WDZIĘCZNOŚCI: Jak bardzo i dlaczego jesteś wdzięczna za swoje najskrytsze ja, czyli duszę?

TEKST ZAMYKAJĄCY: „Bądź czysta i przejrzysta: jesteś oknem, przez które musisz oglądać świat” (George Bernard Shaw).

REFLEKSJA: Odnotuj, naszkicuj lub w inny sposób zarejestruj swoje doświadczenia.

ZAMIAR: Następnego dnia poświęć czas na coś, co nakarmi lub zainspiruje twoją duszę.

Inne główne wątki na kolejne święte noce:

ciepło,
cierpliwość,
cisza i spokój,
dostatek,
komunikacja,
kontemplacja,
miłość,
myśl i poznanie,
odrodzenie,
patrzenie,
pomoc potrzebującym,
rozsądek,
rozwój osobisty,
równowaga,
smak,
walka,
witalność,
współczucie,
zapach.

Zimowe rekolekcje

Podczas zimowej ciszy wielu pogan czuje silną potrzebę zastanowienia się, snucia planów i uporządkowania swojego życia, gdyż fundamenty tego pragnienia stanowią biologiczne i magiczne korzenie. Z tych powodów zima stanowi okres silnie oddziałujący na osobiste rekolekcje.
Czym są rekolekcje? Człowiek od dawna próbował odseparować się od codziennych zajęć, zwracając się ku swojemu wnętrzu. Krużganek klasztorny, poszukiwanie wizji, a nawet wakacje stanowią swego rodzaju rekolekcje. Można łączyć różne miejsca, cele, magiczne praktyki, działania i rytuały, aby stworzyć własne rekolekcje zimowe, koncentrując się na otoczeniu i działaniach korespondujących z tą porą roku. Podczas rekolekcji zaakceptuj cichą mroczną zimę i spójrz na nią jak na czas wewnętrznej więzi, planowania i głębokiego rozwoju osobistego. Ciało i umysł stanowią sanktuarium, a doświadczanie duchowej całości – z zewnętrznym i wewnętrznym poczuciem spokoju i porządku – ma zasadnicze znaczenie dla zdrowia psychicznego i bezpieczeństwa, szczególnie w zimie, porze roku instynktownie kojarzonej z ciemnością i zagrożeniem. Kiedy znajdziesz własny sposób na rekolekcje, wówczas staną się one twoim świętem.

Oto kilka propozycji na rekolekcje zimowe:

Twoje mogą trwać kilka godzin, przez długi weekend, a nawet kilka dni. Wybierz czas i miejsce, kiedy i gdzie będziesz mogła pozostać w ciszy i nikt nie będzie ci przeszkadzał, oraz tam, gdzie będziesz dla siebie jedynym towarzystwem. Poinformuj swoich bliskich, aby w tym czasie nie niepokoili cię.

Doceń naturę, wartość ciszy i medytacji, jako że stanowią one część twoich rekolekcji – zarówno jako ukłon w stronę zimowej ciszy, jak i jako możliwość doświadczenia wewnętrznej podróży. Wyłącz urządzenia elektroniczne i powstrzymaj się od ich używania w trakcie rekolekcji.

Przygotuj się, gromadząc wszystko, co potrzebne, i oczyszczając się w jakiś sposób: prysznicem, obmyciem itp.

Zacznij od rytuału lub prostej deklaracji celu.

Zaangażuj się w działania, które koncentrują się na planowaniu, refleksji i rozwoju. Pisanie pamiętnika i wróżenie to wspaniałe zajęcia na zimowe rekolekcje, tak jak planowanie przebiegu badań lub studiów. Niektórzy wykorzystują czas zimowych rekolekcji do szycia ubrań lub tworzenia
akcesoriów magicznych.

Zapoznaj się z czarodziejskimi pojęciami, które przybliżą cię do zimy; aby się zainspirować, zajrzyj do spisu pojęć na końcu niniejszej książki.

Możesz przeprowadź medytację, odczynianie uroków lub rytuał, by wesprzeć swoje działania.

Jeśli pogoda na to pozwala, pomyśl o długim refleksyjnym spacerze, podczas którego będziesz zwracać uwagę na widoki, dźwięki i znaki. Szczególnie wspaniałe będą spacery podczas wschodu i zachodu słońca w fazie liminalnej.

Do rekolekcji wprowadź światło za pomocą lampek choinkowych, świec czy też magii żaru ognia. Siedź przy wybranym świetle w milczeniu, ciesząc się jego obecnością.

Zjedz pożywne, zdrowe jedzenie, aby zadbać o ciało i zainspirować duszę.

Uczcij rekolekcje rytuałem zamknięcia, a jeśli to możliwe, zrób mały amulet lub talizman i trzymaj go przy sobie na pamiątkę tego wydarzenia.

Teraz usadów się wygodnie i zaakceptuj tę porę roku. Wyłącz telefon komórkowy, komputer oraz telewizor i posiedź w ciszy przy lampkach lub kominku, kontemplując głębię zimy. Idź na spacer. Nakarm ptaki. Przeczytaj nową książkę. Pomedytuj. Zagraj w gry planszowe z przyjaciółmi lub
rodziną. Bądź wdzięczna za lekcje zimy i radość z oczekiwania na powrót światła.


Yule / Boże Narodzenie - Receptury i Rękodzieło

POMYSŁY NA ŚWIĘTOWANIE W DOMU

Przesilenie zawsze stanowiło czas radosnego ucztowania podczas celebrowania powrotu światła i życia. Stając w obliczu najkrótszych dni i najdłuższych nocy w roku, pradawni ludzie obawiali się, że światło słoneczne nigdy nie powróci, by nakarmić ziemię i wypędzić zimno. To właśnie z tej obawy zrodziło się powiedzenie: „Jedz, pij i baw się, bo jutro może nigdy nie nadejść”. Wciąż czujemy ten sam lęk, kiedy w środku zimy wydaje nam się, że wiosna nigdy nie przyjdzie. Ucztowaniem celebrujemy powrót obfitości oraz skupiamy się na świętowaniu i spotkaniach z rodziną – a to również wzbudza zdecydowanie magiczne uczucia. Wiele kultur ma swoje własne specyficzne tradycje kulinarne. Na przykład w Szwecji do julegrot (świątecznego puddingu) dodaje się jeden
migdał. Osoba, która go znajdzie w swojej porcji, będzie miała szczęście przez cały nadchodzący rok. W Anglii jest taki zwyczaj, że podczas przygotowywania śliwkowego puddingu każdy członek rodziny bierze udział w mieszaniu składników. Także w Anglii solidna pieczeń, a nie cały prosiak,
może odzwierciedlać tradycyjne „wniesienie dzika” i to właśnie pieczeń – szczególnie żeberka, korona z wieprzowych żeberek, pieczony indyk lub gęś – wciąż stanowi największą ozdobę na wielu świątecznych stołach.
Istnieje wiele sposobów na dodanie magii zimowemu świętowaniu. Zastosuj wspomniany zwyczaj nakazujący, aby każdy członek rodziny podał pomocną dłoń podczas „mieszania”, co będzie metaforycznym odniesieniem do tego, jak każdy członek społeczności pomaga zapewnić przetrwanie
swojego bractwa. Nakryj do stołu, wybierając świąteczne kolory i najlepsze talerze, kieliszki oraz sztućce i zapalając mnóstwo świeczek. Chcąc uzyskać naprawdę wyjątkowy efekt, zbierzcie się wszyscy przy stole w ciemnej lub w połowie zaciemnionej jadalni. Wyrecytuj wiersz lub wygłoś
błogosławieństwo i zapal świece, jedną po drugiej, patrząc, jak rzucają światło na kolejne twarze. Wznieś toast za rodzinę, zmarłych przodków i opiekuńcze bóstwa.

CIASTECZKA Z CUKREM

Wspaniałe, maślane, kruche ciasteczka z drobnoziarnistego cukru; z przepisu
wychodzi ich 6–7 tuzinów.

Składniki:
1 szklanka cukru;
1 szklanka cukru pudru;
1 szklanka niezmrożonego masła (nie margaryny!);
1 szklanka oleju roślinnego (nie oliwy z oliwek!);
2 jajka;
1 łyżeczka wanilii;
1 łyżeczka soli;
1 łyżeczka sody;
1 łyżeczka tartarusu[10];
4¾ szklanki mąki uniwersalnej;
dodatkowy biały cukier do wyrównania; kolorowy cukier,
dekoracje i/lub lukier (według uznania).

Cukier, cukier puder, masło i olej utrzyj na puszystą masę. Dodaj jajka oraz wanilię i dobrze wymieszaj. Następnie dodaj sól, sodę, tartarus i dobrze wymieszaj. Wsyp stopniowo
mąkę, mieszając dokładnie po każdym dodaniu. Ciasto powinno być lekkie i nieco lepkie. Na blachę do pieczenia przełóż łyżeczką do herbaty porcje masy. Spłaszcz je delikatnie spodem szklanki zamoczonej w białym cukrze. Jeśli chcesz dodać kolorowy cukier lub dekoracje, zrób to przed
pieczeniem. Piecz w temperaturze 180°C do momentu, aż ciasteczka lekko zarumienią się na krawędziach, czyli przez około 10 minut. Nie przypiecz ich! Kiedy się upieką, zdejmij je od razu z blachy i ostudź na drucianej podstawce. Jeśli chcesz dodatkowo polać je polewą i udekorować, poczekaj, aż zupełnie się wystudzą.

AJERKONIAK NA BOGATO

Wiele z tradycyjnych zimowych napojów odzwierciedla minione czasy, kiedy do trunków dodawano alkohol jako środek konserwujący, a przyprawy wykorzystywano do rozgrzania żołądka oraz ukrycia oznak psucia się żywności. Najbardziej znanym z tych libacyjnych trunków jest ajerkoniak. Prawdopodobnie pochodzi on od posset, gorącego brytyjskiego napoju robionego z jaj, mleka oraz wina lub piwa. Z kolei wyraz „nog” w brytyjskim slangu oznacza mocne piwo typu ale. W czasach przed wynalezieniem lodówek świeże mleko szybko się psuło i dlatego nie było częścią standardowego jadłospisu. Często zatem do produktów mlecznych i napojów na bazie jaj dodawano alkohol, by przedłużyć okres trwałości trunku. Tradycyjny ajerkoniak zawiera dobrze roztrzepane jaja zmieszane z mlekiem, śmietaną i alkoholem – zwykle bourbonem, brandy, rumem lub ich mieszaniną. Taki kremowy ajerkoniak, przykryty bitą śmietaną i przechowywany w schłodzonej szklanej miseczce, posypuje się obficie startą gałką muszkatołową.

