Wicca.pl - dużo ciekawych artykułów i opisów
Pielgrzymka na Avalon
Na korze brzozowej spisane
Alassea - wicca
Okulta - wicca
Magia Wicca :
-święta i sabaty
-wierzenia i obrzędy wicca
-Wiara Czarownicy
-13 zasad czarownicy
-Ballada czarownicy
-Zstąpienie Bogini
-Pieśń tradycyjna wiccan
-Pogańskie przebudzenie
-Kult wiedźm w zachodniej Europie
-Kurs Wicca : wprowadzenie do starej wiary
-Historia wiedźmiarstwa
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wicca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wicca. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 10 kwietnia 2017
Wicca - część III - Rytuały i Zaklęcia
RYTUAŁ OTWIERANIA KRĘGU
Najwyższa Kapłanka kieruje się w stronę każdego z czterech kierunków w kole, i rysując Pentakl Wypędzania, wypowiada:
"Strażniku Wschodu (Południa, Zachodu, Północy),
Moce Powietrza (Ognia, Wody, Ziemi), dziękujemy wam
Za przyłączenie się w nasz krąg
I dziękujemy za wasze błogosławieństwo
Gdy wy odejdziecie
Niech teraz będzie pokój między nami i wami
Teraz i wiecznie. Bądźcie błogosławione."
Unosi swój sztylet Athame ku niebu i dotyka nim ziemi, otwiera ramiona i wymawia:
"Krąg jest otwarty, lecz nie złamany,
niechaj spokój Bogini
Przybędzie w twe serce,
Radosne spotkanie, i radosna.
I radosne spotkanie ponowne. Bądźcie błogosławione"
RYTUAŁ BŁOGOSŁAWIENIA WINA
Zastosowanie:
pracowita część Kręgu Esbat (każdy szacowny Krąg)
Przebieg:
Najwyższa Kapłanka stoi w Boskiej pozycji przed ołtarzem.
Najwyższy Kapłan napełnia Kielich czerwonym winem i ofiaruje jej klęcząc na kolanach.
Najwyższa Kapłanka bierze Athame pomiędzy jej dłonie i trzyma nad Kielichem. Najwyższy Kapłan:
"Jako iż athame jest dla mężczyzn"
Najwyższa Kapłanka:
"Tak więc puchar jest dla kobiet"
(zanurza Athame w Kielichu)
Oboje:
"I połączywszy się niosą błogosławieństwo."
Odkłada Athame na bok.
Najwyższa Kapłanka przyjmuje puchar od Najwyższego Kapłana (pocałunek),
popija łyk i zwraca mu puchar (pocałunek) który także wypija łyk i powstaje by podać go kobiecie (pocałunek) by popiła łyk i odtąd puchar wędruje od kobiet do mężczyzn (pocałunek) i mężczyzn do kobiet (pocałunek) dokoła Kręgu. Jeśli jest więcej do zrobienia, puchar zrobi okrążenie zaledwie jednorazowo i powraca na ołtarz, w przeciwnym razie jest zastępowany w środku Kręgu.
OFIAROWANIE WINA I CIASTECZEK
Mężczyzna klęczy w przodzie ołtarza przed kobietą. Trzyma ona wzniesiony do góry Kielich wina i trzyma jej Athame poniżej, opuszczając Athame do wina. Mężczyzna mówi:
"Jako iż Athame jest dla mężczyzn, tak też puchar jest dla kobiet;
i w połączeniu stają się prawdziwą jednością."
Kobieta odkłada athame na ołtarz i całuje mężczyznę który wciąż klęczy i przyjmuje Kielich od niej. Popija łyczek wina, całuje ją ponownie i popija łyczek, powstaje, i przekazuje go innej kobiecie z pocałunkiem. Kielich jest przekazywany wokoło Stożka, od mężczyzn do kobiet, z pocałunkiem za każdym razem, aż uczestnicy Stożku popiją łyczek wina. Kielich może być ponownie napełniany, każdy może pić z niego z powtórzeniem rytuału, aż Kielich zatoczy pełne koło. By poświęcić ciastka, kobieta wznosi jej Athame, i mężczyzna, klęczący przed nią, podtrzymuje naczynie. Kobieta rysuje Pentakl Przywołania Ziemi w powietrzu ponad talerzem, wtedy mężczyzna mówi:
"O Królowo wielu tajemnic, błogosław te jadło w naszych ciałach
obdaruj zdrowiem, zamożnością, siłą, radością i pokojem,
a także spełnieniem w miłości takim jest doskonałe szczęście."
Kobieta opuszcza jej Athame i przekazuje ciastka mężczyźnie z pocałunkiem, przekazuje je później z pocałunkami i wędrują one wokoło Stożka tą samą trasą co wino. Bądźcie pewni iż zostanie nieco wina i nieco ciastek dla ofiarowania ich Ziemi oraz Gnomom. Po spotkaniu, wynieście ofiarę na zewnątrz domu jeśli spotkanie odbyło się w zamkniętym pomieszczeniu, lub ukryjcie w lesie lub na polach, jeśli spotkanie odbyło się na otwartej przestrzeni
POŚWIECENIE KIELICHA, ATHAME LUB INNYCH NARZĘDZI RYTUALNYCH
Przed tym złożeniem duchowym przynoszę (nazwa rodzaju narzędzia) by ofiarować je by służyły Pani i Panu.
(Przenoszę narzędzie trzykrotnie całkowicie okadzając je nad dymem kadzidła.)
"Poprzez moc powierza, bądź oczyszczone.
Bądź poświęcone czystością zamiarów
i poprzez niewinność tych wszystkich zamiarów dla których poprzez twój Kunszt
użyć można bez krzywd i dla powszechnego dobra."
(Przenoszę narzędzie trzykrotnie bezpośrednio lub całkowicie w płomieniach płonącego kotła.)
"Poprzez moc ognia, bądź oczyszczone.
Bądź ofiarowane czystości pragnień, i dla niewinności wszystkich celi które poprzez twój Kunszt
pomagasz osiągnąć bez krzywd i dla powszechnego dobra."
(Weź kilka kropli wody i spryskaj lub rozmaż na instrumencie.)
"Poprzez moc wody, bądź oczyszczone.
Bądź ofiarowane czystości uczuć, i dla niewinności tego wszystkiego co może być użyte w duchu harmonii,
bez krzywdzenia i dla powszechnego dobra."
(Dotknij instrumentem do skały lub soli w północnej stronie świata)
"Poprzez moc ziemi, bądź oczyszczone.
Bądź ofiarowane to niezawodności i czystości intencji, by spełniała się ma wola bez wahania, bez krzywdzenia i dla powszechnego dobra."
(Jeśli jest to kielich, przedstaw go pierw Pani (Bogini), później Panu (Bogowi), jeśli Athame, w odwrotnej kolejności.)
Do wszystkich innych instrumentów użyj osobistych przyzwyczajeń, lecz uprzejmie przedstaw pierw Jej [Pani/Bogini].)
Przedstawienie Kielicha:
"Pani Freya, Dozorczynio Kobiecości, pobłogosław ten kielich.
Niechaj będzie niczym Twój kocioł, naczyniem twórczości będącym godnym by udzielać Twą hojność.
Niechaj będzie używany w Twej służbie i w służbie ludzkości.
Niechaj będzie zobowiązane by nie krzywdząc mogło przynieść to każdej istocie,
lecz raczej by był jako instrument dobrej woli i zrozumienia; miłosnej harmonii.
Tobie poświęcam i ofiaruję te oto naczynie, (nazwa naczynia), by wraz ze mną mogło służyć Tobie.
Panie Thor, towarzyszu Pani, bojowniku Bogów, pobłogosław ten kielich i pilnuj go. Strzeż pracę która pochodzi wprost z niego, niechaj zawsze będzie służył Tobie i Twej Pani, niechaj ów będzie służył także dla ludzkości, i niechaj przestrzega praw harmonii. Ślubuję ja Tobie, iż będę to używać tylko dla Jej świętych zamiarów, i niczego innego. Niechaj tak się stanie."
Przedstawienie Athame:
"Panie Thor, grzmiący i dzierżący młot, pobłogosław ten athame. Niechaj będzie on jak wiosenne promienie które wznoszą ziemię by przyczyniały się Jej w przynoszeniu Jej hojności.
Niech to ożywia mą nadzieję i sny, a jednak strzegły przed spowodowaniem krzywdy.
Niechaj to przewodzi im w harmonii pór roku, przynosząc dalej jedynie dobro dla wszystkich.
Panie Thor, pobłogosław ten athame, (nazwa/imię Athame), który będzie używany zawsze do
czczenia i uświetniania Bogów.
Pani Freya, towarzyszko Grzmiącego, kochanko Bogów, pobłogosław ten Athame
by przynosił dalej radość, i nie przysparzał cierpień lub dysharmoni nikomu.
Ofiaruję ten athame (nazwa/imię athame), symbol Obrończyni i Deszczorodnej,
by Tobie służył. Niechaj przynosi Tobie radość chwałę.
Niechaj się tak stanie."
(Ten rytuał, z odpowiednimi zmianami, może być używany do ofiarowywania innych narządzi, podobnie jak tutaj opisano)
WICCAŃSKI RYTUAŁ HERBATY
Celem tego rytuału jest podziękowanie bogom za Ich błogosławieństwo podczas zakończenia dnia
i poproszenie Ich by byli z tobą do podczas nadchodzących dni. By medytować po aktywnych dniach i przygotować na nadchodzące dni.
Przybory:
Czerwony Kocioł (natłuszczony)
Zioła na herbatę
Czajniczek (poświęcony wyłącznie do tego celu)
Filiżanka (poświęcona)
Dzbanek Wody (poświęcony)
Pojemnik na zioła (poświęcony)
Czysta Źródlana Woda
Przygotowanie:
Oczyść czajniczek, dzbanek z wodą i filiżanki, wymieszaj zioła, (jeśli jest to konieczne,) znajdź ciche, prywatne miejsce gdzie nikt nie będzie ci przeszkadzał, i zagotuj źródlaną wodę. Umieść kociołek, pojemnik z ziołami, (z przygotowanymi ziołami wewnątrz), czajniczek i filiżanki na miejscu gdzie będziesz odprawiać twój rytuał. Przynieś wody w dzbanku do rytualnego miejsca, i zacznij. Rozpal kociołek, i przemów do Bogini:
"Łaskawa Boginio,
Ty która jesteś Królową Bogów,
Lampo Nocy,
Stworzycielko wszystkiego co dzikie i wolne;
Matko kobiet i ludzi;
Kochanko Rogatego Boga i Obrończynio wszelkich Sztuk;
Zstąp, modlę się,
Z Twymi Księżycowymi promieniami mocy,
Na mój rytuał tutaj!"
I przemów do Boga:
"Gorejący Bogu,
Ty który jesteś Królem Bogów,
Panie Słońca,
Panie wszystkiego co dzikie i wolne;
Ojcze kobiet i ludzi;
Kochanku Półksiężycowej Bogini i obrońco wszelkich Sztuk;
Zstąp, modlę się,
Z twymi Słonecznymi promieniami mocy,
Na mój rytuał tutaj!"
Wtedy, z końcówką twego Athame zanurzoną w filiżance wody,
zaintonuj błogosławieństwo:
"O Pani Górskich Potoków,
O Panie Zielonych Polan i Zatok,
Wołam was byście pobłogosławili i oczyścili tą wodę
Poprzez Słoneczne promienie i Księżycową smugę.
Tak niechaj będzie!"
Z końcówką Athame dotykającą ziół zaintonuj te błogosławieństwo:
"Dojrzewasz przez przychylność Słońca, Księżyca, i rosy.
