Dion Fortune

Dion Fortune (ur. Violet Mary Firth , 6 grudnia 1890 - 6 stycznia 1946) była brytyjską okultysktą , magiem ceremonialnym , powieściopisarką i autorką. Była współzałożycielką Bractwa Wewnętrznego Światła , okultystycznej organizacji promującej filozofie, które, jak twierdziła, zostały jej nauczone przez duchowe istoty znane jako Wniebowstąpieni Mistrzowie . Jako płodna pisarka, napisała wiele artykułów i książek na temat swoich okultystycznych idei, a także jest autorką siedmiu powieści, z których kilka objaśnia okultystyczne tematy.

Fortune urodziła się w Llandudno , Caernarfonshire w Północnej Walii, w zamożnej angielskiej rodzinie z wyższej klasy średniej, choć niewiele wiadomo o jej wczesnym życiu. Jako nastolatka mieszkała w West Country w Anglii , gdzie napisała dwa tomiki poezji. Po okresie spędzonym w szkole ogrodniczej, zaczęła studiować psychologię i psychoanalizę na Uniwersytecie Londyńskim, a następnie pracowała jako doradca w klinice psychoterapeutycznej. Podczas I wojny światowej wstąpiła do Wojska Lądowego Kobiet i założyła firmę zajmującą się sprzedażą przetworów z mleka sojowego . Zainteresowała się ezoteryka poprzez nauki Towarzystwa Teozoficznego , zanim dołączyła do okultystycznej loży prowadzonej przez Theodore Moriarty, a następnie okultystycznej organizacji Alpha et Omega .

Wierzyła, że kontaktowali się z nią Wniebowstąpieni Mistrzowie, w tym „ Mistrz Jezus ”, i poddała się sesji mediumicznej, aby przekazywać wiadomości Mistrzów. W 1922 roku Fortune i Charles Loveday twierdzili, że podczas jednej z tych ceremonii skontaktowali się z nimi Masters, którzy przekazali im tekst The Cosmic Doctrine . Chociaż została przewodniczącą Chrześcijańskiej Loży Mistycznej Towarzystwa Teozoficznego, wierzyła, że ​​społeczeństwo nie jest zainteresowane chrześcijaństwem i oddzieliło się od niego, tworząc Wspólnotę Wewnętrznego Światła, grupę przemianowaną później na Bractwo Wewnętrznego Światła. Wraz z Loveday założyła bazy w Glastonbury i BayswaterZ Londynu zaczęli wydawać magazyn, wygłaszali publiczne wykłady i promowali rozwój swojego społeczeństwa. Podczas II wojny światowej zorganizowała projekt medytacji i wizualizacji mających na celu ochronę Wielkiej Brytanii. Zaczęła planować coś, co uważała za nadchodzącą powojenną erę Wodnika , chociaż zmarła na białaczkę wkrótce po zakończeniu wojny.

Fortune jest uznawana za jednego z najważniejszych okultystów i magów ceremonialnych początku XX wieku. Założone przez nią Bractwo przetrwało ją, a w późniejszych dziesięcioleciach stworzyło wiele pokrewnych grup w oparciu o jej nauki. W szczególności jej powieści wykazały wpływ na późniejsze okultystyczne i współczesne grupy pogańskie , takie jak Wicca .

Fortune zaczęła studiować psychoterapię. Początkowo interesowała się twórczością Zygmunta Freuda i Alfreda Adlera , choć później przeniosła się do Carla Junga

Jej pierwszym magicznym mentorem był irlandzki okultysta i mason Theodore Moriarty. Zaprzyjaźniła się z nim, gdy był jeszcze zaangażowany w psychoterapię, wierząc, że może pomóc jednemu z jej pacjentów, młodemu człowiekowi, który walczył na froncie zachodnim i twierdził, że nękają go niewyjaśnione zjawiska fizyczne. Moriarty przeprowadził egzorcyzmy , twierdząc, że młody człowiek stał się ofiarą duszy zmarłego żołnierza z Europy Wschodniej, który przylgnął do niego jako pasożyt. Fortune stał się akolitą loży Moriarty'ego, będącej pod wpływem masońskich, z siedzibą w Hammersmith