Składniki:

3 jajka, białka oddzielone od żółtek (użyj świeżych jaj
z zaufanego źródła);
6 łyżek cukru;
300 ml śmietany kremówki (unikaj tej w rodzaju UHT);
1,2 l pełnotłustego mleka;
150–300 ml brandy, bourbonu i/lub rumu;
½ łyżki dobrej jakości ekstraktu z wanilii;
cała gałka muszkatołowa;
dodatkowa ubita śmietana kremówka.

W dużej misce roztrzep żółtka z dodatkiem 4 łyżek cukru, aż powstanie gęsta masa. W średniej misce ubij białka z pozostałymi 2 łyżkami cukru, aż do uzyskania sztywnej piany. W drugiej średniej misce ubij na sztywno śmietankę kremówkę. Śmietankę połącz z żółtkami, zmieszaj z pianą z białek i dodaj mleko, alkohol, wanilię i – jeśli lubisz – szczyptę świeżo startej gałki muszkatołowej. Dorzuć także odrobinę magii, mieszając składniki zgodnie z deosilem (ruchem słońca). Wlej ajerkoniak do dużej miski i włóż ją do lodówki na około godzinę przed podaniem, tak by trunek nieco się schłodził. Przed podaniem dodaj więcej bitej śmietany na wierzch miski z ajerkoniakiem i obficie posyp startą gałką muszkatołową. Ajerkoniak przełóż łyżką do filiżanek i nie zapomnij wznieść toastu!

PÓJDŹMY WSZYSCY POWASSAILOWAĆ!

Być może ajerkoniak jest obecnie najbardziej znanym zimowym trunkiem, ale tym najbardziej tradycyjnym jest wassail. Wyraz „wassail” oznacza „zdrowie”, zatem wznoszenie nim toastu kielichami w górze oznacza picie za wigor i dobrą kondycję. Takie kolędowanie z wassailem wiąże się z udziałem w głośniej sezonowej zabawie, zwykle połączonej z ucztowaniem,
śpiewaniem i sporą dawką alkoholu. (Czy ktoś wybiera się na Święto Głupców?)
W tradycyjnym znaczeniu wassail to angielski gorący napój przygotowywany z alkoholu (zwłaszcza Apple Jack lub Apple Brandy), owocowych soków i wielu zimowych przypraw: ziela angielskiego, kwiatu muszkatołowego, gałki muszkatołowej, cynamonu i goździków. Do takiej mikstury często dodaje się podpieczone całe małe jabłka, pomarańcze i kumkwaty. W klasycznej postaci ten świąteczny poncz serwowany jest w dużej srebrnej misce, z której za pomocą łyżki wazowej nalewa się go do srebrnych lub pewterowych kielichów z jasnymi wstążkami przywiązanymi wokół nóżek. W ludowej wersji wassail jest również wykorzystywany jako ofiara składana duchowi jabłoni, by ten pobłogosławił sady, zwiększył z nich zyski i odpędził złe duchy. Zwyczaj mówi także o Anglikach, którzy nosili napełnioną wassailem misę o dwunastu uchwytach – wykonaną oczywiście z drewna jabłoni – od domu do domu, gdzie mogli pośpiewać, napić się i uzupełnić naczynie przed pójściem do następnego domu. Ugoszczenie takich wędrowców przynosiło szczęście.

Składniki:

1,8 l cydru jabłkowego (może być także bezalkoholowy);
3 laski cynamonu;
1 łyżeczka ziela angielskiego w ziarnach;
½ łyżeczki całych goździków;
starta gałka muszkatołowa;
kilka małych jabłek;
kilka małych mandarynek lub tangerynek;
mała garstka kumkwatów, rodzynek i/lub świeżej żurawiny (opcjonalnie);
brandy klasyczna lub jabłkowa (opcjonalnie).

Włóż wszystko do garnuszka i duś na wolnym ogniu do momentu, aż skórka jabłek popęka. Temu, kto chce, podawaj z odrobiną brandy. Jeśli chcesz naśladować tradycyjny „wassailing”, wypij cydr jabłkowy lub wassail w plenerze (pod swoimi drzewami owocowymi, jeśli je masz) i wznieś
radosny okrzyk za szczęście w nadchodzącym roku. Możesz nawet wypić kubek lub dwa kubki za sąsiadów.

CIASTO Z RUMPLE MINZE

Rodzaj dobrze znanego ciasta-świerszcza, ale w tym przypadku wykorzystuje się rumple minze, czyli pieprzowy sznaps. To doskonałe, lekkie i wesołe zakończenie ciężkiego świątecznego posiłku. Poniższy przepis wystarcza na 6–8 porcji.

Składniki na spód ciasta:

cienkie czekoladowe wafelki, pokruszone na drobne kawałki (1¼ szklanki okruszków);
5 łyżek roztopionego masła (można też kupić gotowy czekoladowy spód z kruchego ciasta).

Składniki na masę:

⅔ szklanki pełnego mleka;
30 dużych świeżych pianek cukrowych;
1 szklanka śmietany kremówki;
30 ml crème de cacao (czekoladowego likieru);
30 ml rumple minze (sznaps z mięty pieprzowej);
czerwony barwnik spożywczy (opcjonalnie);
pokruszone miętówki, świeże liście mięty, wiórki czekoladowe
i/lub dodatkowa bita śmietana (opcjonalne przybranie).

Piekarnik rozgrzej do 180°C. Aby zrobić spód ciasta, połącz okruszki i masło. Zagnieć składniki na ciasto o średnicy około 23 cm i piecz przez 10 minut. Poczekaj, aż całkowicie wystygnie.
Aby przygotować masę, w garnku na małym ogniu podgrzej mleko. Następnie dodaj pianki i mieszaj aż do ich rozpuszczenia i powstania gładkiej masy. Schłodź do temperatury pokojowej.
Kiedy masa z piankami ostygnie, ubij śmietanę. Następnie delikatnie dodaj do piankowej mikstury crème de cacao, rumple minze i bitą śmietanę. W razie potrzeby dodaj 1–2 krople barwnika spożywczego, aby uzyskać miękkie bladoróżowe ciasto. Dolej masę do schłodzonego kruchego spodu. Przykryj i wstaw do lodówki na 10–12 godzin lub na całą noc. Sposób serwowania: wyjmij ciasto z lodówki na około 10 minut przed podaniem (aby można było łatwiej je pokroić). Udekoruj według własnego uznania, pokrój i podawaj jeszcze schłodzone.

ŚWIĄTECZNE CHILI

To doskonały posiłek do podania z okazji wieczornego ubierania choinki. Można go przygotować z wyprzedzeniem lub gotować podczas przystrajania drzewka, a resztki z tej potrawy są wyśmienite. W przypadku wersji bezmięsnej zamiast wołowiny dodaj drugą puszkę czarnej fasoli. Porcja dla 4 osób.

Składniki:

450 g wołowiny;
1 cebula pokrojona w kostkę;
250 ml sosu pomidorowego;
1 puszka sosu z duszonych pomidorów;
1 puszka czarnej fasoli, wypłukanej;
225 g ugotowanej fasoli pinto, wypłukanej;
½ szklanki wody;
1 łyżeczka soli;
2½ łyżeczki chili w proszku;
¼ łyżeczki pieprzu cayenne (później w razie potrzeby można
dodać więcej);
twoje ulubione dodatki: starty ser, pokrojone w kostkę słodka
cebula, papryka i awokado, pokrojona w plastry papryczka
jalapeño, śmietana i płatki kukurydziane.

Na dużej patelni lub w 3–4-litrowym garnku oddziel kawałki mielonej wołowiny i podsmaż z cebulą. Łyżką usuń tłuszcz. Dodaj sos pomidorowy, duszone pomidory, czarną fasolę i pinto, wodę, sól, chili w proszku i cayenne. Zaczekaj, aż sos lekko się zagotuje, a następnie zmniejsz płomień i gotuj na
wolnym ogniu bez przykrycia przez około 2 godziny. Jeśli sos zrobi się za gęsty, dodaj odrobinę wody. Przed podaniem spróbuj potrawy i dopraw solą i pieprzem, jeśli będzie taka potrzeba. Chili podawaj w misce i ze swoimi ulubionymi dodatkami. Propozycja: Polej sosem parówki w bułce, aby uzyskać wyśmienite hot dogi z chili. Chili doskonale nadaje się również do gorących pieczonych
ziemniaków lub (dziwne, ale prawdziwe) do polania płatków kukurydzianych.

OBIAD PIECZONY W FOLII

Dzieci uwielbiają przygotowywać jedzenie pieczone w sreberku w ogniu, ale można je także zrobić w piekarniku, jeśli nie masz żadnego paleniska. Porcja dla 4 osób.

Składniki:

450–675 g mięsa mielonego (preferowana wołowina),
rozdrobnionego;
4 średnie ziemniaki, obrane i pokrojone w kostkę;
1–2 cebule pokrojone w cienkie plasterki;
4 marchewki pokrojone w plasterki;
2 puszki zupy krem z pieczarek;
1 szklanka wody;
sól i pieprz;
folia aluminiowa.

Jeśli korzystasz z paleniska, zacznij od rozpalenia ognia i poczekaj, aż wytworzy się porządny żar na jego spodzie – zajmie to około godziny. Jeśli używasz piekarnika, rozgrzej go do 200°C.
Dla każdej osoby rozłóż dwuwarstwowy kwadrat z folii o 45- centymetrowych bokach. Każdy komponuje swój własny posiłek, dodając wszystko oprócz wody. Połóż jedzenie na folii i złóż ją starannie, zawijając i uszczelniając wszystkie brzegi utworzonej paczuszki (zalecana jest „dokładność
aptekarska”) tak, by nie wyciekł sos. Tuż przed zamknięciem dolej ostrożnie wodę. To ważny krok, ponieważ woda podczas pieczenia zamieni się w parę, co pozwoli dokładnie upiec jedzenie i uniknąć spalenia. Paczuszkę zamknij szczelnie, pozostawiając w środku trochę wolnej przestrzeni.
Połóż sreberka na rozżarzonych węglach (lub na blasze w piekarniku). Piecz przez 30–40 minut, kilka razy obracając. W folii nie rób żadnych dziurek! Kiedy usłyszysz skwierczenie i poczujesz zapach pieczonego mięsa, odczekaj jeszcze około 5 minut, a następnie otwórz jedną testową paczuszkę. Uwaga: Z wnętrza wydobędzie się gorąca para. Jeśli jedzenie nie będzie gotowe, zawiń je ponownie w folię i włóż do ognia na dłużej. Propozycja: Do pieczenia nada się jakakolwiek mieszanka mięsa i/lub warzyw, można także użyć różnych zup. Wegetarianie i weganie mogą
pominąć mięso i zupy z wywaru mięsnego.