Czynię to wstawiennictwo, wy zioła:
Zaklinam cię byś był przychylny dla mnie i mego rytuału,
Ponieważ twoje cnoty są pewne.
Twe umiejętności Rosą Bogów,
Oko Słońca,
Światło Księżyca,
Piękno i Chwała Nieba,
Tajemnica Ziemi.
Oczyszczam cię tak że cokolwiek jest misternej robotą mą by
W wszystkich tych mocach,
Miało dobry i szybki skutek i znakomity sukces.
Jest oczyszczone przez mą modlitwę i jest potężne!
Tak niechaj będzie!"
Włóż zioła do czajniczka i dodaj wody. W czasie zaparzania się herbaty, zmów modlitwę do bóstw, dziękując Im za błogosławienie kończącego się dnia, i poproś Ich o błogosławieństwo podczas
nadchodzących dni. Zalej i napij się herbaty. Podczas zaparzania się herbaty, medytuj nad dziennymi działaniami i ich wpływem na twe życie, i nad twymi planami na nadchodzące dni. Gdy zakończone, podziękuj Bogini i Bogowi za Ich obecność podczas tego rytuału, mówiąc:
"O Mistrzyni Świętego Księżyca,
O Mistrzu Świętego Słońca,
Ofiarowuję me podziękowania za Waszą obecność tutaj,
I przyjmuję błogosławieństwo.
Teraz żegnam was.
Bądźcie Błogosławieni !
Święty piękny Księżycu,
Władczynio Nocy;
Chroń mnie i moje,
Dopóki Światło.
Święte piękne Słońce,
Władco Dnia;
Wschodzący porankiem
By Oświetlić mą Drogę !
Tak niechaj będzie !"
RYTUAŁ GESTÓW
Stań w miejscu rytuału. Ucisz swe myśli. Oddychaj głęboko przez pół minuty lub też dopóki uspokoisz się i uciszysz. Zwróć swój umysł ku naszym Bóstwom. Stań twarzą do Północy. Podnieś obie ręce na wysokość talii, dłońmi w dole. Ściśnij twe palce razem, tworząc dwie solidne, płaskie płaszczyzny. Poczuj Solidność, Tworzenie, Płodność. Przywołaj moce Ziemi poprzez gest.
Chwilę później, zwróć się na Wschód. Podnieś twe dłonie i stopy wyżej, twe dłonie wyłożone z dala od ciebie (nie dalej niż równolegle z ziemią), i łokcie nieco zgięte. Rozłóż twe palce i przytrzymaj tą pozycję, wyczuwając ruch i porozumiewanie się.
Przywołaj moce Powietrza poprzez gest. Twarzą ku Południu. Podnieś twe ręce zupełnie ponad twą głowę. Trzymając łokcie proste, złącz twe palce w pięść. Poczuj siłę, moc, tworzenie i niszczenie.
Przywołaj siły Ognia poprzez gest. Zwróć się ku Zachodowi. Zniżając twe ręce ku nodze lub w ten sposób. Zegnij łokcie, obróć twe dłonie do góry i zaczerpnij je, przyciskając kciuki na palce wskazujące. Poczuj ciekłość, ocean, płynność.
Przywołaj siły Wody poprzez gest. Twarzą ku Północy ponownie. Zarzuć swą głowę w tył i podnieś obie ręce ku niebu, dłońmi do góry, palce rozpostarte. Napij się z esencji Jedności, niepoznawalnego, niedostępnego ostatecznego źródła wszystkiego.
Poczuj tajemnice zawarte w wszech-istnieniu.
Zniżaj twą wskazującą rękę (twą piszącą rękę ) lecz pilnuj twą wrażliwą rękę wysoko.
Ściskając trzecie, czwarte i piąte palce razem również zlepione, podnosząc palec wskazujący i kciuk by stworzyć prymitywny poszarpany kształt. Poczuj rzeczywistość Bogini. Poczuj Jej miłość, Jej płodność, Jej miłosierdzie. Poczuj moce Księżyca w geście; siłę duchowych mórz - obecność Bogini.
Opuść twą wskazującą rękę; Podnieś twą wskazującą [tą którą piszesz] rękę. Schyl środkowe i przednie palce bliżej dłoni, i zatrzaśnij je kciukami. Podnieś palec wskazujący i mały palec ku niebu, tworząc rogaty obraz. Poczuj rzeczywistość Boga. Poczuj moc Słońca w geście; niepohamowane energię lasów - obecność Boga. Opuść twą wskazującą rękę. Opuść na dół płasko. Rozchyl twe nogi i ramiona dopóki utworzysz symbolu pentagramu. Poczuj moce żywiołów przenikające cię; scalenie i zjednoczenie w twym istnieniu. Poczuj je jako wydobywające się z Jedności, Bogini i Boga. Rozmyślanie. Obcowanie. Porozumiewanie. Gdy zakończone, wstań prosto. Twój rytuał gestów jest zakończony.
PRADAWNE ZAWOŁANIE
Może być używane jako pieśń kręgu, lub wypowiadane (głównie Najwyższego Kapłana) zazwyczaj jako wstęp przed Wzywaniem Wielkiego Boga Cernunnos, lub przed Sekretami Wiedźm.
Najwyższy Kapłan rozkłada szeroko ręce i mówi:
"Eko, Eko, Azarak (te trzy linijki są czasem pomijane)
Eko, Eko, Zamilak
Eko, Eko, Cernunnos,
Eko, Eko, Aradia
Eko, Eko, Azarak
Eko, Eko, Zamilak
Eko, Eko, Cernunnos,
Eko, Eko, Aradia
Eko, Eko, Azarak
Eko, Eko, Zamilak
Eko, Eko, Cernunnos,
Eko, Eko, Aradia
Bagabi laca bachabe
Lamac cahi achababe
Karelyos !
Lmaca lamac bachalyos
Cabahagi sabalyos
Baryolas !
Lagoz atha cabyolas
Samahac atha famyolas
Hurrahya !"
Najwyższa Kapłanka i zgromadzenie bisują "Hurraha !"
TWORZENIE WIEDŹMINIARSKIEGO KUBKA/PUCHARU/KIELICHA
Kubek (lub puchar) używany jest w Wicca (Wiedźmiarstwie) jako pojemnik na słoną wodę podczas egzorcyzmów, a także na wino pite podczas rytuałów. To poświęcone wino jest spożywane w pewnych rytuałach, a czasami jest także używane do święcenia.
Kubek zarazem też przydaje podczas sporządzania napojów magicznych.
Tworząc swój własny kubek, musisz na początku kupić, bez zwracania uwagi (ale w granicach rozsądku) na koszty (kubek powinien stosownie do przeznaczenia wyglądać gdyż będzie miał wszechstronne zastosowanie w twoich czarach), puchar przeważnie ma średnicę od trzech do pięciu cali (8 - 15 cm).
Jeżeli wybierzesz mosiężny lub miedziany puchar, musisz być pewna że jest emaliowany od środka, gdyż metale te wytwarzają silne trucizny w zetknięciu z kwaśnymi płynami organicznymi, np. po wlaniu do nich wina.
Proces poświęcania jest prosty.
Podczas miesiąca księżycowego, gdy księżyc jest w 3/4 widoczny lub podczas pełni, weź trochę słonej wody w butelce i wsyp do niej roztarte na proszek następujące zioła: werbena pospolita, mięta, bazylia, modrzewnica zwyczajna, saga, hyzop, lawenda, bylica, waleriana i koper włoski i wymieszaj.
Chrzcząc (czyli przygotowując), pewne wspólnoty czasami okadzają puchar i energetyzują go zarówno ogniem jak i wodą z słowami:
"Właśnie ożywiono cię, mentalnie pokładając w tobie mą wolę, ufność, by ujrzeć w tobie żywioły jako wzrastające, migoczące, oczyszczające światło"
Zakończ chrzest kubka wodą, następnie przenieś go nad dymem kadzidełek, nucąc te słowa (i wyobrażając sobie niebieskie, oczyszczające światło migoczące zarówno wokoło kubka jak i wokoło ciebie):
"Poprzez wodę i ogień zaklinam cię,
tutaj i teraz,
w obrębie twych zarysów,
bez żadnych złowrogich podszeptów lub wrogości.
Słuchaj się mej woli! Służ mi!
Jako mówię, tak niechaj będzie!"
Dokończ rysowanie run na obwodzie kubka nowym pędzlem, używając do malowania farby lakierowej.
Gdy rysujesz kolejne runy, podśpiewuj poniższe słowa wyobrażając sobie symbole rosnące w Magicznym świetle: Błogosławiony bądź kubku wody !
Zakończywszy to, narysuj magiczne runy tworzące twe Wiedźmiarskie imię wokoło podstawy kubka, wymawiając każdą literę tak głośno jak tylko to możliwe.
Gdy skończysz, wypowiedz te słowa: "Niechaj tak się stanie!" i ostrożnie odłóż na bok kubek do używania w przyszłości. Twój Wiedźmiarski kubek (puchar) jest już gotowy.
TWORZENIE KSIĘGI CIENI
Księga Cieni, to księga w której spisuje się wszystkie czynności magiczne, czary i rytuały przed ich wykonaniem (czyli taki mały, podręczny pamiętnik wiedźmy).
Zakup grubą książkę(a dokładniej gruby notatnik/zeszyt z twardą okładką) z dobrej jakości papieru czerpanego dużego rozmiaru.
Następnie, w czasie gdy widoczne jest 3/4 księżyca, obłóż (tworząc okrycie/okładkę) książkę materiałem który sama wybierzesz.
Wiele osób wybiera cieńszy lub grubszy jedwab.
Inni wolą materiał skóropodobny lub skórę.
Na tył wybierz jeden z następujących kolorów: czarny, biały, czerwony lub zielony.
Powinnaś później poświęcić księgę wodzie i ogniowi.
Następnie, swym magicznym piórem i atramentem, narysuj pentakl i runy na głównej części pierwszej strony i na tyle ostatniej.
Podczas rysowania każdej runy zanuć następujące słowa:
Księgo słów,
księgo czynów,
błogosławiona bądź
księgo Kunsztu!
Ostatecznie napisz swe wiedźmiarskie imię na środku pentaklu, wyszczególniając po prostu każdą literę, i pieczętując to słowami:
Tak niechaj się stanie !
Ta księga łącznie z Athame i Różdżką, stanowią największy sekret władania Magią i mogą być pokazywane tylko innym Wiedźmom i członkom Zgromadzenia.
RYTUAŁ SAMOPOŚWIĘCENIA
Jest to rytuał odprawiany przez osoby chcące praktykować Wicca samotnie. Dzięki niemu osoba chcąca praktykować białą magię może wyrazić swoje oddanie Bogini i symbolicznie potwierdzić to, że staje się wiccaninem.
v Kielich napełniony winem lub sokiem
v Nóż
Można także wziąć pierścionek lub naszyjnik i poświęcić go podczas rytuału, a potem nosić tak, jak osoba zamężna nosi obrączkę, gdyż ten rytuał jest symbolicznym związaniem się z bóstwem.
Rytuał ten odprawia się nago (człowiek rodzi się nagi; nagość ma symbolizować, że osoba ta rodzi się jako wiccanin).
Usiądź pośrodku miejsca, które wybrałe(a)ś. Postaw przed sobą kielich, połóż nóż i pierścionek (naszyjnik), których na początku się nie zakłada. Wycisz umysł…Weź nóż i wyprostuj się, wyciągając go do góry tak, jakbyś chciał(a) pokazać go Bogu-Niebu. Powiedz:
Ojcze, w Twoim imieniu używam tego noż, by stworzyć święty krąg.