Moriarty spędził dużo czasu na rozmowie o zaginionym mieście Atlantydzie , temacie, który został również przyjęty przez Fortune. Równolegle z jej studiami pod kierunkiem Moriarty'ego, w 1919 roku Fortune została zainicjowana w Londyńskiej Świątyni Alpha et Omega , okultystycznej grupy, która rozwinęła się z Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku . Tutaj jej nauczycielka była Maiya Curtis-Webb

Nie była zakochana w ceremonialnym systemie magii , który został opracowany przez Złoty Brzask , jednak zapewnił jej on podstawę do studiowania Kabały, która wywarła ogromny wpływ na jej ezoteryczny światopogląd.

https://en.wikipedia.org/wiki/Dion_Fortune

Johann Georg Faust

Johann Georg Faust (ok. 1480–1536) – według legendy był średniowiecznym magiem, alchemikiem, lekarzem oraz astrologiem.

Urodził się prawdopodobnie w jednym z miasteczek Wirtembergii jako Georg Zabel. Studiów nigdy nie ukończył, chociaż według legendy był studentem Akademii Krakowskiej. Parał się czarną magią, wywołał ducha Heleny Trojańskiej. Będąc w Erfurcie wywołał przed studentami duchy bohaterów Homera. Twierdził, że potrafi odtworzyć zaginione dzieła Plauta i Terencjusza.

Był nielubiany, współcześni posądzali go o kontakty z diabłem, co zresztą sam potwierdzał. Gdziekolwiek się pojawiał, tworzył spektakle niezrozumiałe dla ludzi. Wszyscy się go bali, uważali za dziwaka. W tej sytuacji Faust zaprzedał swoją duszę diabłu. Zginął w Oberży Pod Lwem, w niewyjaśnionych okolicznościach, gdzie znaleziono jego okaleczone zwłoki. Legenda głosi, że właśnie wtedy diabeł upomniał się o jego duszę zabierając ją do piekieł, a martwe ciało Fausta przywarło twarzą do ziemi, nie dając jednocześnie możliwości odwrócenia go ku niebu.

Arthur Conan Doyle

Arthur Ignatius Conan Doyle (ur. 22 maja 1859 w Edynburgu, zm. 7 lipca 1930 w Crowborough) – szkocki pisarz, lekarz, wolnomularz, spirytysta, czołowy przedstawiciel nurtu powieści detektywistycznych, w których głównym bohaterem jest Sherlock Holmes.

Doyle pochodził ze spauperyzowanej arystokratycznej rodziny. Jego ojciec, alkoholik i narkoman, znęcał się nad dziećmi i żoną. Matka Arthura dorabiała jako praczka, by wyżywić rodzinę.

Ukończył studia medyczne w Edynburgu i do 1890 prowadził praktykę lekarską. Później zajął się wyłącznie pisarstwem. Oprócz utworów kryminalnych pisał również powieści historyczne, fantastyczno-naukowe, sensacyjne i książki niebeletrystyczne. Oprócz pisarstwa, zajmował się spirytyzmem  oraz badaniem historii starożytnych Greków.

Zajmował się spirytyzmem, którego był gorącym entuzjastą przez większość życia. To z tego powodu utracił przyjaźń z Harrym Houdinim, który zajmował się demaskowaniem spirytystów. Doyle sądził, że sam Houdini jest potężnym medium spirytystycznym, uważając wiele jego sztuczek za przejawy działania sił paranormalnych, a jego demaskatorska działalność jest po prostu pozbywaniem się konkurencji. Sprawa ta uczyniła z tych dwóch niegdysiejszych przyjaciół publicznych wrogów.

Do zainteresowania spirytyzmem Doyle’a skłoniła osobista tragedia. Podczas I wojny światowej stracił syna, brata, szwagra i siostrzeńca. Zrozpaczony, zaczął chodzić z żoną na seanse spirytystyczne w nadziei, że będzie mógł porozmawiać ze zmarłym synem.

Jednocześnie Conan Doyle miał duży wkład w rozwój literatury spirytystycznej – jest m.in. autorem dwutomowego dzieła The History of Spiritualism (1926) i autorem przekładu na język angielski francuskiego dzieła Léona Denis Le mystère de Jeanne d'Arc (tytuł ang. The Mystery of Joan d'Arc).

Doyle od dawna interesował się tematami mistycznymi i pozostał zafascynowany ideą zjawisk paranormalnych , mimo że siła jego wiary w ich rzeczywistość rosła i słabła z biegiem lat.