SMAKOŁYK DLA DOROSŁYCH: ŚWIĄTECZNE MARTINI, CZYLI YULETINI

 Na 4–6 tygodni przed planowanym świętowaniem przygotuj żurawinowy kordiał: w litrowym słoiku z przykrywką zmieszaj 1 szklankę cukru z 2 szklankami drobno posiekanej świeżej żurawiny. Następnie napełnij słoik wódką dobrej jakości (potrzebnych będzie około 250 ml). Zakręć słoik i odstaw na blat kuchenny na 3 lub 4 tygodnie, potrząsając nim raz lub dwa razy dziennie. Po wskazanym czasie odcedź zawartość, przelej ją do czystego słoika i włóż do lodówki. W ten sposób powstanie pięknie czerwony, słodkogorzki kordiał, który jest wspaniały jako aperitif. To także doskonały prezent, który można podarować w słoiku ozdobionym kokardami. A jeszcze lepiej –
zachowaj go dla siebie i zrób yuletini!

Składniki na jedno yuletini:

½ stołowej łyżki sosu żurawinowego z całymi owocami
(najlepszy będzie domowej roboty!);
sok z połowy dużej mandarynki satsuma lub klementynki (z
odrobiną skórki);
3 stołowe łyżki żurawinowego kordiału;
lód.

Schłodź kieliszki do martini kostkami lodu. Wyjmij je, a następnie wlej do kieliszka sos żurawinowy i zamieszaj, rozgniatając żurawinę. Do małego shakera dodaj sok, kordiał oraz lód i potrząsaj, aż zawartość się zmiksuje i schłodzi. Odcedź mieszaninę i przelej płyn do kieliszka martini; udekoruj
skórką pomarańczy. Mniam! (Aby zrobić wersję bezalkoholową, użyj 1 stołowej łyżki sosu żurawinowego, dodaj sok mandarynkowy, a na koniec wlej ulubiony napój musujący).

ZIOŁA DO ZUPY I BOUQUET GARNI

Otrzymanie w prezencie zupy jest mile widziane przez prawie każdego, a dobra zupa zawsze zaczyna się od dobrych ziół. Bouquet garni, dosłownie „bukiet do przybrania”, to niewielka wiązka ziół stosowanych do przyprawiania bulionu, zupy i gulaszu oraz duszonego mięsa i pieczeni.

Potrzebne będą:

9-calowe kółka wycięte z gazy (dziewięć jest niezwykle
magiczną liczbą);
różne suszone aromatyczne zioła do zupy: rozmaryn, tymianek,
trybula, całe ziele angielskie, pieprz, płatki czosnku, pietruszka
i nasiona selera;
sznurek (bawełniany lub z konopi), o długości 9 cali;
słoik z zakrętką, o pojemności 300 ml;
gruby papier;
długopis lub flamaster niezmywalny.

Rozłóż kółka z gazy, po trzy warstwy na każdym stosiku. Połóż na nich różne suszone zioła, wybierając z powyższej listy. Z kółek zrób paczuszki w rodzaju tobołka włóczęgi i obwiąż mocno sznurkiem, ale nie do końca, tak by można było wyciągnąć woreczek ze słoika.
Włóż do szklanego słoika zawiniątka czy też „bukiety przypraw”, które posłużą jako prezent – w słoiku można zmieścić od czterech do sześciu woreczków, w zależności od tego, jak bardzo je napełnisz. Dołącz etykietę z listą ziół i następującą instrukcją: „Zanurz jedno zawiniątko w garnku z zupą lub bulionem i gotuj tak długo, jak to konieczne. Przed podaniem wyjmij zawiniątko i wyrzuć je do kosza. Słoik z nieużytymi woreczkami przechowuj w chłodnym i suchym miejscu”.

GORĄCY ZESTAW CZEKOLADOWY

Wyraz „czekolada” wywodzi się z języka Majów, jednych z pierwszych znanych osób pijących napoje na bazie kakao, zarówno codziennie, jak i podczas ceremonii religijnych. Ich czekolada zawierała papryczkę chili, dzięki czemu powstawał napój, który był gorący z więcej niż jednego
powodu. Stwierdzono, że ciemna czekolada jest bogata w substancje przeciwutleniające, które naprawiają uszkodzone komórki i opóźniają proces starzenia. Najłatwiejszym sposobem na zrobienie gorącej czekolady jest rozpuszczenie dobrej jakości czekolady w mleku oraz dodanie wedle własnego uznania słodzika, ziół lub przypraw.

Potrzebne będą (na dwa prezenty):

łezki z ciemnej czekolady (340 g);
1 łyżeczka suszonych płatków czerwonej papryki lub ½ łyżeczki
pieprzu cayenne;
2 łyżeczki cukru Turbinado;
papier woskowany;
papier do pieczenia;
2 słoiki z nakrętką o pojemności 300 ml;
gruby papier;
długopis lub flamaster niezmywalny;
2 małe (10 cm) trzepaczki do jajek (opcjonalnie).

Włóż czekoladowe łezki do miski nadającej się do mikrofali i podgrzej je do momentu, aż lekko zmiękną. Dodaj czerwone płatki papryki, pieprz cayenne oraz cukier i dobrze wymieszaj. Za pomocą łyżki przełóż czekoladową miksturę na papier woskowy wyścielony na blasze i pozostaw do ostygnięcia i stwardnienia. Posiekaj czekoladową miksturę na małe kawałki i napełnij nimi słoiki.
Naklej etykietkę z następującą instrukcją: „Dodaj czubatą łyżkę kawałków czekolady do kubka z gorącym spienionym mlekiem. Mieszaj, aż czekolada się rozpuści, i ubij, by wszystko ze sobą połączyć”. Do każdego słoika można przywiązać małą trzepaczkę.

ROZGRZEWAJĄCE PRZYPRAWY (MULLING SPICES)

„Mulling” to pradawny proces, podczas którego zagrzewa się cydr, sok lub mocny alkohol z przyprawami i ziołami w celu przygotowania pysznego trunku. Podarowanie swoim bliskim rozgrzewających przypraw pozwoli im na przygotowanie właśnie takiego smakołyku.

Potrzebne będą (na dwa prezenty):

9-calowe kółka wycięte z gazy;
około jednej filiżanki mieszanki następujących przypraw:
pokruszone laski cynamonu, ziele angielskie, anyż, kardamon,
ziarenka pieprzu, kawałki suszonej laski wanilii i/lub goździki;
kilka pasków z suszonych skórek owoców cytrusowych
(przygotuj je parę dni wcześniej z obranych skórek z pomarańczy
lub cytryny);
cała gałka muszkatołowa;
sznurek (bawełniany lub z konopi), pocięty na 9-calowe
kawałki;
2 słoiki z nakrętką o pojemności 300 ml;
gruby papier;
długopis lub niezmywalny flamaster.

Rozłóż kółka z gazy, po trzy warstwy na każdym stosiku. Połóż na gazie mieszankę (2–4 łyżki) przypraw korzennych i skórki z owoców cytrusowych. Do mikstury zetrzyj świeżą gałkę muszkatołową i zwiąż całość w małą paczuszkę. Włóż woreczki do słoików masońskich – każdy powinien pomieścić około sześciu zawiniątek, w zależności od tego, jak bardzo je
napełnisz. Naklej etykietkę z następującą informacją: „Dodaj jedno zawiniątko do jednego litra jabłkowego cydru lub czerwonego wina. Podgrzewaj na średnim ogniu przez około godzinę. Posłódź do smaku brązowym cukrem i – jeśli trzeba – dodaj odrobinę brandy. Smacznego!”. Ewentualnie można po prostu napełnić słoik mieszanką drobno posiekanych przypraw i skórką z owoców cytrusowych. Poinstruuj użytkownika, że należy dodać 1 łyżkę mieszanki do 250 ml bardzo gorącego
cydru lub czerwonego wina, następnie pozostawić miksturę do naciągnięcia na 15–30 minut, a przed wypiciem odsączyć.

SÓL DO KĄPIELI

Dzięki niej w czasie przesilenia każdy będzie mógł odrobinę się odprężyć, a twoi przyjaciele pokochają taki prezent.

sól kuchenna lub dendrytyczna;
olejek (dobre będą lawenda, mięta, rozmaryn, jałowiec
i rumianek);
koszerna sól gruboziarnista (lub wydobywane ręcznie sole
o głębokich barwach, takie jak czarna hawajska lub różowa
himalajska);
sól Epsom[14];
gruboziarnista sól morska;
półlitrowy szklany słoik z nakrętką i szerokim otworem na każdy
prezent;
miarka kuchenna;
gruby papier;
długopis lub niezmywalny flamaster.

Do małej miski wsyp sól kuchenną (lub dendrytyczną). Pokrop ją kilkoma kroplami olejku i dobrze wymieszaj. Przesyp poperfumowaną sól do słoika, zapełniając go do ¼ wysokości. Następnie dodaj warstwowo po ¼ miarki innych soli. Na wierzch wsyp warstwę pozostałej perfumowanej soli kuchennej i dodaj jeszcze kilka kropli olejku. Poszczególne sole są różnej grubości i mają nieco inne kolory, więc przez szkło będzie widać piękne warstwy.

RĘKODZIEŁO I DEKOROWANIE DOMU

Stworzenie odpowiedniego nastroju i uczynienie domu przytulnym i gościnnym sprawią, że zimowe miesiące będą bardziej radosne, komfortowe i magiczne. Ponadto dokonanie sezonowych zmian w wystroju domu jest sposobem na to, by pomóc „zacieśnić więzi” ze świąteczną porą. To nie
muszą być duże zmiany: nałóż na łóżko miękkie flanelowe prześcieradło i dodaj zimowe ręczniki, kołdry i obrusy. Kapka czerwonego, zielonego i złota wywoła zimową aurę oraz uwzniośli święta i uroczystości. Jeśli masz kominek, przygotuj mały stos drewna albo kup czy też zrób sama kilka niesamowitych szyszek pachnących cynamonem. Nie masz kominka? Nie ma problemu! Zapal świece o zapachu liści laurowych, cynamonu lub roślin zimozielonych – dla większego bezpieczeństwa przed zapaleniem ustaw je w wysokich słoikach, a chcąc zwiększyć ich blask,
postaw je na lustrze. Na kanapy i krzesła połóż ciepłe kołdry patchworkowe lub narzuty, by mogli z nich skorzystać przyjaciele i rodzina. Poperfumuj dom, gotując w naczyniu wodę z cynamonem, goździkami i skórkami pomarańczy – twoja własna wersja świątecznego kadzidełka. Na
bardzo małym ogniu postaw garnuszek i pilnuj, dodając wody jeśli trzeba, aby go nie przypalić. W domu nie tylko będzie cudownie pachnieć, ale również będzie to miało zdrowe działanie, ponieważ pomoże nawilżyć często zbyt suche powietrze wypełniające nasze domy podczas zimnych miesięcy.