Stój w milczeniu, aż poczujesz przepływ energii. Wtedy idź do wschodu kręgu, skieruj nóż na ziemię i wyobraź sobie spływające na niego światło pochodzące z nieba i spływające na ziemię. Idź po brzegu koła w kierunku ruchu wskazówek zegara, utrzymując to wyobrażenie i rysując nożem krąg. Potem znów uklęknij w środku kręgu i potrzymaj nóż nad ziemią tak, jakbyć pokazywał(a) go Matce-Ziemi. Powiedz:
Matko, używam tego noża w Twoim imieniu, by stworzyć świętą przestrzeń dla tego rytuału.
Klęcz w milczeniu, aż poczujesz moc, potem znów idź do wschodniej części koła, skieruj nóż w niebo i wyobraź sobie energię z ziemi płynącą przez nóż do nieba, gdy idąc w tym samym kierunku so poprzednio rysujesz krąg, tym razem nad swoją głową.
Teraz jest czas na wezwanie duchów:
Wschód: Wzywam może powietrza i zapraszam je tu, by stały się oddechem czarownicy (czarownika), która narodzi się tu tej nocy.
Południe: Wzywa moce ognia i zapraszam je tu, by stały się duchem czarownicy (czarownika), która narodzi się tu tej nocy.
Zachód: Wzywam może wody i zapraszam je tutaj, by stały się krwią czarownicy (czarownika), która narodzi się tu tej nocy.
Północ: Wzywam może ziemi i zapraszam je tutaj, by stały się ciałem czarownicy (czarownika), która narodzi się tu tej nocy.
Teraz jest czas medytacji. Usiądź w środku kręgu i trzymając w lewej ręce kielich a w prawej nóż medytuj nad męską i żeńską mocą i nad tym, że Ty zrodzisz się za chwilę ze związku Boga i Bogini. Daj sobie na to czas. Gdy skończysz medytować nad Boginią i poczujesz się pełna(łny) mocy, wezwij ją na głos i zaproś do kręgu własnymi słowami, płynącymi z serca.. Podobnie gdy skończysz medytacje nad Bogiem i będziesz się czuć duchowo zjednoczona(y) z jego energią, wezwij go tak samo. Jeśli słowa nie będą przychodzić łatwo i naturalnie, medytacja była za krótka lub nie dość głeboka.
Zanurz ostrze noża w kielichu i powiedz:
Bogini i Boże, nich z tego boskiego związku narodzi się magia! Niech z tego związku narodzi się moc! Niech z tego związku narodzi się miłość! Z tego związku rodzę się ja, wstępując na ścieżkę Wicca pod imieniem… jeśli wybrałeś sobie magiczne imię wymień je teraz (o wyborze magicznego imienia)
Wypij zawartość kielicha, myśląc o tym, że jest to owoc związku, jaki się dokonał. Jeśli masz pierścionek lub naszyjnik, poproś własnymi słowami o błogosławieństwo dla tego symbolu i załóż go na siebie. Pozostań w pełnej wdzięczności medytacji tak długo, aż poczujes, że dokonało się. Uwolnij strażników kręgu i zakończ rytuał. Teraz możesz się uważać za wiedźmę (czarownika) a wezwane siły będą pomagać twojej magii.
RYTUAŁ NA RÓWNONOC WIOSENNĄ
Na ołtarzu znajduje sę symbol koła – może to być krążek papieru pomalowany na złoto i ozdobiony kwiatami lub okrągłe lustro. Jeśli kapłanka nosi szatę, powinna być ona pełna słonecznej symboliki, a jej biżuteria powinna być złota. Ołtarz jest udekorowany kwiatami, szczególnie żółtymi, takimi jak żonkile albo forsycja. Jedna z młodych kobiet przyjmuje rolę Królowej Wiosny.
Na środku koła stoi kociołek, w którym jest nie zapalona świeca. Jeśli rytuał jest odprawiany na zewnątrz, może to być małe ognisko. Na ołtarzu znajduje się także falliczna różdżka świeczka oraz o połowę mniej sznurków niż jest uczestników rytuału, związane po środku jednym węzłem.
Jako część ofiary, na ołtarzu mogą się znaleźć malowane jajka, symbolizujące Jajo Ziemi, zniesione przez Boginię i ogrzane promieniami Boga-Słońca.
Kapłan staje na wschodzie, a kapłanka na zachodzie, zwróceni twarza do nie zapalonego ogniska. Kapłąnka trzyma w prawej dłoni różdżkę. Reszta obecnych ustawia się na obwodzie okręgu. Kapłanka mówi:
Zapalmy dziś ten ogień w obecności bóstw,
pełni nadziei i bez złości.
Wzywamy ciebie o Światło Życia!
Stań się jasnym płomieniem przed nami
Stań się gwiazdą-przewodniczką ponad nami
Bądź bezpieczną ścieżką pod naszymi stopami
Rozgrzej w naszym sercu płomieniem
miłości do naszych przyjaciół, wrogów,
sąsiadów i do wszystkich ludzi na ziemi.
Przybądź, o łaskawy synie Cerridwen!
Kapłan idzie dookoła ogniska i staje przed kapłanką, która wznosi różdżkę. Kapłanka mówi:
O Słońce, bądź gotowy na to, by zwyciężyć ciemność!
Daje mu różdżkę i usuwa się na bok. Kapłan unosi różdżkę w pozdrowieniu i odkłada ja na ołtarz.
Jedna z kobiet zapala nie zapalona swiecę z ołtarza od jednej z innych świec stojących na ołtarzu. Podaje ją kapłanowi, a potem usuwa się na bok. Kapłan rozpala ognisko i oddaje świeczkę Dziewicy, która ją zdmuchuje i odkłada na ołtarz. Potem bierze z ołtarza sznury i podaje je kapłanowi.
Kapłanka ustawia wszystkich wokół ognia tak, żeby stali na przemian kobieta i mężczyzna, na ile jest to możliwe. Kapłan tymczasem rozdaje końce sznurów, zatrzymując dla siebie ostatni i podając drugi jego koniec kapłance. Jeśli liczba uczestników jest nieparzysta kapłan może trzymać dwa sznury, jeden wraz z kapłanką, a drugi z osobą, która stoi bez pary, jeśli to kobieta. Jeśli to mezczyzna, dwa sznury trzyma kapłanka.
Gdy każdy trzyma sznur, a węzeł jest nad ogniskiem, wszyscy zaczynają krążyć w tańcu po kole w kierunku ruchu wskazówek zegara, przyspieszając swój krok w miarę czasu. Można to uczynić przy dowolnej muzyce lub śpiewie, jaki odpowiada uczestnikom.
Potem wszyscy siadają wokół ognia. Kapłan zbiera sznury, uważając, by ich nie spalić i odkłada je na ołtarz. Kapłanka wzywa po imieniu jedną z kobiet, która będzie Królową Wiosny. Kobieta ta staje przed ołtarzem, a kapłanka koronuje ją wieńcem z kwiatów i całuje ją Pięciokrotnym Pocałunkiem (w obie stopy, oba kolana, łono, obie piersi i usta).
Kapłan wzywa każdego z mężczyzn do pocałowania w taki sposób Królowej Wiosny. Gdy ostatni z mężczyzn to uczyn, kapłan daje jej bukiet. Następnie wszyscy, począwszy od Królowej Wiosny, skaczą przez ogień, składając sobie życzenia.
LINKI :
niedziela, 9 kwietnia 2017
Wicca - część II - Koło Roku - święta pogańskie
Kalendarz wiccański to próba powrotu do naturalnego rytmu przyrody i do religii pogańskiej Europy. Na całym kontynencie świętowano w tych samych, przełomowych momentach roku, chociaż tradycja w wielu miejscach zachowała się tylko częściowo. W zachowanych fragmentach można jednak dostrzec pewien schemat. Zima i lato, światło i ciemność zmagają się, nigdy nie odnosząc zwycięstwa. W najdłuższą noc roku rodzi się światło. Najdłuższy dzień to zapowiedź zimy.
YULE - 21 Grudnia
Początek okresu, gdy dni stają się dłuższe, a noce krótsze.
Święto to reprezentuje odradzanie się mocy Boga [Słońca] po śmierci.
Charakterystyczne dla tego święta zachowania:
- Ubieranie drzewek, światła i ozdoby pojawiające się na drzewkach symbolizują słońce, księżyc i gwiazdy pojawiające się na Kosmicznym Drzewie Życia.
- Palenie "Kłody Yule", ognia mającego dać siłę Słońcu do nowego życia, część kłody zostawia się nie spaloną w celu użycia jej za rok ponownie.
- Zawieszanie gałązek jemioły, traktowanej jako starożytna, magiczna roślina symbolizująca nieśmiertelność.
LINKI:
Magia i Okultyzm : Yule
Yule
IMBOLC [Candlemans, Oimelc, Brigantia, Lupercus, Distind, Święto Pochodni, Święto Świec] - 2 Luty
Pierwsze święto wiosenne, rozpoczynające proces "wypędzania zimy".
Odbywają się wtedy nocne procesje z pochodniami.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Imbolc
Imbolc
OSTARA [inne nazwy: Przesilenie Wiosenne, The Vernal Equinox]- 21 Marca
Nastanie równonocny wiosennej, gdy długość dnia i nocy są równe.
święto to symbolizuje budzenie się życia ze snu zimowego.
Podczas Ostara pali się na polach ogniska, dzwoni dzwonkami i dekoruje jajka, symbolizujące odradzanie się życia.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Ostara
Ostara
BELTANE [inne nazwy: May Eve, Noc Walpurgii] - 30 Kwietnia
Ostatnie święto wiosenne.
Jest przeciwnością święta Samhain, bowiem oba te święta dzielą rok na dwie połowy [pora młodzieńcza i pora starcza].
Obchody rozpoczynają się 30 kwietnia rozpaleniem ognisk, tzw. Ogni Bela (od Bel, Beli, lub Belinus boga światła w celtyckiej mitologii).
Ogniska te rozpala się na wzgórzach, posiadają moc uzdrawiająca i chronią przed złem i niebezpieczeństwem.
Rytu dopełniają tańce i skoki przez ogień.
Stawiane są tego dnia także "Maypole", tak zwane słupy majowe, przystrojone czerwonymi i białymi wstążkami, symbolizujące przemianę Dziewicy w Matkę (czerwone wstążki symbolizują krew, która pojawia się przy rozdziewiczeniu).
Święto to czci wspólnotę i uzupełniające się pierwiastki źeński i męski.
Germanie znali je jako Noc Walpurgii.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Beltane
Beltane
MIDSUMMER [inne nazwy: Litha, Midsummers Eve, Noc Świętojańska, Noc Kupały]- 21 Czerwca
Najkrótsza noc w roku.
Święto Ognia i Wody, związane z paleniem ognisk i rytualnymi kąpielami.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Midsummer
Midsummer
LUGHNASADH [inne nazwy: Lammas] - 1 Sierpnia
Pierwszy sabat jesienny i ostatnie z pośród świąt ognia.
Jest to podziękowanie ziemi za jej plony i prośba by pozwoliła z nich czerpać w przyszłości.
Idealna pora do zbierania ziół wykorzystywanych później w rytach i leczeniu.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Lammas
Lammas
MABON [inne nazwy: Harvest Home, Równonoc Jesienna, Dożynki] - 21 Września
Święto równonocny jesiennej, przypominające o panującej w naturze harmonii a także, że wszystko ma swoja przeciwwagę.