W 1887 roku w Southsea, pod wpływem generała dywizji Alfreda Wilksa Draysona , członka Towarzystwa Literacko-Filozoficznego w Portsmouth, Doyle rozpoczął serię badań nad możliwością występowania zjawisk parapsychologicznych i uczestniczył w około 20 seansach , eksperymentach z telepatią i spotkaniach z medium. Pisząc do dziennika Spiritualist Light , ogłosił się spirytystą, opisując jedno szczególne wydarzenie, które przekonało go, że zjawiska parapsychiczne są prawdziwe. Również w 1887 r. (26 stycznia) został inicjowany jako mason w Phoenix Lodge No. 257 w Southsea. (Zrezygnował z Loży w 1889 r., Wrócił do niej w 1902 r. I zrezygnował ponownie w 1911 r.)

W 1889 roku został członkiem-założycielem Hampshire Society for Psychical Research; w 1893 roku wstąpił do londyńskiego Society for Psychical Research ; a w 1894 roku współpracował z Sir Sidneyem Scottem i Frankiem Podmorem w poszukiwaniu poltergeistów w Devon.

W 1916 roku, w okresie I wojny światowej, wiara Doyle'a w zjawiska parapsychiczne została wzmocniona przez to, co uważał za zdolności psychiczne niani swoich dzieci, Lily Loder Symonds. To i nieustanna śmierć w czasie wojny zainspirowało go do przekonania, że ​​spirytyzm jest tym, co nazwał „Nowym Objawieniem”, wysłanym przez Boga, aby przynieść ukojenie pogrążonym w żałobie. Napisał artykuł do magazynu Light o swojej wierze i zaczął często wykładać na temat spirytyzmu. W 1918 roku opublikował swoje pierwsze dzieło spirytystyczne, Nowe Objawienie.

Niektórzy błędnie zakładali, że zwrot Doyle'a na spirytyzm był spowodowany śmiercią jego syna Kingsleya, ale Doyle zaczął publicznie przedstawiać się jako spirytysta w 1916 r., A Kingsley zmarł 28 października 1918 r. (Na zapalenie płuc, którego nabawił się podczas rekonwalescencji po, bitwie nad Sommą w 1916 r.)

Niemniej jednak śmierć wielu bliskich mu osób w czasie wojny jeszcze bardziej wzmocniła jego wieloletnią wiarę w życie po śmierci i duchową komunikację. Brat Doyle'a generał brygady Innes Doyle zmarł, również na zapalenie płuc, w lutym 1919 r. Jego dwaj szwagrowie (jednym z nich był EW Hornung , twórca postaci literackiej Raffles ), a także jego dwaj siostrzeńcy również zmarli wkrótce. po wojnie. Jego druga książka o spirytualizmie, The Vital Message , ukazała się w 1919 roku.

Doyle znalazł ukojenie we wspieraniu idei spirytyzmu i prób spirytualistów, aby znaleźć dowód na istnienie życia pozagrobowego. W szczególności, według niektórych osób, faworyzował on spirytyzm chrześcijański i zachęcał Narodowy Związek Spirytystów do przyjęcia ósmej zasady - naśladowania nauk i przykładu Jezusa z Nazaretu. Był członkiem renomowanej organizacji nadprzyrodzonej The Ghost Club.

W 1919 roku mag PT Selbit zorganizował seans w swoim mieszkaniu w Bloomsbury , w którym uczestniczył Doyle. Chociaż niektórzy później twierdzili, że Doyle potwierdził pozorne przypadki jasnowidzenia podczas tego seansu jako autentyczne, we współczesnym raporcie Sunday Express zacytowano Doyle'a mówiącego: „Muszę to zobaczyć ponownie, zanim wydam ostateczną opinię na to ”oraz„ Mam wątpliwości co do całej sprawy ”. W 1920 roku Doyle i znany sceptyk Joseph McCabe przeprowadzili publiczną debatę w Queen's Hall w Londynie, a Doyle zajął stanowisko, że twierdzenia spirytyzmu były prawdziwe. Po debacie McCabe opublikował broszurę zatytułowaną Is Spiritualism Based on Fraud? , w którym przedstawił dowody obalające argumenty Doyle'a i twierdził, że Doyle został oszukany i uwierzył w spirytyzm poprzez umyślne sztuczki.