Ołtarzyki i kapliczki

Stworzenie zimowej kapliczki lub ołtarzyka w czasie przesilenia pomoże ci zsynchronizować się z tą porą roku i poczuć jej piękno, a poza tym projektowanie przestrzeni na zimowy ołtarz to po prostu czysta zabawa. Można wybrać tradycyjną aranżację, w tym swoje zwykłe magiczne
akcesoria, figury sezonowych bóstw itp., zaczynając na przykład od obrusu w kolorze czerwonym, zielonym lub złotym, a następnie dodając białe lub złote świece, małe lampiony i cokolwiek, co stanowi część twojego typowego wystroju. Kładąc na obrusie lustro, a na nim swoje akcesoria, wspaniale wzmocnisz blask światła.

Ołtarzyk może mieć również postać zimowego tableau, jeśli dodasz białe płatki bawełny służące za „śnieg” i rozstawisz malutkie ceramiczne podświetlane domki, figurki zwierząt, drzewa i inne zimowe dodatki. Małe lustra doskonale sprawdzą się jako zamarznięte stawy, a błyszczące kawałki
srebra lub złote girlandy dodadzą blasku. Naokoło ołtarza rozłóż mnóstwo maleńkich białych lampek lub wykorzystaj świece w kolorach czerwonym, zielonym, złotym, srebrnym, białym lub o zapachu liści laurowych. Dodaj figurki uosabiające Zielonego Rycerza, Świętego Mikołaja czy inne bóstwa.
Ten rodzaj ołtarza ma dodatkową zaletę, ponieważ może być wystawiony „na widok” oraz funkcjonuje zarówno jako święte miejsce, jak i część świąteczno-zimowego wystroju.

Dlaczego poprzestawać na jednej kapliczce? Środek Zimy to czas celebrowania i dekorowania, co można odzwierciedlić niejednym ołtarzykiem w wielu pomieszczeniach. Podczas Yule można mieć ich kilka: na przykład parę w salonie i po jednym w sypialni oraz na kuchennym parapecie –
wszystkie ozdobione lampkami i bombkami. Wykorzystaj swoje zimowe kapliczki jako miejsce do codziennej medytacji, kontemplacji i magicznych ceremonii podczas przygotowywania się na powitanie nadejścia Yule.

Niech się stanie światłość!

Lampki podkreślają powracające ciepło słońca Przesilenia Zimowego, więc naprawdę nie da się przesadzić z ich liczbą podczas Pełni Zimy. Kup dodatkowe łańcuchy lampek i rozwieś je w każdym pokoju. Sprawią, że do twojego małego zakątka świata powróci światło, w domu zwiększy się
energia i poprawi się nastrój każdego, kto będzie na nie patrzył. Gdzieś między połową sierpnia a Samhain wypatruj julowych dekoracji, aby rozpocząć natarcie na sklepy; zrób zakupy wcześniej, by mieć jak największy wybór, a następnie pod koniec grudnia, by zgarnąć produkty z ostatnich wyprzedaży i skorzystać z najlepszych okazji.

Luminaria

Luminaria, piękne tradycyjne źródła światła, można zrobić, wsypując do papierowej torby kilka centymetrów piasku i ustawiając w nim zapaloną świecę wotywną; jej światło rozchodzi się przez torbę, tworząc rozproszoną, złotą poświatę. Jeśli chcesz zrobić zimowe luminaria na zewnątrz, do słoika włóż świecę wotywną i oświetl nimi otaczający śnieg i lód. Dla bardziej szykownego efektu ułóż wokół słoika (niczym igloo) stosik z kawałków lodu (lub śnieżek) i nie zakręcaj go, aby móc zapalić świeczkę. Po zapaleniu luminaria będą świecić na biało-niebiesko (lód i śnieg absorbują światło z czerwonego końca widma widzialnego, ale nie pochłaniają tego z niebieskiego krańca, przez co pojawia się niebieska barwa). Użyj luminariów do wyznaczenia przestrzeni rytualnej na powietrzu lub ułóż je w linii, aby zaznaczyć ścieżkę bądź ozdobić przód domu.

Zieleń

Drugim po świetle symbolem Przesilenia Zimowego jest tradycja związana z zimową zielenią. Od dawna zgodnie z obyczajem w zimę, zwłaszcza w okresie przesilenia, przynosi się do domu rośliny wiecznie zielone. O tej porze roku były one hołubione jako naturalny znak odrodzenia i zmartwychwstania podczas symbolicznego śmiertelnego snu zimowego. Z uwagi na to, że rośliny te pozostają zielone przez całą zimę, już od dawna podczas świętowania Yule jawiły się jako symbol wciąż żywego świata. Dzisiejsze ozdabianie świątecznymi drzewkami, wieńcami i girlandami sięga
właśnie do tych tradycji.
Do magicznych odpowiedników roślin wiecznie zielonych jako grupy zalicza się ciągłość życia, ochronę i pomyślność – istotne wartości, gdy wziąć pod uwagę zagrożenia związane z zimą. Ostrokrzew i bluszcz są znane z zapewniania zarówno ochrony, jak i szczęścia. Pierwszy jest idealny do dekoracji drzwi, okien i kominka ze względu na swoją ciernistość: potrafi ustrzec przed złymi duchami lub złapać je, zanim te wejdą do domu i zaszkodzą domownikom; jest to więc coś w stylu lepu na duszki. Kolejną znaną świąteczną rośliną jest jemioła, która jest trująca i pasożytnicza. Nazwy ludowe określające jemiołę obejmują „wszystkolecząca”, „sok z dębu” i „druidzki chwast”. Jemioła, uważana przez druidów za świętą, często rośnie na dębach, które były dla nich ważne,
podobnie jak dla starożytnych Celtów. Legenda mówi, że celtyccy druidzi używali złotych sierpów do ścinania tej rośliny, a robili to najlepiej podczas szóstej nocy po pełni księżyca poprzedzającej każde przesilenie. Pod drzewami rozkładano białe płótno, by zebrać ściętą jemiołę i uniemożliwić jej zetknięcie się z ziemią, ponieważ gdyby tak się stało, wówczas cała święta energia rośliny wróciłaby do ziemi.

Pęki jemioły, uznane za magiczny afrodyzjak, do dziś wieszane są nad drzwiami, aby przynosić szczęście i urodzaj. Jemioła jest również skuteczną rośliną ochronną: powieś jej gałązkę nad głównymi drzwiami lub progiem i zostaw aż do następnego Yule jako talizman zapewniający szczęście i ochronę. Możesz też zdjąć ją podczas przesilenia letniego i poświęcić, paląc
w ogniu świętojańskim. Wieńce i girlandy – wykonane z roślin zimnolubnych i ozdobione
jagodami, nasionami, szyszkami i wstążkami – to kolejny sposób na wykorzystanie świątecznej zieleni. Okrągły kształt wieńca to łatwo rozpoznawalny symbol Koła Czasu i powracającego słońca. Co do girland, choć nie są okrągłe, na pewno uwznioślają to uroczyste święto.

Świąteczne drzewko

Nie można mówić o Pełni Zimy bez wspomnienia o świątecznym drzewku. Jak opisano w poprzednich rozdziałach, tradycja przynoszenia do domu roślinności z okazji Środka Zimy istniała od dawna, a dekorowanie drzewka było jej częścią. Pogańskie świąteczne drzewko stanowiło inspirację dla obyczajów chrześcijańskich. Według Johna Matthewsa „Pierwsza historyczna wzmianka o choince pochodzi w zasadzie od anonimowego mieszkańca Niemiec, który pisząc w 1605 roku, objaśnia: »Na Boże Narodzenie w strasburskich salonach stawiają jodły i wieszają na nich liczne róże wycięte z kolorowego papieru, jabłka, wafle, złote blaszki, słodycze itd.«”.
Wiele kultur i społeczeństw podtrzymuje zwyczaj ubierania drzewka. Dawniej w poranek bożonarodzeniowy greccy rolnicy przynosili swoim panom rhamna. Był to słup przyozdobiony wieńcami zrobionymi z mirtu, rozmarynu, oliwek i liści laurowych oraz udekorowany kwiatami i papierem w kolorach metalicznych. W Circassia wybierano młodą gruszę, aby obwiesić ją świecami i obsypać serem (tak, serem!). Drzewo noszone było od drzwi do drzwi przez całą noc podczas przesilenia (Matthews, 82). Mówiło się, że ma to przynieść szczęście i dobre wieści, zwłaszcza kiedy na każdym progu dzielono się winem.
W osiemnastowiecznych Anglii i Niemczech tradycyjną choinkę często zastępowały wykonane z drewna i kołków oraz ozdobione wstążkami, papierkami i gałęziami roślin zimozielonych piramidy, co miało imitować stożkowy kształt jodły. Przestrzenie między „gałęziami” wypełniano
owocami i orzechami. Po przeniesieniu piramidy po całym domu ustawiano ją w głównym salonie lub pokoju przyjęć i odtąd stanowiła centrum świątecznych uroczystości. Dzisiaj tradycja ta jest kontynuowana za pomocą drewnianych wież – tych, w których są zapalone świece i które się kręcą,
ponieważ fala ciepła od świec napędza liczne drewniane łopatki. Większość z nich to wersje mieszczące się na stole, ale niektóre mają wysokość budynku!

RĘKODZIEŁA NA PREZENTY I DO DZIELENIA SIĘ Z INNYMI

Własnoręcznie zrobione świece

Zrobienie świecy nie jest trudne i jest przy tym dużo zabawy. Oto kilka propozycji:

ŚWIECE ZE ZROLOWANEGO PSZCZELEGO WOSKU są bardzo łatwe do wykonania. Połóż długi knot na warstwie miękkiego wosku pszczelego, a ten następnie zwiń w ciasny rulon, tworząc cienką świecę z wystającym knotem. Świece w takim rustykalnym stylu wyglądają pięknie i wspaniale pachną. Niestety są miękkie i dlatego szybko się wypalają.