Jest to przypomnienie o ciągłym cyklicznym przeplataniu się pór roku.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Mabon
Mabon
SAMHAIN [inne nazwy: Hallowe'en, All Hallows, lub Święto Zmarłych] - 31 Października
Pierwsze i najważniejsze z czterech "Fire Festivals" (Święta Ognia), święto zakończenia cyklu rocznych przemian.
W tym dniu zalecane jest palenie ognisk na szczytach wzgórz poczynając już od zachodu słońca, w celu wskazania duszom zmarłych drogi do zaświatów.
Składane są także ofiary z jadła i picia i czyni odpowiednie ryty.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Samhain
Samhain
INNE LINKI :
Osobny rytuał Imbole
Dlaczego święto Jesiennego Zrównania to nie Mabon
Koło Roku
Czym są Esbaty
YULE - 21 Grudnia
Początek okresu, gdy dni stają się dłuższe, a noce krótsze.
Święto to reprezentuje odradzanie się mocy Boga [Słońca] po śmierci.
Charakterystyczne dla tego święta zachowania:
- Ubieranie drzewek, światła i ozdoby pojawiające się na drzewkach symbolizują słońce, księżyc i gwiazdy pojawiające się na Kosmicznym Drzewie Życia.
- Palenie "Kłody Yule", ognia mającego dać siłę Słońcu do nowego życia, część kłody zostawia się nie spaloną w celu użycia jej za rok ponownie.
- Zawieszanie gałązek jemioły, traktowanej jako starożytna, magiczna roślina symbolizująca nieśmiertelność.
LINKI:
Magia i Okultyzm : Yule
Yule
IMBOLC [Candlemans, Oimelc, Brigantia, Lupercus, Distind, Święto Pochodni, Święto Świec] - 2 Luty
Pierwsze święto wiosenne, rozpoczynające proces "wypędzania zimy".
Odbywają się wtedy nocne procesje z pochodniami.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Imbolc
Imbolc
OSTARA [inne nazwy: Przesilenie Wiosenne, The Vernal Equinox]- 21 Marca
Nastanie równonocny wiosennej, gdy długość dnia i nocy są równe.
święto to symbolizuje budzenie się życia ze snu zimowego.
Podczas Ostara pali się na polach ogniska, dzwoni dzwonkami i dekoruje jajka, symbolizujące odradzanie się życia.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Ostara
Ostara
BELTANE [inne nazwy: May Eve, Noc Walpurgii] - 30 Kwietnia
Ostatnie święto wiosenne.
Jest przeciwnością święta Samhain, bowiem oba te święta dzielą rok na dwie połowy [pora młodzieńcza i pora starcza].
Obchody rozpoczynają się 30 kwietnia rozpaleniem ognisk, tzw. Ogni Bela (od Bel, Beli, lub Belinus boga światła w celtyckiej mitologii).
Ogniska te rozpala się na wzgórzach, posiadają moc uzdrawiająca i chronią przed złem i niebezpieczeństwem.
Rytu dopełniają tańce i skoki przez ogień.
Stawiane są tego dnia także "Maypole", tak zwane słupy majowe, przystrojone czerwonymi i białymi wstążkami, symbolizujące przemianę Dziewicy w Matkę (czerwone wstążki symbolizują krew, która pojawia się przy rozdziewiczeniu).
Święto to czci wspólnotę i uzupełniające się pierwiastki źeński i męski.
Germanie znali je jako Noc Walpurgii.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Beltane
Beltane
MIDSUMMER [inne nazwy: Litha, Midsummers Eve, Noc Świętojańska, Noc Kupały]- 21 Czerwca
Najkrótsza noc w roku.
Święto Ognia i Wody, związane z paleniem ognisk i rytualnymi kąpielami.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Midsummer
Midsummer
LUGHNASADH [inne nazwy: Lammas] - 1 Sierpnia
Pierwszy sabat jesienny i ostatnie z pośród świąt ognia.
Jest to podziękowanie ziemi za jej plony i prośba by pozwoliła z nich czerpać w przyszłości.
Idealna pora do zbierania ziół wykorzystywanych później w rytach i leczeniu.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Lammas
Lammas
MABON [inne nazwy: Harvest Home, Równonoc Jesienna, Dożynki] - 21 Września
Święto równonocny jesiennej, przypominające o panującej w naturze harmonii a także, że wszystko ma swoja przeciwwagę.
Jest to przypomnienie o ciągłym cyklicznym przeplataniu się pór roku.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Mabon
Mabon
SAMHAIN [inne nazwy: Hallowe'en, All Hallows, lub Święto Zmarłych] - 31 Października
Pierwsze i najważniejsze z czterech "Fire Festivals" (Święta Ognia), święto zakończenia cyklu rocznych przemian.
W tym dniu zalecane jest palenie ognisk na szczytach wzgórz poczynając już od zachodu słońca, w celu wskazania duszom zmarłych drogi do zaświatów.
Składane są także ofiary z jadła i picia i czyni odpowiednie ryty.
LINKI :
Magia i Okultyzm : Samhain
Samhain
INNE LINKI :
Osobny rytuał Imbole
Dlaczego święto Jesiennego Zrównania to nie Mabon
Koło Roku
Czym są Esbaty
czwartek, 6 kwietnia 2017
Wicca - część I - Historia i opis ogólny
Ruch neopogański, panteistyczny, zrzeszający "dobre czarownice" naszych czasów. Opiera się on na wierzeniach przedchrześcijańskich przede wszystkim Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii (Celtowie) chociaż korzenie owych wierzeń sięgają nawet czasów paleolitu kiedy plemiona czciły boga łowów i boginię płodności. Malowidła naskalne znalezione we francuskich jaskiniach datowane na 30 tysięcy lat wstecz, przedstawiają mężczyznę z głową jelenie i kobietę o wydatnym brzuchu stojących w kręgu razem z kilkunastoma ludźmi. Te archetypy bóstw są czczone przez wiccan po dziś dzień w różnych postaciach. Poprzez te odniesienia, Wicca może być uznany za najstarszy system wierzeń.
W 1951 zniesiono w Anglii prawo przeciwko czarownicom. Zaraz potem Gerald Gardner opisał współczesne praktyki magiczne. Swoje informacje oparł na tradycji zromadzenia zwanego New Forest Witches, na tradycji kabały oraz tradycji magii ceremonialnej.
Zapoczątkował także tradycje gardneriańską Wicca, z której później rozwinęła się tradycja aleksandryjska i różne inne.
Przez stulecia czarownica lub czarownik kojarzeni byli ze złem i obrazoburstwem. Tymczasem były to najczęściej osoby potrafiące leczyć ludzi i zwierzęta, znające się na ziołach, mądre i doświadczone, którym dorobiono zło z powodów politycznych.
Wicca jest ruchem pogańskim i nie ma w nim miejsca na elementy kultury chrześcijańskiej.
Ruch Wicca wypracował bardzo ścisłe reguły moralne, zaś jego credo brzmi: "Nie krzywdź nikogo". Członkowie ruchu spotykają się na zgromadzeniach i sabatach lub praktykują magię samotnie. Nie istnieje żadna ustalona hierarchia czy władze, każdy samotnik i każde zgromadzenie rządzą się własnymi prawami. Każda osoba może zbliżyć się do boskiego ducha istniejącego w naturze i dlatego każdy może zostać swoim kapłanem - kapłanem natury.
Wedle wiccan duch boski obecny jest w ludziach, zwierzętach, roślinach i przedmiotach pochodzenia naturalnego. Bóstwo, stwórca zawiera w sobie pierwiastek zarówno żeński jak i męski, chociaż wiele zgromadzeń uznaje i czci tylko boginię. Najczęściej czczoną formą bogini jest Potrójna Bogini Księżyca (Dziewica, Matka i Starucha) oraz rogaty bóg - bóstwo śmierci i odrodzenia. Istotnymi pojęciami są reinkarnacja i karma. Po śmierci człowiek odpoczywa i medytuje nad swoim minionym życiem, po czym może zdecydować, w jakiej formie pragnie się odrodzić.
Magię praktykują wiccanie dla celów pozytywnych, aby pomagać, leczyć, ochraniać. Oprócz tego praktykowanie magii służy rozwojowi duchowemu. Członkowie Wicca uprawiają magię naturalną, ludową, nie wymagającą specjalnych rekwizytów, ale też nie całkiem ich pozbawioną. Rytuały magiczne odprawiane są najchętniej na dworze, jak nabliżej natury. Obchodzą pełnie i nowie Księżyca, a także celebrują pogańskie święta.
Wedle wiccan powinniśmy żyć w zgodzie z naturą, której jesteśmy częścią, ochraniać ją i nie wykorzystywać. Wielu wiccan jest wegetarianami. Pamiętając o zasadzie potrójności, która mówi, że wszystko co wysyłamy powraca do nas w trójnasób oraz o nadrzędnej zasadzie Wicca - "czyń co chcesz o ile nikogo nie krzywdzisz", członkowie ruchu starają się czynić jedynie dobro - i to tylko za wiedzą i zgodą tych, którym chcą pomagać. Uszczęśliwianie na siłę czy bez wiedzy także jest uznane za złe, jako naruszające podstawowe prawo do wolności.
Wiccanie nie prowadzą żadnej formy rekrutacji czy nawracania, nie narzucają także żadnego systemu wierzeń. Każdy może wybrać swoją ścieżkę, która najbardziej mu odpowiada, ale nie czyni zła ani w żaden sposób go nie czci.
Na spotkaniu w kwietniu 1974 Rada Czarownic Ameryki ustaliła 13 punktów kardynalnych, wedle których każdy identyfikujący się z Wicca powinien postępować :
1.Praktykujemy rytuały w celu zestrojenia się naturalnym rytmem sił życiowych zaznaczanymi fazami Księżyca oraz zmianami pór roku.
2.Uznajemy, że nasza inteligencja obarcza nas wyjątkową odpowiedzialnością za nasze środowisko. Pragniemy żyć w harmonii z naturą, w równowadze biologicznej zapewniającej spełnienie i świadomość w obrębie koncepcji ewolucyjnej.
3.Uznajemy istnienie mocy silniejszych niż te, które postrzega przeciętny człowiek. Ponieważ moc ta jest ponadprzeciętna, często nazywa się ją ponadnaturalną lub nadprzyrodzoną, jednak dla nas jest ona częścią natury.
4.Twórcza siła kosmosu jest według nas spolaryzowana, to znaczy posiadająca w równych częściach pierwiastek męzki i żeński. Taka sama twórcza moc kryje się w każdym człowieku u funkcjonuje poprzez interakcje obu pierwiastków. Żaden z nich nie jest bardziej wartościowy czy ważniejszy od drugiego, zaś oba wzajemnie się wspierają.
5.Uznajemy wzajemne przenikanie się dwóch światów - materialnego i duchowego, z których oba są równie ważne. Dzięki interakcji tych dwóch światów pojawia się magia i zjawiska paranormalne.
6.Nie uznajemy żadnej hieratchii czy władzy, ale honorujemy tych, którzy uczą, szanujemy tych, którzy dzielą się z nami swą wielką wiedzą i mądrością i uznajemy tych, którzy odważnie poświęcili się przewodzeniu.
7.Religia, magia i mądrość stanowią całość poprzez którą należy postrzegać świat - jest to filozofia, którą my nazywamy czarostwem lub Drogą Wicca.
8.Nazywanie się czarownicą nie czyni z nas czarownicy tak samo jak nie czynie tego dziedzictwo czy zdobyte tytuły i stopnie wtajemniczenia. Celem czarownicy jest kontrolowanie siły w sobie, dzięki czemu życie staję się możliwie najbardziej zgodne z naturą, mądre, dobre, bez krzywdzenia innych.