Doyle debatował również nad psychiatrą Haroldem Deardenem , który stanowczo nie zgadzał się z przekonaniem Doyle'a, że ​​wiele przypadków zdiagnozowanych chorób psychicznych było wynikiem opętania przez ducha .

Doyle napisał powieść o tematyce spirytualistycznej The Land of Mist , w której wystąpił profesor Challenger. Napisał także wiele dzieł spirytystycznych non-fiction. Być może jego najbardziej znaną z nich była The Coming of the Fairies (1922), w którym Doyle opisał swoje przekonania o naturze i istnieniu wróżek i duchów, odtworzył pięć zdjęć Cottingley Fairies , zapewniając, że ci, którzy podejrzewali, że zostały sfałszowane, mylili się. Kilkadziesiąt lat później ostatecznie okazało się, że zdjęcia zostały sfałszowane, a ich twórcy przyznali się do fałszerstwa.

Doyle przyjaźnił się przez pewien czas z amerykańskim magiem Harrym Houdinim . Mimo że Houdini wyjaśnił, że jego wyczyny opierały się na iluzji i oszustwach, Doyle był przekonany, że Houdini ma nadprzyrodzone moce i powiedział to w swojej pracy „ The Edge of the Unknown”. Przyjaciel Houdiniego, Bernard ML Ernst , opowiedział historię, że Houdini wykonał imponującą sztuczkę w swoim domu w obecności Doyle'a. Houdini zapewnił Doyle'a, że ​​sztuczka była czystą iluzją i wyraził nadzieję, że ta demonstracja przekona Doyle'a, by nie wierzył w zjawiska paranormalne tylko dlatego, że nie mógł wymyślić żadnego wyjaśnienia dla tego, co widział, poza nadprzyrodzoną mocą. Jednak według Ernsta Doyle po prostu nie chciał uwierzyć, że to była sztuczka.

Houdini stał się wybitnym przeciwnikiem ruchu spirytystycznego w latach dwudziestych XX wieku, po śmierci swojej ukochanej matki. Nalegał, że media spirytystyczne stosowały oszustwa i konsekwentnie ujawniał je jako oszustów. Te różnice między Houdinim i Doylem ostatecznie doprowadziły do ​​gorzkiego, publicznego konfliktu między nimi.

W 1922 roku psycholog Harry Price oskarżył „fotografa duchów” Williama Hope'a o oszustwo. Doyle bronił Hope, ale dalsze dowody oszustwa uzyskano od innych badaczy. Doyle zagroził, że wyrzuci Price'a z National Laboratory of Psychical Research i powiedział, że jeśli będzie upierał się przy pisaniu czegoś, co nazwał „ściekami” o spirytualistach, spotka go taki sam los jak Harry'ego Houdiniego. Price napisał: „Arthur Conan Doyle i jego przyjaciele znęcali się nad mną przez lata za ujawnianie Hope”.

John Dee

John Dee (ur. 13 lipca 1527 w Londynie, zm. 1608 lub 1609 w Mortlake-Surrey) – angielski okultysta, nadworny astrolog Elżbiety I, alchemik, kabalista, badacz wiedzy tajemnej. Bywa wskazywany jako autor Manuskryptu Wojnicza. Wymyślił nazwę imperium brytyjskie.

Kiedy podróżował po świecie, spotkał Edwarda Kelleya. Przez pewien czas razem przebywali na dworze Stefana Batorego, potem udali się na dwór cesarza Rudolfa II. Kelley pozostał w Pradze, a Dee wyruszył do Anglii, gdzie Elżbieta I nadała mu uczelnię w Manchesterze.

John Dee urodził się w Londynie. Jego ojciec, Roland, był kupcem. Rozpoczął naukę w katolickiej szkole w Chelmsford (obecnie King Edward VI Grammar School) następnie w latach 1543–1546 studiował w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge. Został tam jednym z założycieli Trinity College. Pod koniec lat 40. i na początku 50. XVI wieku podróżował po Europie, gdzie studiował w Leuven (Belgia), Brukseli i Paryżu. Podczas studiów poznał matematyka Gemmę Frisiusa i kartografa Gerharda Kremera. Po powrocie do Londynu, w roku 1552, poznał Girolamo Cardano, włoskiego matematyka i astrologa. Prowadził wspólnie z nim badania dotyczące perpetuum mobile. Prawdopodobnie zmarł w biedzie, po tym, gdy po śmierci Elżbiety I wygnano go z dworu.