ZANURZANIE ŚWIEC to inna metoda ich wykonania. W garnku z podwójnym dnem (lub w czystej puszcze włożonej do rondelka z gorącą wodą) rozpuść na małym ogniu parafinę. Przywiąż do ołówka długi knot (powinien być tak długi jak gotowa świeca) i zanurz go w parafinie. Następnie unieś ołówek po to, by powoskowany knot mógł ostygnąć i stwardnieć. Powtarzaj tę czynność kilka razy, dzięki czemu knot będzie zbierał coraz grubszą warstwę wosku. Im częściej będziesz go zanurzać, tym grubsza będzie świeca. Po zakończeniu odłóż świecę do ostygnięcia na 24 godziny, zawieszając ołówek nad dwoma słoikami. Przytnij knot i gotowe.

ROBIENIE ŚWIEC RĘCZNIE FORMOWANYCH sprawia wiele radości. Wybierz foremkę do świec (dobrze sprawdzą się małe woskowane kartony po mleku i puszki) i wysmaruj środek cienką warstwą oleju roślinnego. Przywiąż długi knot do ołówka i połóż go na brzegach foremki tak, by knot zwisał do jej środka. Wypełnij formę roztopioną parafiną. Pozostaw do ostygnięcia na 24 godziny, a następnie usuń foremkę. Zetrzyj resztki oleju i gotowe.

LODOWE ŚWIECE – ich wykonanie łączy się z dobrą zabawą, a poza
tym świece te tak bardzo pasują do zimy! Zawieś knot nad brzegiem czystego woskowanego kartonika (np. po mleku) lub foremki do świec, a następnie wypełnij pojemnik całkowicie (najlepiej będzie, jeśli nawet odrobinę go przepełnisz) małymi kostkami lodu (2–2,5 cm to idealny
rozmiar). Włóż do zamrażarki na 30 minut, by pojemnik i lód całkowicie się schłodziły. Wyjmij z zamrażarki i szybko zalej formę roztopioną parafiną, nalewając z różnych stron, tak by całą ją wypełnić. Wosk szybko stwardnieje, a lód roztopi się, pozostawiając wolne przestrzenie. Odłóż
świeczkę do ostygnięcia na około godzinę, a następnie nad umywalką wyjmij ją z formy i wylej wodę. Przed użyciem odstaw świecę do wyschnięcia na jeden dzień.

Wspaniała świąteczna świeczka

Niektóre tradycje celtyckie nakazują użycie tygodniowej świecy zwanej coinneal mór na Nollaig, czyli „wspaniała świeczka świąteczna”, którą zapala się w ciągu całego sezonu zimowego, a zwłaszcza w Wigilię (Freeman). Taka świeca jest kojarzona z dobrą wolą i jasną przyszłością. Możesz kontynuować tę tradycję z wykorzystaniem kupnej świecy lub zrobić własną, wyznaczając
na jej palenie dni ważne dla ciebie, twojej rodziny lub swoich magicznych tradycji.
Tradycyjna świeca jest czerwona, ale można wybrać każdy kolor. Dla dodatkowego bezpieczeństwa wstaw ją do wysokiego słoika. Po jej zapaleniu wypowiedz następujące słowa: „Wspaniała świąteczna świeczka płonie tej nocy, niech dobra wola i jasna przyszłość towarzyszą nam w nowym roku”. Przekształć powyższy zwyczaj w rodzinny lub grupowy rytuał, pozwalając uczestnikom zapalić ich mniejsze świeczki od tej dużej, lub w świąteczne obdarowywanie się upominkami, ofiarowując przyjacielowi wspaniałą świąteczną świecę zagnieżdżoną w podłożu zrobionym z roślin i z dołączoną instrukcją.

Wieniec z roślin wiecznie zielonych

Wieniec na drzwi wejściowe bardzo łatwo przygotować. W kwiaciarni lub sklepie z akcesoriami do rękodzieła kup drucianą formę. Wpleć w nią gałązki ostrokrzewu i innych roślin wiecznie zielonych, jagody, suszone nasiona, trawy lub cokolwiek, co odzwierciedla twoją okolicę w okresie zimowym możesz nawet przejść się po swoim ogrodzie lub najbliższej okolicy, by zobaczyć, jakie kawałki suszonych cudów mogłyby posłużyć za piękny dodatek. Udekoruj gotowy wieniec czerwonymi lub złotymi wstążkami, drobnymi ozdobami lub czymkolwiek, co będzie dostosowane do twoich osobistych czy też magicznych potrzeb.

Listki wdzięczności: ręcznie robione drzewko przesilenia

Z zielonego i złotego papieru szkolnego wytnij kształty liści. Niech każdy członek rodziny napisze na nich wyrazy wdzięczności, używając do tego długopisów z kolorowym, złotym, srebrnym lub brokatowym wkładem. Listki można również wykorzystać do wpisania na nich życzeń lub magicznych zaklęć. Przywiąż wycinanki do swojego julowego drzewka czy też wieńca lub wpleć je w girlandy; będą stanowiły konkretny wyraz twojej wdzięczności za spełnione życzenia i miniony rok. Po zakończeniu sezonu zbierz listki i spal je podczas finalnego ogniska, żegnając się tym samym z Yule aż do następnego roku.

Dar dla ptaków: ręcznie robione drzewko przesilenia

Kiedy nadejdzie czas na rozebranie choinki, zastanów się, czy nie sprezentować jej ptakom – będzie wspaniałym darem dla twoich małych ulubieńców. Na bawełniany sznurek (lub nić dentystyczną) nawlecz borówki, żurawinę oraz ziarna kukurydzy i powieś je na gałęziach choinki. Można
także nawlec łuskane, niesolone orzeszki ziemne, niesłodzone płatki owsiane (takie jak klasyczne Cheerios), kawałki pomarańczy, jabłka i gruszki, które ptaki na pewno docenią. Napełnij połówki pomarańczy lub mandarynek satsuma miksturą z masła orzechowego i nasion słonecznika. Masłem
orzechowym, orzechami i nasionami można napełnić również małe szyszki sosnowe lub jodłowe. Odwiedź lokalny sklep zoologiczny, aby kupić kolby tłuszczowe dla ptaków i suszone głowy słonecznika: przywiąż je do drzewa sznurkiem. Nie zapomnij postawić spodka z wodą i codziennie ją zmieniać. Takie źródło świeżej wody docenią zimowe ptaki i przyciągnie je ono do twojego ogrodu równie skutecznie co jedzenie. Ustaw „ptasie drzewko” tam, gdzie będziesz mogła je łatwo obserwować, i przygotuj się na niezłą rozrywkę!



Yule / Boże Narodzenie - Wróżby i Zaklęcia

MAGICZNE WYCZUCIE CZASU

Magiczne wyczucie czasu zawsze stanowiło kluczowy element wszystkich czynności magicznych, warto więc zastanowić się, który dzień, miesiąc, astrologiczny cykl, która faza księżyca i jakie inne wskaźniki mają dla ciebie znaczenie. W godzinach porannych słońce przejmuje kontrolę nad światem
i wówczas doświadczamy „przyrostu” energii. To doskonały moment na zakończenie julowego rytuału lub czuwania, odprawienie czarów zmierzających do „wzrostu” czy też ekspansji bądź podjęcie twórczej pracy, takiej jak przygotowanie prezentów lub sezonowych dekoracji.
Południe to czas równowagi. Zwykliśmy sobie wyobrażać, że słońce znajduje się wtedy dokładnie nad naszymi głowami, ale w zimie po prostu nie wschodzi ono tak wysoko. Jednak i tak moc słońca w środku dnia osiąga swój szczytowy punkt i pomimo krótkich zimowych dni południe wciąż niesie ze sobą równowagę między dniem a nocą. Wykorzystaj ten czas na rytuały lub magię, które współdziałają z energią słoneczną, odnowieniem lub wróżeniem. To także doskonała pora dnia na czytanie lub cichą kontemplację. W godzinach popołudniowych energia słoneczna zaczyna słabnąć
(odpływać), wraz z przesuwaniem się słońca na zachód. W letnich miesiącach bezpośrednio padające, intensywne światło słoneczne ogrzewa ziemię, dzięki czemu mamy gorące popołudnia i ciepłe wieczory; w okresie zimowym z niższym i słabszym słońcem, niemal natychmiast po tym, jak słońce zajdzie za horyzont, ziemia zaczyna się ochładzać. Wykorzystaj ten czas na dokonanie oceny, introspekcji, pisanie pamiętnika lub planowanie. Zimowe popołudnia to wspaniały moment na spacery, a także idealny czas na wróżenie z natury, czyli identyfikację i interpretację znaków i zapowiedzi kryjących się w zjawiskach przyrody. Zachód słońca ma miejsce wtedy, gdy słońce schodzi poniżej horyzontu. Ciemność i chłód nadchodzą szybko po zimowym zachodzie, który poprzedza krótki zmierzch (zwany także półmrokiem). Energia słoneczna znika błyskawicznie, ustępując czystemu i przejrzystemu nocnemu niebu. Ten „liminalny” czas – gdzieś pomiędzy dniem i nocą – jest niebywale magiczny, przez co stanowi dobry moment na rzucanie uroków i zaklęć lub wzywanie bóstw czy też wznoszenie do nich próśb. (Ale rób to szybko! W Środku Zimy
taki międzyczas znika w ciągu kilku minut). W owych ciemnościach nocy widoczność maleje i trzeba polegać na innych zmysłach. Temperatury, szczególnie w zimie, szybko spadają. Noc to
idealny czas na współpracę z dynamiczną ciemnością zimy oraz na zajęcie się obawami, wyzwaniami i przeszkodami. Czyste niebo sprawia, że noc staje się bardzo dobrym momentem do wróżenia i medytacji oraz oglądania magicznych ciał niebieskich i nieba. Środek Zimy zawsze był znany jako „godzina duchów”, więc najwyższy czas na magię wszelkiego rodzaju, a w szczególności tę odnoszącą się do ciemności i niebezpieczeństw zimy. To samo dotyczy późnej nocy, która jest
swego rodzaju „happy hour” z uwagi na odwiedzające nas wtedy duszki, wróżki i zjawy. Zastanów się także nad ideą „wigilii”, która odnosi się do nocy przed jakimś ważnym wydarzeniem. Wigilia w sensie magicznym jest niesamowicie potężnym czasem. Nie tylko przynosi równowagę pomiędzy
tym, co się stało, i tym, co ma nastąpić, ale również tworzy pewne napięcie między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. To moment zarówno transformacji, jak i pogranicza, sugestywny czas na magiczne lub duchowe czynności, a szczególnie na refleksyjne działanie i wróżenie. Moc
nieodłącznie związaną z tą chwilą wyraźne widać w liczbie kościołów, w których odprawiane są pasterki lub wieczorne msze w wigilię Bożego Narodzenia.