9.Wierzymy że amfiracja życia i korzystanie z jego radości daje sens wszechświatu i naszej w nim roli.
10.Nie żywimy żadnej niechęci do innych systemów religijnych, pod warunkiem że nie próbują ograniczać naszej wolności.
11.Nie boimy się debat na temat przeszłości czarostwa, chociaż najbardziej interesuje nas treaźniejszość i przyszłość.
12.Nie akceptujemy koncepcji zła absolutnego, ani nie czcimy istoty zwanej Szatanem lub diabłem w tradycji chrześcijańskiej. Nigdy nie szukamy zysku kosztem cierpienia innych istot i nie uważamy, że nasze korzyści mogą powstać jedynie kosztem innych.
13.Wierzymy, że to w naturze należy szukać tego, co jest korzystne dla naszego zdrowia i dobrego samopoczucia.
Wicca - rozpowszechniona w Europie i Stanach Zjednoczonych religia pogańska. Została zainicjowana przez emerytowanego brytyjskiego urzędnika, Geralda B. Gardnera, prawdopodobnie w latach 40. XX wieku, ale upubliczniona dopiero od roku 1951. Od tego czasu podzieliła się na kilka dużych i kilkanaście mniejszych gałęzi zwanych tradycjami.
Wicca celebrowana klasycznie jest religią dualistyczną, zaś przewodnimi bóstwami są Potrójna Bogini oraz Rogaty Bóg. Bóstwa są często postrzegane jako aspekty większej panteistycznej istoty, manifestujące się jako różnorakie bóstwa politeistyczne w różnych kulturach. Niemniej jednak istnieje wiele odmiennych i równoważnych sposobów celebracji wśród wiccan – od monoteizmu do ateizmu.
Nieodłącznym aspektem jest praktykowanie magii ceremonialnej, idącej w zgodzie z kodeksem etycznym znanym jako wiccańska porada (ang. Wiccan Rede).
Kolejną charakterystyczną cechą jest obchodzenie świąt związanych z porami roku.
Wicca to pogańska, magiczna, inicjacyjna religia misteryjna, wywodząca się z praktyk kowenu w New Forest lub pokrewnego, której praktyki objęte są tajemnicą, a krócej - misteryjny kult Bogini Magii i Boga Śmierci i Odrodzenia.
Istotą wicca jest doświadczenie nieprzekazywalne słowami. Można nazwać je doświadczeniem szczytowym, doświadczeniem absolutu, doświadczeniem jedności albo tremendum.
Inną ważną cechą wicca jest aktywny stosunek do rzeczywistości i kształtowanie jej według własnej woli, miedzy innymi przez magię. Prowadzi do osiągnięcia harmonii świata wewnętrznego i zewnętrznego.
Historia, czyli po nitce do kłębka
Czarostwo lub czarownictwo, jak sama nazwa wskazuje, nawiązuje do historycznych czarownic. "Wicca" jest podzbiorem "czarostwa". Do czarownic nawiązuje też wicca eklektyczne, o którym niżej, i czarostwo tradycyjne. Wicca, najstarsza forma współczesnego czarostwa, zyskała rozgłos dzięki Geraldowi B. Gardnerowi.
Ten brytyjski miłośnik okultyzmu opublikował w latach pięćdziesiątych XX wieku swoje relacje o współczesnych czarownicach, wyznających wiarę, za którą ich poprzedniczki płonęły na stosach. Wicca Gardnera była małą grupą religijną, praktykującą w ukryciu, posiadała hierarchiczną strukturę i rytuały oparte na średniowiecznych zaklęciach. Niewiele z tego zachowało się we współczesnym, najbardziej popularnym nurcie neopogaństwa, nazywanym wicca eklektycznym.
Wicca w wersji tradycyjnej to religia inicjacyjna: mamy zwykle trzy kolejne inicjacje w misteria, podczas których według Vivienne Crowley, wiccanki i psycholożki jungowskiej, spotykamy Boginię, swój Cień oraz łączymy w sobie męski i żeński pierwiastek. Są to misteria śmierci i odrodzenia. Ponadto wicca opiera się na kulcie boga i bogini, których imion nie używa się publicznie.
Wicca została zapoczątkowana przez Geralda B. Gardnera, który w latach 30. XX wieku odnalazł w Anglii kowen New Forest, w którym poddał się inicjacji przeprowadzonej przez Dorothy Clutterbuck. Niektórzy historycy twierdzą, że kowen New Forest nigdy nie istniał i był wytworem wyobraźni Gardnera na podstawie własnej lektury, doświadczeń i fascynacji, podczas gdy inni przytaczają argumenty dowodzące, iż kowen rzeczywiście istniał i kultywował religię czarownic. Gardner był wcześniej inicjowany w Ordo Templi Orientis Aleistera Crowleya. Istnieją również przekazy przypisujące Gardnerowi powiązania z masonerią.
Gerald Gardner tworzenia założeń Wicca Gardner inspirował się tezami Margaret Murray, brytyjskiej egiptolog i antropolog. To ona w latach 20. XX wieku stworzyła koncepcję kultu Rogatego Boga, towarzysza Bogini. Na podstawie własnych przemyśleń dotyczących procesów o czary w Europie doszła do wniosku, iż oba bóstwa, zwłaszcza Rogaty Bóg, były czczone przez różnorakie wiedźmie kulty od momentu pojawienia się presji przymusowego przechodzenia na chrześcijaństwo. Mimo zdyskredytowania tej teorii Gerald Gardner był jej zwolennikiem, wierząc, że Wicca jest kontynuacją historycznych kultów wiedźm, zaś Bogini oraz Rogaty Bóg są starożytnymi bóstwami wysp brytyjskich.
Współcześni badacze odrzucają tę hipotezę, mimo że w czasach starożytności i wczesnego średniowiecza istniało wiele kultów rogatych bóstw i bogiń[6]. W 1921 roku Margaret Murray opublikowała książkę Witch Cult in Western Europe (Kult Czarownic w Europie Zachodniej), w której stwierdziła, iż już od czasów neolitycznych, w Europie rozwija się matriarchalny „kult Diany”. Kult ten miał stanowić swego rodzaju kontrreligię w stosunku do dominującego chrześcijaństwa, a jego wyznawcami miały być m.in. czarownice, a także niektórzy spośród przedstawicieli rodów panujących.
W tej chwili tezy Margaret Murray są przyjmowane sceptycznie i dzielą zarówno etnologów, antropologów i religioznawców, jak i samych wiccan na całym świecie.
Po śmierci Geralda Gardnera w 1964 roku Wicca podzieliła się na kilka tradycji. Również jeszcze za życia Gardnera ujawniły się osoby (np. Robert Cochrane), które przypisywały sobie odkrycie lub wieloletnią kontynuację kultu czarownic.
Inne charakterystyczne cechy wicca tradycyjnego to:
praktyka w małych grupach do 13 osób
hierarchiczna struktura
ustne przekazywanie wiedzy
uprawianie rytuałów 8 sabatów w roku oraz pełni księżyca według rytuałów zawartych w
przekazywanej z pokolenia na pokolenie Księdze Cieni
praktyka najczęściej nago
utrzymywanie w sekrecie szczegółów rytuału oraz tożsamości członków grupy
Jak zwykle bywa, po uzyskaniu dzięki Gardnerowi rozgłosu w mediach wiccanie zaczęli się dzielić. Od pierwotnej, gardneriańskiej tradycji oddzieliła się tradycja aleksandryjska (wywodząca się od Alexa Sandersa), a potem kolejne. Przedstawiciele nowych tradycji zaczęli publikować książki, w których popularyzowali swój kult. Książki dotarły za ocean. Amerykańscy czytelnicy, nie mający kontaktu z organizacjami brytyjskimi, ani z innymi osobami o podobnych poglądach, zaczęli praktykować w samotności, i tak powstała Samotna Ścieżka, obecnie najbardziej popularna na świecie.
Samotna Ścieżka opiera się na samotnej praktyce, jak można się domyślić. Wchłonęła elementy New Age - zainteresowanie ekologią, medycyną naturalną, psychologią głębi, powrotem do praeuropejskich religii płodności, ale po drodze przejęła też elementy niższego New Age - wiarę w moc kryształów, w czakry, amulety i wróżby z różnych kultur.
Po drodze zagubiła się inicjacja, ponieważ nie było nikogo, kto mógłby inicjować, zagubiły się misteria, ponieważ nie było komu ich nauczać. Wicca eklektyczne stanowi dominujący liczebnie nurt neopogaństwa i bywa z nim utożsamiane. Wicca tradycyjne jest podzbiorem neopogaństwa/czarostwa/wicca eklektycznego, a według słów Judy Harrow, odpowiednikiem zakonu wśród świeckich wiernych. Czarostwo, jakie dalej opisuje, jest już osobną religią, według tradycyjnych nie zasługującą już na nazwę wicca, skoro zagubił się przekaz.
Wpływ na wicca eklektyczne wywarł feminizm, poszukujący kobiecej duchowości. Czarostwo czerpie z rekonstrukcji pradawnych, matriarchalnych religii: teza ta jest kontrowersyjna, ale popularna.
Oprócz feministek, czarostwem zainteresowały się osoby poszukujące religii archetypicznej, odpowiadającej obrazom, z wrazliwością na które według Junga przychodzimy na świat. Do takich zrozumiałych dla każdego Europejczyka obrazów należy Bogini Matka i Bóg Zwierząt, zejście bogini do zaświatów, ofiara Boga i jego zmartwychwstanie. Zwolennicy religii opartej na archetypach mogą być określeni jako ateiści, nie wierzą bowiem w bogów istniejących poza ludzką psychiką, co nie zmienia faktu, że zdolni są do odczuwania sacrum. Inicjowani wiccanie mówią jednak, że inicjacja pozbawiła ich cienia wątpliwości, że bogowie realnie istnieją.
Biorąc to wszystko pod uwagę, wicca eklektyczne jest światopoglądem złożonym z elementów, które można sobie dość swobodnie dobierać.
Granice swobody, czyli docieramy do kłębka
Współczesne czarostwo (czyli wicca eklektyczne czy neowicca) ma jednak pewne stałe założenia. Nie ma ostatecznych autorytetów ani świętych ksiąg, które by to ustaliły, jednak porównując poglądy różnych osób uznających się za wiccan (chociaż nie "wiccan" w sensie "osób inicjowanych"), można ustalić punkty wspólne.
Czarownice widzą w naturze dwie uzupełniające się zasady, personifikowane często jako Bóg i Bogini. Na pewnym poziomie abstrakcji istnieją tylko te dwie siły, na innym poziomie siły te rozdzielają się na bogów i boginie, a wśród nich jest Bóg i Bogini czarownic.
Czarostwo czerpie inspirację z natury. Obserwacja zamierania przyrody i jej powrotu do życia była jednym z pierwszych impulsów, które doprowadziły człowieka do stworzenia religii. Przyroda uczy nas o cyklu życia i śmierci.
Czarownice często widzą w Bogini trzy postacie, Pannę, symbolizowaną często przez rosnący sierp księżyca (skierowany różkami w lewo), Matkę, objawiającą się w pełni, oraz Staruchę, którą symbolizuje malejący księżyc (sierp skierowany w prawo). Niektórzy postrzegają jeszcze Ciemną Pannę, patronkę nowiu. Ciemna Panna może być jednak wariantem Staruchy. Partner Bogini, Rogaty Bóg, najczęściej identyfikowany jest z greckim Panem, z Zielonym Człowiekiem - bogiem roślinności - oraz rogatym łowcą Hernem / Cernunnosem z tradycji celtyckiej.