ZIMOWE CZARY

Dobre czarowanie kusi zmysły, działając na wzrok, węch, dotyk, smak i słuch. Na początek zima daje nam do pracy pełną paletę magicznych barw. Srebrny i złoty (lub żółty) odnoszą się do bogactwa zimowego sezonu, jak również ukochanych (naszych przodków) i blasku powracającego słońca.
Czerwień nawiązuje do owoców ostrokrzewu, zieleń przypomina nam o wspaniałych roślinach zimozielonych, a czysty błękit – pogodne zimowe dni. Biel jest wszędzie wokół nas w formie śniegu i lodu, a czerń wywołuje skojarzenia z krystalicznym nocnym niebem. A co z brązem? Można
powiązać go z ziemią uśpioną pod śniegiem. Jeśli jednak chodzi o mnie: myślę wtedy o czekoladzie! (O ile mi wiadomo, każda pora roku jest dobra na czekoladę). A zapach? Pomyśl o woni gałęzi jałowca, gryzącym zapachu z płonącego ogniska, wyrazistości cynamonu i gałki muszkatołowej oraz ostrości mięty pieprzowej. Naukowcy twierdzą, że zapach jest naszym najsilniejszym wyzwalaczem pamięci, który jest w stanie natychmiast katapultować nas dziesiątki lat wstecz do perfum z kwiatów bzu naszej nauczycielki gry na pianinie lub zakurzonego strychu w domu z naszego dzieciństwa. Te wyzwalacze pamięci wraz z magicznymi powiązaniami sprawiają, że zapach stanowi potężny dodatek zimowej magii.

Dźwięk wiąże się naturalnie z muzyką, intonowaniem, śpiewem oraz dźwiękami bębnów i dzwonków. Przypomnij sobie także odgłosy trzaskającego drewna w zimowym palenisku lub wyobraź sobie dźwięki padającego śniegu. A konsystencja? Wyobraź sobie zimny, mokry lód, szelest
gniecionego papieru do pakowania, woskowatą fakturę konarów cedrowych lub gładkość świecy.
Kolory, zapachy, dźwięki i faktury zimy są wspaniałymi elementami tworzenia zimowych zaklęć, uroków, talizmanów i magii. Na początek zastanówmy się nad kilkoma pojęciami. Działania magiczne mogą być proste i swobodne – jak wtedy, gdy głośno wypowiada się pod wpływem chwili życzenie, aby uzyskać wskazówkę lub ochronę („Brygido, bądź teraz przy mnie!”) – lub obejmować szczegółowe, starannie wykonane zaklęcie wymagające wysiłku i uwagi tak, by mogło
zadziałać. Wszelkie czynności powiązane z energią czy też jej możliwościami lub odwoływaniem się do pomocy żywiołów lub bóstwa stanowią rodzaj magii.

cznij od poniższego:
1. Zadaj sobie pytanie, co chcesz osiągnąć i dlaczego.
2. Upewnij się, na kogo ma zadziałać magia i na jak długo.
3. Bądź pewna siebie. Magia działa najlepiej wtedy, gdy jest się zdrowym,
wypoczętym i ma się dostateczną ilość czasu na niespieszne działanie.
4. Mierz siły na zamiary – nie próbuj niczego, na co nie jesteś gotowa.
5. Tak jak w przypadku postawy mise en place[8] podczas gotowania, twoja
magia również powinna się zacząć od zebrania potrzebnych rzeczy
i upewnienia się, czy wszystko zostało przygotowane, zanim przystąpisz
do działania.
6. Zawsze przed rozpoczęciem czarów przygotuj się psychicznie i fizycznie.
Chcąc przyszykować się psychicznie, spróbuj zrównoważyć emocje,
skoncentrować się, odmówić modlitwę lub złożyć prośbę. Aby
przygotować się fizycznie, warto wziąć kąpiel – a przynajmniej umyć ręce
i twarz – i włożyć specjalne ubranie lub biżuterię, które pomogą ci
wprowadzić się w „magiczną przestrzeń”.
7. Działaj tam, gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał. Wyłącz wszelką
elektronikę – a jeszcze lepiej usuń ją z pomieszczenia – w ten sposób nic
nie będzie cię rozpraszać, a pole elektromagnetyczne nie będzie zakłócać
rezultatów twoich czynności.
8. Działaj powoli i ostrożnie, podczas całego procesu miej w pamięci swój
zamiar i pozostań skoncentrowana. Skupienie jest bardzo ważne, bo
zapewnia skuteczność magii.
9. Po zakończeniu wyrzuć wykorzystane przedmioty, stosując „zniszczenie
przez żywioł” (np. zakopując je w ziemi, paląc, zatapiając i stosując się do
ekologicznych zasad) lub zachowaj je na później.
10. Zabierzmy się więc za kilka konkretnych pomysłów na zaklęcia i wróżby:
nie wahaj się ich modyfikować według własnych potrzeb i zamiarów.
W końcu tak właśnie działa dobra magia – jest spersonalizowana.
Skorzystaj z licznych pomysłów znajdujących się w rozdziale Pojęcia
związane ze świętem Yule.. Zaczynamy!

ZIMOWE OCZYSZCZANIE I BŁOGOSŁAWIENIE DOMU

Zimowe święta zwykle niosą ze sobą dużą dawkę magii, emocji i wielu gości, tych spodziewanych i niespodziewanych. Czas ten, z całą towarzyszącą mu energią wirującą w środku, na około i na zewnątrz domu, jest idealny na zorganizowanie szybkiego oczyszczenia domu. Przetrzyj drzwi wejściowe i kąty szałwią, jałowcem, trawą żubrówką, cedrem lub pokrop słoną wodą, przechodząc z jednego pomieszczenia do drugiego zgodnie z ruchem wskazówek zegara (w lewo). Wykonując te czynności, powtarzaj:

Niech cię wiatry inspirują,
ziemia chroni,
woda uzdrowi,
a ogień zawsze rozgrzewa serce.

Podczas chodzenia klaszcz w dłonie, aby rozproszyć starą i zastałą energię, a następnie zadzwoń dzwonkiem lub grzechotką na powitanie nowej, świętej energii. Idealnie do takiego zimowego oczyszczania nadadzą się janczary. Otwarcie okna i wpuszczenie świeżego powietrza – nawet na zaledwie kilka minut – nie tylko jest idealnym sposobem na oczyszczenie i rozjaśnienie, ale także dobrze wpływa na zdrowie. Po zakończeniu oczyszczania w pokojach zostaw elementy zabezpieczające lub nad drzwiami i oknami zawieś talizmany ochronne.

Element Ziemi równoważy nasze emocje i stanowi rodzaj metafizycznej „kotwicy”. Dlatego rozstaw w kuchni kryształy lub miseczki z solą morską symbolizujące krystaliczny lód i śnieg. Ziemię dobrze
reprezentują również małe ceramiczne lub drewniane drzewka, podobnie jak małe figurki zwierząt – zwłaszcza niedźwiedzia, który na czas zimy chowa się do jaskini, by wyłonić się z niej wraz z powrotem światła.

Element powietrza jest energetyzujący i poprawia naszą czujność i jasność umysłu. Zapal kadzidełka lub zagotuj wodę z przyprawami korzennymi. Użyj olejków eterycznych. Porozwieszaj wszędzie małe białe lampiony lub wytnij z papieru płatki śniegu i przyczep je do sufitu – niech swobodnie wirują i zwisają.

Element ognia odwołuje się do iskry życia podczas tzw. martwego środka zimy. Chcąc wprowadzić na nowo życie, zapal świeczki, a jeśli masz kominek, rozpal w nim. Na zewnątrz ustaw luminaria (patrz opis w rozdziale Receptury i rękodzieło), oświetlające drogę do domu. Rozwieś w nim i na zewnątrz lampki choinkowe – im więcej, tym lepiej! Aby rozpalić swój wewnętrzny ogień podczas długich wieczorów, popijaj ciepłą herbatę, kakao lub gorący cydr.

Element wody uspokaja, koi i leczy. Użyj luster symbolizujących zamrożony staw i lód lub wystaw na zewnątrz małą miskę bądź kociołek wody. Ołtarz lub tableau ozdób otoczakami.

OCHRONNA LORIKA W CZASIE YULE

To „pogańska” wersja tradycyjnej loriki świętego Patryka. Jest również określana mianem napierśnika – rodzajem „słownej zbroi” i modlitwy ochronnej. Powtarzaj poniższe słowa przed wstaniem z łóżka w poranek Przesilenia Zimowego lub na powitanie wschodu słońca w czasie przesilenia. Mogą one również posłużyć ci przez całą zimę za codzienną poranną mantrę.

Wstałam dziś
dzięki siłom niebios;
światłu słonecznemu,
blasku ognia,
jasności lodu
prędkości wiatru,
głębi śniegu,
stabilności ziemi,
twardości skały.
Oto powróciło światło!

Jeśli chcesz zamienić lorikę w prawdziwy pancerz, napisz powyższe słowa na małej kartce papieru, używając długopisu z czarnym wkładem (dla uziemienia i trwałości). Dodaj kilka igieł rozmarynu, złóż kartkę kilka razy i dobrze zwiąż powstałą paczuszkę czerwoną wstążką (dla witalności). Umieść kartkę obok łóżka lub na ołtarzu, czyli tam, gdzie będziesz mogła codziennie na nią patrzeć, bądź włóż do portmonetki, aktówki lub kieszeni, aby jej ochronna moc była blisko ciebie. Jeśli chcesz mieć dodatkowy szpanerski gadżet, włóż ją do małego magicznego woreczka.

WIELOFUNKCYJNE MAGICZNE WORECZKI

Wytnij dwa identyczne kawałki z materiału w kolorze czerwonym, zielonym, złotym lub w świąteczne wzory. Złóż do siebie „prawymi stronami”, a następnie przeszyj wzdłuż trzech boków; wywróć powstały woreczek na prawą stronę. Profilowanymi nożyczkami przytnij niezszyty brzeg i zwiąż go wstążką lub cienkim sznurkiem. Takie woreczki mogą posłużyć do przechowywania przedmiotów służących do zaklęć i czarów, ochrony talizmanów lub małych magicznych rzeczy, na prezenty, jako zaczarowana poduszka, a także do innych, niezliczonych celów.

ŚWIĄTECZNA ZACZAROWANA PODUSZKA

Postępuj zgodnie z powyższą instrukcją dotyczącą „magicznego woreczka”, ale po zszyciu trzech boków i wywróceniu woreczka na prawą stronę wypełnij go mieszanką następujących suszonych ziół i przypraw:

Na zaśnięcie: lawenda i cedr.
Na natchnione sny: bylica, rozmaryn i goździki.
Na inspirację i podróże astralne: cynamon i kardamon.