Wicca nie uznaje podziałów na święte i grzeszne, materialne i duchowe, co do podziału na dobre i złe, sprawa jest dyskusyjna. Wszystko jest częścią jednej całości, a przeprowadzanie podziałów jest sztuczne. Bóstwo jest tożsame ze stworzeniem, Bogini i Bóg z przyrodą.
Wicca nie uznaje pojęcia grzechu i kary. Każdy jest kowalem własnego losu, i cokolwiek uczyni, sam zmierzy się z konsekwencjami. Doświadczenie pokazuje, że popełniamy te same błędy, aż zrozumiemy lekcję.
Ważnym elementem wicca jest magia i rytuał. Magia jest darem Bogów, a Bogini Wicca jest Boginią Magii. Uprawianie magii jest częścią jej kultu.
Każdy wyznawca wicca jest kapłanem swoich Bogów. Nie można być świeckim wiccaninem.
Entymologia
Termin Wicca zyskał sławę na przełomie lat 60. i 70. XX wieku; wcześniej zjawisko to nazywano czarostwem (ang. witchcraft). Słowo pochodzi ze staroangielskiego wicca, oznaczającego czarownika. Istnieje hipoteza, iż korzeniem tego słowa jest proto-indoeuropejskie *weik – rozdzielać. Rozpoczynający się od wielkiej litery termin określający religię jest prawdopodobnie dziełem Charlesa Cardella, który używał go w latach 50. Początkowo religia ta określana była słowem Wicca (Gardner używał pisowni wica i witchcraft), co ma swój źródłosłów w anglosaksońskim słowie wicca, oznaczającym czarownika (od formy żeńskiej wicce pochodzi współczesne słowo witch czy witchcraft).
W języku polskim używa się najczęściej nieodmiennego zapisu Wicca, zaś wyznawców nazywa się wiccanami, wikkanami
Bóg i Bogini
Dla większości wiccan Bóg i Bogini są wzajemnie uzupełniającymi się biegunami wszechświata i w tym względzie były porównywane do taoistycznego konceptu yin i yang. Jako takie są często interpretowane jako „ucieleśnienia mocy życiowej przejawiającej się w przyrodzie”, zaś niektórzy wiccanie postrzegają je jako symboliczne polaryzacje, a inni jako niezależne od siebie byty. Oba bóstwa mają symboliczne powiązania – Bogini łączona jest z Ziemią (np. Matka Ziemia) lub z Księżycem, zaś Bóg ze Słońcem.
Tradycyjnie Rogaty Bóg jest łączony z naturą, przyrodą, seksualnością, łowami i cyklem życia. Rogaty Bóg jest obdarzany wieloma imionami w zależności od kultury – Cernunnos, Pan, Atho lub Karnayna. Chociaż figura ta nie jest równoważna z chrześcijańską figurą Szatana, złego ducha, całkowicie oddanego złu, niewielka grupa wiccan, w odpowiedzi na europejskie procesy o czary nazywa go imionami upadłego anioła – Diabłem lub Lucyferem (z łaciny „niosący światło”). Inni znowuż postrzegają go jako Zielonego Człowieka, folklorystyczną figurę europejskiej sztuki i architektury, powiązaną ze światem naturalnym. Rogaty Bóg jest postrzegany również jako bóstwo solarne, zwłaszcza podczas obchodzenia święta przesilenia letniego Litha (w słowiańskiej tradycji zwanej Nocą Kupały). Innym obrazem bóstwa jest Dębowy Król (władający wiosną i latem) lub Król Ostrokrzewu (władający jesienią i zimą).
Bogini jest zwykle łączona z triadą – dziewica, matka i starucha, każda o innych powiązaniach – dziewictwem, płodnością i wiedzą. Jest folklorystyczną figurą europejskiej sztuki i architektury, powiązaną ze światem naturalnym. Często jest obrazowana jako bóstwo lunarne, co łączy ją z postacią mitologicznej Diany. Niektórzy wiccanie od lat siedemdziesiątych postrzegają Boginię jako ważniejszą z pary, zawierającą i poczynającą wszystko. W tej koncepcji Rogaty jest postrzegany jako iskra życia w niej, jednocześnie kochanek i dziecko, co jest odzwierciedlane w strukturze tradycyjnego kowenu. W wicca dianicznej Bogini jest jedyną istotą, jednakże ta koncepcja jest krytykowana przez tradycje egalitarne.
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część pierwsza: triady, potrójności i trójce
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część druga: poszukiwanie Potrójnej Bogini Starożytności
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część trzecia: czy prawdziwa Potrójna Bogini może wstać?
Triada Bogini (G.B.Gardner)
Życie pozagrobowe
Poglądy na kwestię życia pozagrobowego różnią się w zależności od kowenów i wiccan, jednakże reinkarnacja jest dominującym wierzeniem o długiej tradycji sięgającej kowenu w New Forest. Wysoki kapłan Raymond Buckland twierdził, że ludzka dusza przechodzi wielokrotnie w ciała tego samego gatunku, z każdym wcieleniem ucząc się nowych rzeczy i doskonaląc duchowo, jednakże ten pogląd nie jest uniwersalny, gdyż wielu wiccan wierzy w reinkarnację poprzez ciała różnych gatunków. Popularne powiedzenie brzmi „kiedyś wiedźma, zawsze wiedźmą” wskazuje na przekonanie, iż wiccanie są kolejnymi wcieleniami innych wiccan.
Wiccanie, którzy wierzą w reinkarnację, podzielają pogląd, iż pomiędzy wcieleniami dusza odpoczywa w Krainie Wiecznego Lata lub na Tamtym Świecie, w pracach Gardnera zwanych „ekstazą Bogini”. Wielu wiccan wierzy w możliwość kontaktowania się z duchami zmarłych poprzez media lub tablice Ouija, zwłaszcza podczas sabatu w Samhain. Niektórzy, jak Alex Sanders, przeciwstawiają się takim praktykom, twierdząc: „oni są martwi; zostawmy ich w spokoju”. Na ten pogląd wpływ miał spirytualizm, bardzo popularny w czasach rozprzestrzeniania się Wicca, i z którym pierwotni wiccanie, jak Buckland, Gardner i Sanders mieli styczność.
Pomimo różnych wierzeń Wicca nie kładzie nacisku na życie pozagrobowe, skupiając się zamiast tego na doczesnym; jak wspominał historyk Ronald Hutton „instynktownym przemyśleniem większości wiccan jest zatem pogląd, iż pełne, bogate życie doczesne będzie na pewno miało większy lub mniejszy wpływ na życie następne, zatem należy się skoncentrować na nim.
Etyka
Dwa główne imperatywy etyczne w Wicca brzmią następująco:
Prawa Trójpowrotu (ang. Threefold Law): „Cokolwiek uczynisz, dobrego czy złego, powróci do ciebie po trzykroć”
Porady Wiccańskiej (ang. Wiccan Rede): „Jeśli nie krzywdzi się nikogo, czyń swoją wolę” („An it harm none, do what ye will”).
Nie istnieje dogmatyczny kodeks moralny ani etyczny, przestrzegany uniwersalnie przez wszystkie tradycje, jednakże większość trzyma się Porady Wiccańskiej: „jeśli nie krzywdzisz nikogo, czyń swoją wolę”. Interpretowane jest to jako deklaracja wolności działań, z jednoczesną dbałością o konsekwencje i nie czynienie krzywdy innym i sobie. Kolejnym wspólnym elementem wiccańskiej etyki jest Prawo Trójpowrotu, które mówi – cokolwiek uczynisz dobrego czy złego, powróci do ciebie trzykroć mocniej.
Wielu wiccan pragnie kultywować również osiem cnót wspomnianych w „Pouczeniu Bogini” (ang. Charge of the Goddess) Doreen Valiente – radość, szacunek, honor, pokora, siła, piękno, moc i współczucie. W wierszu Valiente cechy pogrupowane są w pary dopełniających się przeciwstawień, oddając dwoistość, charakterystyczną dla wierzeń wiccan. Niektórzy z rodowodowych wiccan przestrzegają praw wiccańskich, z których 30 znajduje się w tradycji gardneriańskiej, a 161 w tradycji aleksandryjskiej. Valiente, jedna z pierwszych arcykapłanek Gardnera twierdziła, że pierwsza trzydziestka tych praw została wymyślona przez jej mistrza w pseudo-archaicznym języku, jako efekt konfliktu w kowenie Bricket Wood.
Choć na początku Gerald Gardner demonstrował awersję do homoseksualizmu, twierdząc, iż przyniósł on „przekleństwo bogini”, obecnie orientacja ta jest w pełni akceptowana we wszystkich tradycjach, a niektóre z nich, jak Bractwo Minojskie otwarcie wiąże z nim swo
praktyki, zaś wiele ważnych postaci (Alex Sanders, czy Edmund Buczyński) Wicca było jawnymi homoseksualistami lub biseksualistami.
Symbole Wicca
W 1951 zniesiono w Anglii prawo przeciwko czarownicom. Zaraz potem Gerald Gardner opisał współczesne praktyki magiczne. Swoje informacje oparł na tradycji zromadzenia zwanego New Forest Witches, na tradycji kabały oraz tradycji magii ceremonialnej.
Zapoczątkował także tradycje gardneriańską Wicca, z której później rozwinęła się tradycja aleksandryjska i różne inne.
Przez stulecia czarownica lub czarownik kojarzeni byli ze złem i obrazoburstwem. Tymczasem były to najczęściej osoby potrafiące leczyć ludzi i zwierzęta, znające się na ziołach, mądre i doświadczone, którym dorobiono zło z powodów politycznych.
Wicca jest ruchem pogańskim i nie ma w nim miejsca na elementy kultury chrześcijańskiej.
Ruch Wicca wypracował bardzo ścisłe reguły moralne, zaś jego credo brzmi: "Nie krzywdź nikogo". Członkowie ruchu spotykają się na zgromadzeniach i sabatach lub praktykują magię samotnie. Nie istnieje żadna ustalona hierarchia czy władze, każdy samotnik i każde zgromadzenie rządzą się własnymi prawami. Każda osoba może zbliżyć się do boskiego ducha istniejącego w naturze i dlatego każdy może zostać swoim kapłanem - kapłanem natury.
Wedle wiccan duch boski obecny jest w ludziach, zwierzętach, roślinach i przedmiotach pochodzenia naturalnego. Bóstwo, stwórca zawiera w sobie pierwiastek zarówno żeński jak i męski, chociaż wiele zgromadzeń uznaje i czci tylko boginię. Najczęściej czczoną formą bogini jest Potrójna Bogini Księżyca (Dziewica, Matka i Starucha) oraz rogaty bóg - bóstwo śmierci i odrodzenia. Istotnymi pojęciami są reinkarnacja i karma. Po śmierci człowiek odpoczywa i medytuje nad swoim minionym życiem, po czym może zdecydować, w jakiej formie pragnie się odrodzić.
Magię praktykują wiccanie dla celów pozytywnych, aby pomagać, leczyć, ochraniać. Oprócz tego praktykowanie magii służy rozwojowi duchowemu. Członkowie Wicca uprawiają magię naturalną, ludową, nie wymagającą specjalnych rekwizytów, ale też nie całkiem ich pozbawioną. Rytuały magiczne odprawiane są najchętniej na dworze, jak nabliżej natury. Obchodzą pełnie i nowie Księżyca, a także celebrują pogańskie święta.
Wedle wiccan powinniśmy żyć w zgodzie z naturą, której jesteśmy częścią, ochraniać ją i nie wykorzystywać. Wielu wiccan jest wegetarianami. Pamiętając o zasadzie potrójności, która mówi, że wszystko co wysyłamy powraca do nas w trójnasób oraz o nadrzędnej zasadzie Wicca - "czyń co chcesz o ile nikogo nie krzywdzisz", członkowie ruchu starają się czynić jedynie dobro - i to tylko za wiedzą i zgodą tych, którym chcą pomagać. Uszczęśliwianie na siłę czy bez wiedzy także jest uznane za złe, jako naruszające podstawowe prawo do wolności.
Wiccanie nie prowadzą żadnej formy rekrutacji czy nawracania, nie narzucają także żadnego systemu wierzeń. Każdy może wybrać swoją ścieżkę, która najbardziej mu odpowiada, ale nie czyni zła ani w żaden sposób go nie czci.
Na spotkaniu w kwietniu 1974 Rada Czarownic Ameryki ustaliła 13 punktów kardynalnych, wedle których każdy identyfikujący się z Wicca powinien postępować :
1.Praktykujemy rytuały w celu zestrojenia się naturalnym rytmem sił życiowych zaznaczanymi fazami Księżyca oraz zmianami pór roku.
2.Uznajemy, że nasza inteligencja obarcza nas wyjątkową odpowiedzialnością za nasze środowisko. Pragniemy żyć w harmonii z naturą, w równowadze biologicznej zapewniającej spełnienie i świadomość w obrębie koncepcji ewolucyjnej.
3.Uznajemy istnienie mocy silniejszych niż te, które postrzega przeciętny człowiek. Ponieważ moc ta jest ponadprzeciętna, często nazywa się ją ponadnaturalną lub nadprzyrodzoną, jednak dla nas jest ona częścią natury.
4.Twórcza siła kosmosu jest według nas spolaryzowana, to znaczy posiadająca w równych częściach pierwiastek męzki i żeński. Taka sama twórcza moc kryje się w każdym człowieku u funkcjonuje poprzez interakcje obu pierwiastków. Żaden z nich nie jest bardziej wartościowy czy ważniejszy od drugiego, zaś oba wzajemnie się wspierają.
5.Uznajemy wzajemne przenikanie się dwóch światów - materialnego i duchowego, z których oba są równie ważne. Dzięki interakcji tych dwóch światów pojawia się magia i zjawiska paranormalne.
6.Nie uznajemy żadnej hieratchii czy władzy, ale honorujemy tych, którzy uczą, szanujemy tych, którzy dzielą się z nami swą wielką wiedzą i mądrością i uznajemy tych, którzy odważnie poświęcili się przewodzeniu.
7.Religia, magia i mądrość stanowią całość poprzez którą należy postrzegać świat - jest to filozofia, którą my nazywamy czarostwem lub Drogą Wicca.
8.Nazywanie się czarownicą nie czyni z nas czarownicy tak samo jak nie czynie tego dziedzictwo czy zdobyte tytuły i stopnie wtajemniczenia. Celem czarownicy jest kontrolowanie siły w sobie, dzięki czemu życie staję się możliwie najbardziej zgodne z naturą, mądre, dobre, bez krzywdzenia innych.
9.Wierzymy że amfiracja życia i korzystanie z jego radości daje sens wszechświatu i naszej w nim roli.
10.Nie żywimy żadnej niechęci do innych systemów religijnych, pod warunkiem że nie próbują ograniczać naszej wolności.
11.Nie boimy się debat na temat przeszłości czarostwa, chociaż najbardziej interesuje nas treaźniejszość i przyszłość.
12.Nie akceptujemy koncepcji zła absolutnego, ani nie czcimy istoty zwanej Szatanem lub diabłem w tradycji chrześcijańskiej. Nigdy nie szukamy zysku kosztem cierpienia innych istot i nie uważamy, że nasze korzyści mogą powstać jedynie kosztem innych.
13.Wierzymy, że to w naturze należy szukać tego, co jest korzystne dla naszego zdrowia i dobrego samopoczucia.
Wicca celebrowana klasycznie jest religią dualistyczną, zaś przewodnimi bóstwami są Potrójna Bogini oraz Rogaty Bóg. Bóstwa są często postrzegane jako aspekty większej panteistycznej istoty, manifestujące się jako różnorakie bóstwa politeistyczne w różnych kulturach. Niemniej jednak istnieje wiele odmiennych i równoważnych sposobów celebracji wśród wiccan – od monoteizmu do ateizmu.
Nieodłącznym aspektem jest praktykowanie magii ceremonialnej, idącej w zgodzie z kodeksem etycznym znanym jako wiccańska porada (ang. Wiccan Rede).
Kolejną charakterystyczną cechą jest obchodzenie świąt związanych z porami roku.
Wicca to pogańska, magiczna, inicjacyjna religia misteryjna, wywodząca się z praktyk kowenu w New Forest lub pokrewnego, której praktyki objęte są tajemnicą, a krócej - misteryjny kult Bogini Magii i Boga Śmierci i Odrodzenia.
Istotą wicca jest doświadczenie nieprzekazywalne słowami. Można nazwać je doświadczeniem szczytowym, doświadczeniem absolutu, doświadczeniem jedności albo tremendum.
Inną ważną cechą wicca jest aktywny stosunek do rzeczywistości i kształtowanie jej według własnej woli, miedzy innymi przez magię. Prowadzi do osiągnięcia harmonii świata wewnętrznego i zewnętrznego.
Historia, czyli po nitce do kłębka
Czarostwo lub czarownictwo, jak sama nazwa wskazuje, nawiązuje do historycznych czarownic. "Wicca" jest podzbiorem "czarostwa". Do czarownic nawiązuje też wicca eklektyczne, o którym niżej, i czarostwo tradycyjne. Wicca, najstarsza forma współczesnego czarostwa, zyskała rozgłos dzięki Geraldowi B. Gardnerowi.
Ten brytyjski miłośnik okultyzmu opublikował w latach pięćdziesiątych XX wieku swoje relacje o współczesnych czarownicach, wyznających wiarę, za którą ich poprzedniczki płonęły na stosach. Wicca Gardnera była małą grupą religijną, praktykującą w ukryciu, posiadała hierarchiczną strukturę i rytuały oparte na średniowiecznych zaklęciach. Niewiele z tego zachowało się we współczesnym, najbardziej popularnym nurcie neopogaństwa, nazywanym wicca eklektycznym.
Wicca w wersji tradycyjnej to religia inicjacyjna: mamy zwykle trzy kolejne inicjacje w misteria, podczas których według Vivienne Crowley, wiccanki i psycholożki jungowskiej, spotykamy Boginię, swój Cień oraz łączymy w sobie męski i żeński pierwiastek. Są to misteria śmierci i odrodzenia. Ponadto wicca opiera się na kulcie boga i bogini, których imion nie używa się publicznie.
Wicca została zapoczątkowana przez Geralda B. Gardnera, który w latach 30. XX wieku odnalazł w Anglii kowen New Forest, w którym poddał się inicjacji przeprowadzonej przez Dorothy Clutterbuck. Niektórzy historycy twierdzą, że kowen New Forest nigdy nie istniał i był wytworem wyobraźni Gardnera na podstawie własnej lektury, doświadczeń i fascynacji, podczas gdy inni przytaczają argumenty dowodzące, iż kowen rzeczywiście istniał i kultywował religię czarownic. Gardner był wcześniej inicjowany w Ordo Templi Orientis Aleistera Crowleya. Istnieją również przekazy przypisujące Gardnerowi powiązania z masonerią.
Gerald Gardner tworzenia założeń Wicca Gardner inspirował się tezami Margaret Murray, brytyjskiej egiptolog i antropolog. To ona w latach 20. XX wieku stworzyła koncepcję kultu Rogatego Boga, towarzysza Bogini. Na podstawie własnych przemyśleń dotyczących procesów o czary w Europie doszła do wniosku, iż oba bóstwa, zwłaszcza Rogaty Bóg, były czczone przez różnorakie wiedźmie kulty od momentu pojawienia się presji przymusowego przechodzenia na chrześcijaństwo. Mimo zdyskredytowania tej teorii Gerald Gardner był jej zwolennikiem, wierząc, że Wicca jest kontynuacją historycznych kultów wiedźm, zaś Bogini oraz Rogaty Bóg są starożytnymi bóstwami wysp brytyjskich.
Współcześni badacze odrzucają tę hipotezę, mimo że w czasach starożytności i wczesnego średniowiecza istniało wiele kultów rogatych bóstw i bogiń[6]. W 1921 roku Margaret Murray opublikowała książkę Witch Cult in Western Europe (Kult Czarownic w Europie Zachodniej), w której stwierdziła, iż już od czasów neolitycznych, w Europie rozwija się matriarchalny „kult Diany”. Kult ten miał stanowić swego rodzaju kontrreligię w stosunku do dominującego chrześcijaństwa, a jego wyznawcami miały być m.in. czarownice, a także niektórzy spośród przedstawicieli rodów panujących.
W tej chwili tezy Margaret Murray są przyjmowane sceptycznie i dzielą zarówno etnologów, antropologów i religioznawców, jak i samych wiccan na całym świecie.
Po śmierci Geralda Gardnera w 1964 roku Wicca podzieliła się na kilka tradycji. Również jeszcze za życia Gardnera ujawniły się osoby (np. Robert Cochrane), które przypisywały sobie odkrycie lub wieloletnią kontynuację kultu czarownic.
Inne charakterystyczne cechy wicca tradycyjnego to:
praktyka w małych grupach do 13 osób
hierarchiczna struktura
ustne przekazywanie wiedzy
uprawianie rytuałów 8 sabatów w roku oraz pełni księżyca według rytuałów zawartych w
przekazywanej z pokolenia na pokolenie Księdze Cieni
praktyka najczęściej nago
utrzymywanie w sekrecie szczegółów rytuału oraz tożsamości członków grupy
Jak zwykle bywa, po uzyskaniu dzięki Gardnerowi rozgłosu w mediach wiccanie zaczęli się dzielić. Od pierwotnej, gardneriańskiej tradycji oddzieliła się tradycja aleksandryjska (wywodząca się od Alexa Sandersa), a potem kolejne. Przedstawiciele nowych tradycji zaczęli publikować książki, w których popularyzowali swój kult. Książki dotarły za ocean. Amerykańscy czytelnicy, nie mający kontaktu z organizacjami brytyjskimi, ani z innymi osobami o podobnych poglądach, zaczęli praktykować w samotności, i tak powstała Samotna Ścieżka, obecnie najbardziej popularna na świecie.
Samotna Ścieżka opiera się na samotnej praktyce, jak można się domyślić. Wchłonęła elementy New Age - zainteresowanie ekologią, medycyną naturalną, psychologią głębi, powrotem do praeuropejskich religii płodności, ale po drodze przejęła też elementy niższego New Age - wiarę w moc kryształów, w czakry, amulety i wróżby z różnych kultur.
Po drodze zagubiła się inicjacja, ponieważ nie było nikogo, kto mógłby inicjować, zagubiły się misteria, ponieważ nie było komu ich nauczać. Wicca eklektyczne stanowi dominujący liczebnie nurt neopogaństwa i bywa z nim utożsamiane. Wicca tradycyjne jest podzbiorem neopogaństwa/czarostwa/wicca eklektycznego, a według słów Judy Harrow, odpowiednikiem zakonu wśród świeckich wiernych. Czarostwo, jakie dalej opisuje, jest już osobną religią, według tradycyjnych nie zasługującą już na nazwę wicca, skoro zagubił się przekaz.