Aby mieć pewność, że przyjdzie Święty Mikołaj, wypróbuj przypraw do pieczenia: cynamonu, wanilii i odrobiny posypki do ciast. Po wypełnieniu zszyj czwarty bok. Włóż woreczek do poszewki na poduszkę i śpij słodko.

LALECZKA W KSZTAŁCIE PIERNIKOWEGO LUDZIKA DO OCHRONY PREZENTÓW

Laleczka – mała figurka lub kukiełka wypchana w celach magicznych określonymi przedmiotami – stanowi silny element ludowej lub niskiej magii i wspaniały ochronny talizman. Za pomocą foremki do ciastek w kształcie piernikowego ludzika wytnij dwa identyczne kształty z filcu w złotym
kolorze lub z innego materiału. Udekoruj powstałe kształty według własnego uznania: złota gwiazda (taka w stylu gwiazdy szeryfa) lub pasy i szarfy przepasane jak w stroju żołnierza dodadzą twojemu maleńkiemu strażnikowi autorytetu. Zszyj dwa kawałki, pozostawiając niewielki otwór na górze. Wypchaj laleczkę szałwią i cynamonem, strzępkami prezentowego papieru lub wstążkami, kilkoma małymi dzwonkami (aby pomogły podnieść alarm) oraz paroma obsydianami śnieżnymi (dla uziemienia). Następnie zaszyj otwór. Pobłogosław laleczkę, trzymając ją przed świątecznym drzewkiem lub prezentami i powtarzając następujące słowa:

Chroniąc teraz tę świętą ziemię,
spraw, by nasze dary były całe i bezpieczne dla mnie i ciebie.

Powieś strażnika-laleczkę na choince lub połóż wśród prezentów, aby uchronić je przed uszkodzeniem i wścibskimi spojrzeniami. Najlepiej, jeśli umieścisz laleczkę poza zasięgiem innych: przecież nie chcesz, aby inni jej dotykali ani się nią bawili, ponieważ mogłoby to rozproszyć magię i wpłynąć na jej działanie; wystarczy, jeśli będzie postrzegana jako urocza julowa ozdoba.

Laleczki mogą mieć różne kształty i wygląd oraz spełniać różnorakie funkcje. Na przykład taką w kształcie serca można wypchać płatkami róży i szafranem oraz doczepić do gałązki jemioły po to, by sprzyjała miłości, czułości i dobrej woli. Z kolei figurkę w kształcie drzewka napełnij igłami z drzew zimozielonych i jagodami jałowca, aby wnieść do pokoju ochronną moc roślin wiecznie zielonych. (Będzie też pięknie pachniało!) Powieś ją nad drzwiami wejściowymi, aby chroniła wchodzących do twojego domu lub z niego wychodzących.

TALIZMAN Z POPIOŁU ZE ŚWIĄTECZNEGO POLANA

Dzień po spaleniu świątecznego polana zbierz zimny popiół. Zaszyj go w małym magicznym woreczku lub laleczce, tworząc talizman chroniący dom przed uderzeniem pioruna i pożarem. Trzymaj go na ołtarzu lub przybij gwoździem nad drzwiami wejściowymi. Na następny sabat Yule wrzuć go do ognia roznieconego nową kłodą, wypowiadając na głos swoją wdzięczność za pomyślność w minionym roku.

PROŚBA O OCHRONĘ W CZASIE DŁUGICH ZIMOWYCH NOCY

Przygotowując się do spania, wyłącz światło w całym domu oprócz sypialni. Jeśli chcesz, zapal świecę i powtórz poniższe słowa:

Zbliżając się do najdłuższej nocy w tym roku,
proszę cię (wstaw bóstwo lub żywioł),
bądź ze mną / i moimi bliskimi
i uchroń nas w tej godzinie.
Spraw, byśmy byli błogosławieni w społeczności,
hojni w świętowaniu i bogaci w dary ziemi,
kiedy powitamy powrót światła.

Kiedy skończysz, zgaś świecę lub wyłącz światło. Dla urozmaicenia wykonaj to samo podczas rodzinnego rytuału „dobrej nocy” w jakimś centralnym miejscu – np. w jadalni lub w pobliżu kominka – a następnie przejdź po cichu do sypialni.

TALIZMAN OCHRONNY NA CZAS PODRÓŻY

Napełnij magiczny woreczek małymi kawałkami turkusu, tanzanitu i/lub cyrkonu (szczęśliwe kamienie dla urodzonych w grudniu, kojarzone z władzą, ochroną i spokojem). Dodaj kilka igieł z drzew zimozielonych oraz, jeśli są dostępne, odrobinę suszonego głogu lub jagód jałowca. I w końcu nie mniej ważne: dosyp trochę ziemi lub dorzuć parę kamyków sprzed progu swoich drzwi frontowych – kilka elementów niskiej magii, która utrzyma łączność z twoim rodzinnym domem. Zwiąż woreczek mocnym sznurkiem. Włóż go do schowka w samochodzie lub trzymaj przy sobie, aby zapewnił bezpieczną podróż w czasie zimowych ferii.

TALIZMAN WZMACNIAJĄCY RODZINNE WIĘZI

Wybierz parę świątecznych kartek lub bilecików od prezentów otrzymanych od rodziny i przyjaciół. Podrzyj lub potnij je na małe kawałki, pokrop olejkiem z jałowca, cedru lub cynamonu, a następnie napełnij nimi swój woreczek lub laleczkę. Jeśli masz taką możliwość, dołącz do nich niewielką fotografię ukochanej osoby (osób). Zwiąż i schowaj w torebce lub aktówce; noś ten talizman przy sobie, aby mieć ukochane osoby blisko serca – szczególnie jeśli znajdują się daleko od domu.

MAGIA ZIOŁOWYCH HERBAT

Wykonaj jedną lub kilka z następujących magicznych mieszanek:

Herbata na jasnowidzenie: jednakowe porcje cynamonu i suszonej skórki pomarańczy dla jasności umysłu i mocy parapsychicznych.

Herbata magicznie rozjaśniająca umysł: dwie porcje cynamonu i jedna porcja kardamonu dla intuicji i mocy parapsychicznych.

Zimowa herbata odprężająca: dwie porcje mięty i jedna porcja rumianku dla odpoczynku i relaksu.

Herbata łagodząca ból brzucha:
takie same porcje mięty i tymianku dla
złagodzenia dolegliwości żołądkowych.

Aby przyrządzić napar, wsyp czubatą łyżeczkę mikstury do kubka lub filiżanki z sitkiem lub bezpośrednio do filiżanki. Zalej gorącą, ale nie wrzącą wodą; pozostaw do naciągnięcia na 3–5 minut. Wyjmij sitko (lub odcedź fusy) i ciesz się herbatą. W razie potrzeby dodaj dla osłody łyżkę miodu. Parzenie takich herbat może stanowić część dowolnej magicznej czynności – przed, w trakcie lub po – albo po prostu wspaniały rytuał podczas zimowego dnia.

Propozycja: wsyp zioła do filiżanki (a nie kubka), po zaparzeniu się herbaty wypij ją bez odsączania fusów. Zostaw około łyżeczki płynu, zamieszaj kilka razy, a następnie powróż z liści herbaty.

ZAKLĘCIE NA HOJNOŚĆ

Zachowaj ulubiony kawałek wstążki z prezentu, który spodobał ci się najbardziej, a jeśli to niemożliwe, wybierz jakąś szczególnie piękną tasiemkę. Owiń ją wokół rąk i wypowiedz następujące słowa:

Nieważne jak długo trwa zimowa pora,
hojna pozostanie ręka moja.

Wstążkę trzymaj przez całe święta na swoim ołtarzu i codziennie zatrzymuj się przy nim, aby zastanowić się nad duchem hojności w swoim sercu i domu.

Propozycja: Jeśli wstążka jest wystarczająco długa, poświęć ją tak, jak napisano powyżej, i owiń nią wyjątkowy prezent dla ukochanej osoby.

MAGICZNA ZIMOWA WODA

Naładowana lub naenergetyzowana woda – czyli taka, która została wystawiona na działanie określonych żywiołów, pogody, koniunkcję ciał niebieskich itp. – może stanowić wspaniały dodatek do wszelkiego rodzaju czarów i rytuałów. Oto kilka pomysłów na stworzenie własnej magicznej wody:

Napełnij pitną wodą czysty, przezroczysty słoik. Wystaw go w czasie Przesilenia Zimowego bądź w czasie innych zimowych okazji, które są dla ciebie ważne, na działanie promieni wschodzącego słońca lub blask księżyca; zostaw go na dworze na kilka godzin.

Woda naładowana podczas zaćmienia ma szczególną moc.
Jeśli tam, gdzie mieszkasz, masz taką możliwość, zbierz rosę w czasie przesilenia lub zimy.
Jeśli podczas Przesilenia Zimowego będzie padał deszcz lub śnieg, zbierz opad i zachowaj do późniejszego wykorzystania.
Zbierz deszczówkę lub śnieg, które napadały podczas gwałtownego huraganu zimowego.
Odłam sople, roztop je w temperaturze pokojowej i zachowaj uzyskaną z nich wodę.

Wykorzystaj ją w nadchodzącym roku do dowolnych celów. Na przykład:

Do namaszczenia rekwizytów, talizmanów, laleczek lub innych magicznych przedmiotów.
Do przygotowania świec lub elementów ołtarza.
Do popryskania rośliny lub drzewa, które potrzebują magicznego pobudzenia.
W rytuale jako ofiarę, podczas dzielenia się wodą lub jako zamiennik piwa do piwnego ciasta i picia.
Do parzenia herbaty.

Propozycja: Zachowaj w zamrażarce pojemniki ze śniegiem lub całe sople; użyj ich, kiedy przyjdzie wiosna, podczas rytuału odprawianego na pożegnanie zimy.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO DLA MATEK

Stwórz miejsce kultu dla swoich ulubionych zimowych matek – tych ludzkich lub innych. Zacznij od bazy z białych płatków bawełny (do kupienia w sklepie z tkaninami lub z akcesoriami dla twórców rękodzieła), zrób krąg z krótkich kawałków białej przędzy (imitujących śnieg) i słomy. Posyp
brokatem, a na brzegach ustaw świece. Po środku ustaw figurki, kukły przedstawiające boginię lub fotografie magicznej czy też ludzkiej postaci bogini. Niech ten ołtarz posłuży ci do skupienia się na nieodłącznych w tym sezonie ciemnościach i odrodzeniu podczas proszenia zimowe matki
o błogosławieństwo dla swojego domu w nadchodzącym roku. Kiedy minie Pełnia Zimy, spleć kilka kawałków przędzy i słomy w małą wiązkę i przechowaj ją przez cały rok na swoim zwykłym ołtarzu albo zachowaj je do wykorzystania podczas odprawiania innych czarów – mogą posłużyć jako wspaniałe wypełnienie zaczarowanej poduszki lub laleczki.