Wpływ na wicca eklektyczne wywarł feminizm, poszukujący kobiecej duchowości. Czarostwo czerpie z rekonstrukcji pradawnych, matriarchalnych religii: teza ta jest kontrowersyjna, ale popularna.
Oprócz feministek, czarostwem zainteresowały się osoby poszukujące religii archetypicznej, odpowiadającej obrazom, z wrazliwością na które według Junga przychodzimy na świat. Do takich zrozumiałych dla każdego Europejczyka obrazów należy Bogini Matka i Bóg Zwierząt, zejście bogini do zaświatów, ofiara Boga i jego zmartwychwstanie. Zwolennicy religii opartej na archetypach mogą być określeni jako ateiści, nie wierzą bowiem w bogów istniejących poza ludzką psychiką, co nie zmienia faktu, że zdolni są do odczuwania sacrum. Inicjowani wiccanie mówią jednak, że inicjacja pozbawiła ich cienia wątpliwości, że bogowie realnie istnieją.
Biorąc to wszystko pod uwagę, wicca eklektyczne jest światopoglądem złożonym z elementów, które można sobie dość swobodnie dobierać.
Granice swobody, czyli docieramy do kłębka
Współczesne czarostwo (czyli wicca eklektyczne czy neowicca) ma jednak pewne stałe założenia. Nie ma ostatecznych autorytetów ani świętych ksiąg, które by to ustaliły, jednak porównując poglądy różnych osób uznających się za wiccan (chociaż nie "wiccan" w sensie "osób inicjowanych"), można ustalić punkty wspólne.
Czarownice widzą w naturze dwie uzupełniające się zasady, personifikowane często jako Bóg i Bogini. Na pewnym poziomie abstrakcji istnieją tylko te dwie siły, na innym poziomie siły te rozdzielają się na bogów i boginie, a wśród nich jest Bóg i Bogini czarownic.
Czarostwo czerpie inspirację z natury. Obserwacja zamierania przyrody i jej powrotu do życia była jednym z pierwszych impulsów, które doprowadziły człowieka do stworzenia religii. Przyroda uczy nas o cyklu życia i śmierci.
Czarownice często widzą w Bogini trzy postacie, Pannę, symbolizowaną często przez rosnący sierp księżyca (skierowany różkami w lewo), Matkę, objawiającą się w pełni, oraz Staruchę, którą symbolizuje malejący księżyc (sierp skierowany w prawo). Niektórzy postrzegają jeszcze Ciemną Pannę, patronkę nowiu. Ciemna Panna może być jednak wariantem Staruchy. Partner Bogini, Rogaty Bóg, najczęściej identyfikowany jest z greckim Panem, z Zielonym Człowiekiem - bogiem roślinności - oraz rogatym łowcą Hernem / Cernunnosem z tradycji celtyckiej.
Wicca nie uznaje podziałów na święte i grzeszne, materialne i duchowe, co do podziału na dobre i złe, sprawa jest dyskusyjna. Wszystko jest częścią jednej całości, a przeprowadzanie podziałów jest sztuczne. Bóstwo jest tożsame ze stworzeniem, Bogini i Bóg z przyrodą.
Wicca nie uznaje pojęcia grzechu i kary. Każdy jest kowalem własnego losu, i cokolwiek uczyni, sam zmierzy się z konsekwencjami. Doświadczenie pokazuje, że popełniamy te same błędy, aż zrozumiemy lekcję.
Ważnym elementem wicca jest magia i rytuał. Magia jest darem Bogów, a Bogini Wicca jest Boginią Magii. Uprawianie magii jest częścią jej kultu.
Każdy wyznawca wicca jest kapłanem swoich Bogów. Nie można być świeckim wiccaninem.
Entymologia
Termin Wicca zyskał sławę na przełomie lat 60. i 70. XX wieku; wcześniej zjawisko to nazywano czarostwem (ang. witchcraft). Słowo pochodzi ze staroangielskiego wicca, oznaczającego czarownika. Istnieje hipoteza, iż korzeniem tego słowa jest proto-indoeuropejskie *weik – rozdzielać. Rozpoczynający się od wielkiej litery termin określający religię jest prawdopodobnie dziełem Charlesa Cardella, który używał go w latach 50. Początkowo religia ta określana była słowem Wicca (Gardner używał pisowni wica i witchcraft), co ma swój źródłosłów w anglosaksońskim słowie wicca, oznaczającym czarownika (od formy żeńskiej wicce pochodzi współczesne słowo witch czy witchcraft).
W języku polskim używa się najczęściej nieodmiennego zapisu Wicca, zaś wyznawców nazywa się wiccanami, wikkanami
Bóg i Bogini
Dla większości wiccan Bóg i Bogini są wzajemnie uzupełniającymi się biegunami wszechświata i w tym względzie były porównywane do taoistycznego konceptu yin i yang. Jako takie są często interpretowane jako „ucieleśnienia mocy życiowej przejawiającej się w przyrodzie”, zaś niektórzy wiccanie postrzegają je jako symboliczne polaryzacje, a inni jako niezależne od siebie byty. Oba bóstwa mają symboliczne powiązania – Bogini łączona jest z Ziemią (np. Matka Ziemia) lub z Księżycem, zaś Bóg ze Słońcem.
Tradycyjnie Rogaty Bóg jest łączony z naturą, przyrodą, seksualnością, łowami i cyklem życia. Rogaty Bóg jest obdarzany wieloma imionami w zależności od kultury – Cernunnos, Pan, Atho lub Karnayna. Chociaż figura ta nie jest równoważna z chrześcijańską figurą Szatana, złego ducha, całkowicie oddanego złu, niewielka grupa wiccan, w odpowiedzi na europejskie procesy o czary nazywa go imionami upadłego anioła – Diabłem lub Lucyferem (z łaciny „niosący światło”). Inni znowuż postrzegają go jako Zielonego Człowieka, folklorystyczną figurę europejskiej sztuki i architektury, powiązaną ze światem naturalnym. Rogaty Bóg jest postrzegany również jako bóstwo solarne, zwłaszcza podczas obchodzenia święta przesilenia letniego Litha (w słowiańskiej tradycji zwanej Nocą Kupały). Innym obrazem bóstwa jest Dębowy Król (władający wiosną i latem) lub Król Ostrokrzewu (władający jesienią i zimą).
Bogini jest zwykle łączona z triadą – dziewica, matka i starucha, każda o innych powiązaniach – dziewictwem, płodnością i wiedzą. Jest folklorystyczną figurą europejskiej sztuki i architektury, powiązaną ze światem naturalnym. Często jest obrazowana jako bóstwo lunarne, co łączy ją z postacią mitologicznej Diany. Niektórzy wiccanie od lat siedemdziesiątych postrzegają Boginię jako ważniejszą z pary, zawierającą i poczynającą wszystko. W tej koncepcji Rogaty jest postrzegany jako iskra życia w niej, jednocześnie kochanek i dziecko, co jest odzwierciedlane w strukturze tradycyjnego kowenu. W wicca dianicznej Bogini jest jedyną istotą, jednakże ta koncepcja jest krytykowana przez tradycje egalitarne.
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część pierwsza: triady, potrójności i trójce
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część druga: poszukiwanie Potrójnej Bogini Starożytności
Sekretna historia Potrójnej Bogini, część trzecia: czy prawdziwa Potrójna Bogini może wstać?
Triada Bogini (G.B.Gardner)
Życie pozagrobowe
Poglądy na kwestię życia pozagrobowego różnią się w zależności od kowenów i wiccan, jednakże reinkarnacja jest dominującym wierzeniem o długiej tradycji sięgającej kowenu w New Forest. Wysoki kapłan Raymond Buckland twierdził, że ludzka dusza przechodzi wielokrotnie w ciała tego samego gatunku, z każdym wcieleniem ucząc się nowych rzeczy i doskonaląc duchowo, jednakże ten pogląd nie jest uniwersalny, gdyż wielu wiccan wierzy w reinkarnację poprzez ciała różnych gatunków. Popularne powiedzenie brzmi „kiedyś wiedźma, zawsze wiedźmą” wskazuje na przekonanie, iż wiccanie są kolejnymi wcieleniami innych wiccan.
Wiccanie, którzy wierzą w reinkarnację, podzielają pogląd, iż pomiędzy wcieleniami dusza odpoczywa w Krainie Wiecznego Lata lub na Tamtym Świecie, w pracach Gardnera zwanych „ekstazą Bogini”. Wielu wiccan wierzy w możliwość kontaktowania się z duchami zmarłych poprzez media lub tablice Ouija, zwłaszcza podczas sabatu w Samhain. Niektórzy, jak Alex Sanders, przeciwstawiają się takim praktykom, twierdząc: „oni są martwi; zostawmy ich w spokoju”. Na ten pogląd wpływ miał spirytualizm, bardzo popularny w czasach rozprzestrzeniania się Wicca, i z którym pierwotni wiccanie, jak Buckland, Gardner i Sanders mieli styczność.
Pomimo różnych wierzeń Wicca nie kładzie nacisku na życie pozagrobowe, skupiając się zamiast tego na doczesnym; jak wspominał historyk Ronald Hutton „instynktownym przemyśleniem większości wiccan jest zatem pogląd, iż pełne, bogate życie doczesne będzie na pewno miało większy lub mniejszy wpływ na życie następne, zatem należy się skoncentrować na nim.
Etyka
Dwa główne imperatywy etyczne w Wicca brzmią następująco:
Prawa Trójpowrotu (ang. Threefold Law): „Cokolwiek uczynisz, dobrego czy złego, powróci do ciebie po trzykroć”
Porady Wiccańskiej (ang. Wiccan Rede): „Jeśli nie krzywdzi się nikogo, czyń swoją wolę” („An it harm none, do what ye will”).
Nie istnieje dogmatyczny kodeks moralny ani etyczny, przestrzegany uniwersalnie przez wszystkie tradycje, jednakże większość trzyma się Porady Wiccańskiej: „jeśli nie krzywdzisz nikogo, czyń swoją wolę”. Interpretowane jest to jako deklaracja wolności działań, z jednoczesną dbałością o konsekwencje i nie czynienie krzywdy innym i sobie. Kolejnym wspólnym elementem wiccańskiej etyki jest Prawo Trójpowrotu, które mówi – cokolwiek uczynisz dobrego czy złego, powróci do ciebie trzykroć mocniej.
Wielu wiccan pragnie kultywować również osiem cnót wspomnianych w „Pouczeniu Bogini” (ang. Charge of the Goddess) Doreen Valiente – radość, szacunek, honor, pokora, siła, piękno, moc i współczucie. W wierszu Valiente cechy pogrupowane są w pary dopełniających się przeciwstawień, oddając dwoistość, charakterystyczną dla wierzeń wiccan. Niektórzy z rodowodowych wiccan przestrzegają praw wiccańskich, z których 30 znajduje się w tradycji gardneriańskiej, a 161 w tradycji aleksandryjskiej. Valiente, jedna z pierwszych arcykapłanek Gardnera twierdziła, że pierwsza trzydziestka tych praw została wymyślona przez jej mistrza w pseudo-archaicznym języku, jako efekt konfliktu w kowenie Bricket Wood.
Choć na początku Gerald Gardner demonstrował awersję do homoseksualizmu, twierdząc, iż przyniósł on „przekleństwo bogini”, obecnie orientacja ta jest w pełni akceptowana we wszystkich tradycjach, a niektóre z nich, jak Bractwo Minojskie otwarcie wiąże z nim swo
praktyki, zaś wiele ważnych postaci (Alex Sanders, czy Edmund Buczyński) Wicca było jawnymi homoseksualistami lub biseksualistami.
Symbole Wicca
Subskrybuj:
Posty (Atom)