WYKONAJ MAGICZNY POGAŃSKI ZESTAW PRZENOŚNY

Jedną z najlepszych rzeczy w uprawianiu magii jest możliwość spontanicznego działania, gdy zajdzie taka potrzeba lub ogarnie cię nieodparte pragnienie. Jednak wielu pogan nie czuje się komfortowo, nosząc ze sobą magiczne akcesoria lub materiały czy też wystawiając je na spojrzenia niemagicznych współbraci. Możesz rozwiązać niektóre z tych problemów i tchnąć magię w swoje ręce za pomocą magicznego zestawu dla pogan.

Zacznij od zdobycia pustego metalowego pudełka po cukierkach lub jakiegokolwiek innego metalowego pudełeczka na miętusy lub draże. Zostaw go takim, jakie jest, lub udekoruj naklejkami, farbą albo oklej kawałkiem materiału. Następnie w taki sam sposób wyściel wnętrze. Do środka włóż
przedmioty ogólnie przydatne do uprawiania magii. Mogą to być małe świece (wskazówka: urodzinowe świeczki powinny zmieścić się w plastikowe koraliki, które posłużą jako świeczniki), kilka zapałek, niewielki obrus na ołtarz, saszetkę soli, parę szlachetnych kamieni lub kryształów (spróbuj kwarcu służącego do ogólnego użytku; turkusu do ochrony i uzdrawiania oraz obsydianu do uziemienia), małą fiolkę olejku eterycznego, kadzidełko stożkowe, małe lusterko do przepowiadania przyszłości lub cokolwiek innego, co może ci się przydać. Pudełeczko schowaj do małego woreczka, zwiąż sznurkiem i noś w torebce, teczce lub połóż w samochodowym schowku. W ten sposób będziesz gotowa na odprawianie czarów, kiedy tylko najdzie cię na to ochota.

ROZKŁAD TAROTA - DRZEWO PRZESILENIA

Potasuj i podziel karty Tarota według swoich zwykłych zasad. W przypadku rozkładu „Drzewo Przesilenia” karty rozkładaj od dołu do góry i od lewej do prawej.

Pień drzewa (1) to karta znacząca, która symbolizuje ciebie lub osobę,
której stawiasz Tarota.
Na dolnym poziomie drzewa karta 2 przedstawia twoje pomysły, karta 3 inspiracje, a karta 4 plany.
Na średnim poziomie karta 5 oznacza proces, dzięki któremu doprowadzisz swoje plany do skutku, a karta 6 pokazuje wszelkie ingerencje lub przeszkody, które mogą wpłynąć na rozwój sytuacji
(korzystnie lub nie). Czubek drzewa (karta 7) przedstawia ostateczną realizację twoich planów – „dar” zakończenia.



ROZKŁAD TAROTA - PRZESILENIE ZIMOWE

Połóż kartę znaczącą, a nad nią trzy kolejne karty ułóż w łuk, kierując się od lewej do prawej.

Karta 1 to ty, osoba stawiająca Tarota. Wyobraź sobie, że znajdujesz się głęboko w zimowej jaskini.
Karta 2 to karta kontemplacji. Jeśli zima to czas refleksji, oceny i kontemplacji, to jaki ma to wpływ na ciebie? O czym myślisz? Karta 3 to karta świętowania i działania. Po przeanalizowaniu minionego
roku w jakim kierunku zamierzasz iść? Co dalej? Karta 4 to karta światła, realizacji i sukcesu. Skoro słońce pojawiło się ponownie i na ziemię powróciło światło, w którym miejscu będziesz się znajdować?


Propozycja: W obu rozkładach w każdej chwili można wyciągnąć dodatkowe karty zawierające więcej informacji. Jeśli jest jakaś karta, o której chcesz się dowiedzieć czegoś więcej, wyciągnij nową kartę i umieść ją obok lub powyżej tej oryginalnej. Zbadaj tę drugą, by zobaczyć, co mówi o pierwszej. Ponadto oba rozkłady można dostosować do pracy z runami.

ZIMOWE PRZEPOWIEDNIE

Zima zapewnia wyjątkowe możliwości dla praktyk, które obejmują czytanie z chmur, szukanie wzorów w oberwanych gałęziach, obserwowanie Geminid, czyli grudniowego roju meteorów, wyszukiwanie różnych formacji w stadach ptaków, a nawet kształtów w zaspach i ukrytego w nich znaczenia – by wymienić tylko kilka przykładów. Dobre przepowiadanie przyszłości oznacza
korzystanie z wyobraźni i zachowanie czujności oraz wymaga zagospodarowania odrobiny czasu, aby wyjść z domu. Bądź świadoma tego, co jest wokół ciebie: szukaj wzorów lub czegoś niezwykłego, na przykład ułożenia piór na ziemi lub jakiegoś jednoznacznego obrazu w kształcie
chmur. Można również udać się na łono natury i „zadać” jej konkretne pytanie, a później czekać, czy pojawi się odpowiedź. Kiedy już znajdziesz coś, co do ciebie przemawia, określ swoje wrażenia i zastanów się nad ich znaczeniem. I ponownie zachęcam do zapisywania swoich obserwacji. Pamiętaj także o tym, by później wracać do swoich notatek i przeglądać je na nowo. Często przepowiednia zaobserwowana po upływie kilku dni lub tygodni nabiera większego znaczenia.

ZAMARZNIĘTE KAŁUŻE I OSZRONIONE SZYBY

Jeśli mieszkasz w zimnym, śnieżnym klimacie, możesz wykorzystać zmrożone powierzchnie (a nawet kawałki lodu) zarówno do krystalomancji, jak i wróżenia. Jeśli chcesz powróżyć, poszukaj na zamarzniętej powierzchni wzorów, znaków lub symboli i zastanów się, co mogą oznaczać. Jeśli z kolei chcesz dokonać krystalomancji, spójrz w głąb zamarzniętej powierzchni, tak jakbyś patrzyła w kryształową kulę. Oddychaj powoli i równomiernie i przygotuj się na co najmniej piętnastominutową krystalomancję, podczas której będziesz oczekiwać na ukazanie się obrazów lub pomysłów. Na
zakończenie zanotuj swoje wyniki.

PRZEPOWIEDNIE POGODOWE

Podkategorią przepowiadania jest wykorzystanie znaków pogodowych do odczytania przyszłości. Oto kilka przykładów:
Jeśli lód utrzyma gęś przed Yule, to po nim nie udźwignie kaczki. (Innymi słowy, jeśli będzie zimno, a warstwa lodu będzie gruba aż do Yule, to po nim pogoda będzie łagodniejsza).
Jeśli pierwszy zimowy piorun uderzy od wschodu, to zima wkrótce się skończy.
Mówi się, że wietrzne Yule przynosi szczęście.
Uważa się, że zielone Yule przynosi pecha i odwrotnie: śnieg lub mróz są brane za dobry omen. „Zielone święta tuczą cmentarz” (Danaher, 240).

KILKA FOLKLORYSTYCZNYCH I POWSZECHNYCH PRZEPOWIEDNI
Każda osoba otrzyma jeden szczęśliwy miesiąc w nadchodzącym roku za każde skosztowanie świątecznego puddingu.
Osoba, która chce mieć prorocze sny, powinna położyć dziewięć listków jemioły na chusteczkę, zawiązać na niej dziewięć supełków i spać z nią pod poduszką.
Jeśli o północy w Yule otworzysz wszystkie drzwi, odejdą złe i niemiłe duchy.
Osoby urodzone w Yule mają zdolność widzenia małych ludków.
Uważa się, że jedzenie dużej kolacji w Sylwestra zapewnia obfite plony i bogactwo w nadchodzącym roku.
W wigilię Nowego Roku włóż pod poduszkę liście ostrokrzewu i bluszczu, aby przyśnił ci się przyszły mąż. Powtarzaj przy tym następujące zaklęcie:
„Bluszczu zielony i ostrokrzewie z jagodą czerwoną, powiedzcie mi, ach powiedzcie, czyją zostanę ja żoną”.
Świąteczne drzewko należy rozebrać przed Trzema Królami, bo inaczej przyniesie pecha.
Aby podgrzać patelnię na naleśniki, należy spalić wysuszony ostrokrzew i rośliny zimozielone.
Dobrze jest zachować ulubione przepowiednie i porzekadła ludowe, zapisując je w swoim zimowym dzienniczku, a później sprawdzić, jak wiele z nich się spełniło.

SYLWESTROWE PRZEPOWIEDNIE I OMEN DAYS

Walijska tradycja Omen Days mówi, że każdy dzień w okresie „dwunastu dni świątecznych” odpowiada kolejnym miesiącom w nadchodzącym roku. I tak: 25 grudnia nawiązuje do stycznia, 26 grudnia do lutego itd. Zgodnie z ludową mądrością wszelkie wróżby, przepowiednie, proroctwa lub zwiastuny obserwowane w danym dniu mówią, co wydarzy się w ekwiwalentnym miesiącu. Zorganizuj własne Omen Days, korzystając z ulubionej wróżby w każdym dniu między 25 grudnia a 5 stycznia. Zapisz wyniki, dzięki czemu będziesz mogła je śledzić przez cały rok.

PRZYJĘCIE Z OKAZJI NOWOROCZNYCH PRZEPOWIEDNI

Zaproś do domu na Sylwestra swoich magicznych znajomych z ich ulubionymi akcesoriami do wróżenia i smakołykami. Poświęćcie kilka godzin na dzielenie się technikami, a następną godzinę lub więcej na wróżenie innym i słuchanie przepowiedni. Tuż przed północą wykonaj rytuał libacji dla każdej osoby, wyłącz w domu wszystkie światła i stań ze wszystkimi wokół jednej zapalonej świecy. Następnie wszyscy powiedzcie:

Zbieramy się na zakończenie starego roku
wszyscy razem z przyjaciółmi wokół;
kiedy nowy rok wkroczy,
otwórz nasze magiczne oczy.

Wraz z wybiciem północy włącz światła i niech każdy przeprowadzi własną noworoczną wróżbę, a inni pozostaną cicho do momentu, aż wszyscy skończą. Następnie wznieście toast za nowy rok i świętujcie! Magia, ołtarze, wróżby, odczytywanie znaków to cudowne sposoby na spędzenie zimowych godzin, nieprawdaż? Miłej zabawy podczas wypróbowywania powyższych pomysłów i wymyślania własnych!