John Dee na dworze Stefana Batorego
John Dee
Biały mag na brytyjskim dworze

Spory opis życia Johna Dee, znajduje się na końcu jego "Monady hieroglificznej".

Aleister Crowley

Najbardziej zdeprawowany człowiek świata
Aleister Crowley - Wikipedia
Życie Aleistera Crowleya jako przykład patogennej interpretacji doświadczenia religijnego
ALEISTER CROWLEY - MISTRZ BESTIA
Aleister Crowley - diabeł w ludzkiej skórze
Wyznanie Aleistera Crowleya
KULTURA POLSKA WOBEC ZACHODNIEJ FILOZOFII EZOTERYCZNEJ W LATACH 1890-1939

Giacomo Casanova

Giacomo (Jacques) Girolamo Casanova, kawaler de Seingalt [ˈdʒaːkomo dʒiˈrɔːlamo kazaˈnɔːva] (ur. 2 kwietnia 1725 w Wenecji, zm. 4 czerwca 1798 w Duchcovie) – europejski awanturnik, podróżnik i literat. Pamiętnikami (Historia mojego życia), barwnie opisującymi życie w osiemnastowiecznych stolicach europejskich, zyskał sobie pamięć, a zawartym tam licznym opisom miłosnych podbojów zawdzięcza to, że jego nazwisko stało się w wielu językach synonimem uwodziciela.

W 1750 roku w Lyonie Casanova został wolnomularzem. Dzięki przynależności do masonerii poznał później wiele prominentnych osobistości w całej Europie. Radził: „Nie ma na świecie nikogo, kto by mógł posiąść wiedzę o wszystkim, ale każdy człowiek, który czuje, że jest obdarzony zdolnościami i który mniej więcej zdaje sobie sprawę ze swej siły moralnej, powinien się starać dowiedzieć jak najwięcej. Dobrze urodzony młody człowiek, który chce podróżować i poznać świat i to, co się zwie wielkim światem, który nie chce się w pewnych okolicznościach okazać podrzędnym wobec równych sobie i być wyłączonym z udziału w ich wszystkich przyjemnościach, powinien się dać wtajemniczyć w to, co się zwie wolnomularstwem, choćby tylko po to, by poznać, nawet powierzchownie, co to jest. [...] Ludzie, którzy dają się przyjąć do wolnomularstwa tylko z zamiarem poznania jego tajemnicy, narażają się na wielkie niebezpieczeństwo zestarzenia się pod kielnią bez osiągnięcia kiedykolwiek swego celu. Tajemnica jednak istnieje, ale jest tak nienaruszalna, że nigdy nie została nikomu powiedziana ani powierzona. Ci, co się zatrzymują na powierzchni rzeczy, myślą, że tajemnica składa się ze słów, znaków i uścisków dłoni lub też, że wielkie słowo poznaje się na ostatnim stopniu wtajemniczenia. Błąd. Ten, kto odgadnie tajemnicę wolnomularstwa – zawsze bowiem poznaje się ją przez odgadnięcie – dotrze do tej wiedzy poprzez uczęszczanie do lóż, poprzez zastanawianie się, rozumowanie, porównywanie i wnioskowanie. Nie powierza jej swemu najlepszemu przyjacielowi w masonerii, bo wie, że jeśli ten jej nie odgadł jak on sam, to zbraknie mu zdolności, by z niej korzystać, gdyby mu ją powiedział na ucho.” -wikipedia

Casanova – Wenecjanin nie z tamtego świata
Historia Casanovy, czyli smętny koniec bezzębnego kochanka

Alessandro di Cagliostro

Alessandro di Cagliostro, Hrabia di Cagliostro, właściwie Giuseppe Balsamo (ur. 2 czerwca 1743 w Palermo, zm. 26 sierpnia 1795 w San Leo) – włoski awanturnik żyjący w XVIII wieku, okultysta, alchemik, uzdrowiciel, wolnomularz, założyciel Zakonu Masonerii Egipskiej i jego mistrz Wielki Kopta. Jeden z uczestników afery naszyjnikowej na dworze króla Francji Ludwika XVI.

Giuseppe Balsamo pochodził z Sycylii. Był synem Piotra Balsamo i Felicji Braconieri. Jako młody chłopak, wcześnie osierocony przez ojca, został oddany pod opiekę wuja, bogatego jubilera. Nie miał jednak zamiłowania do złotnictwa i nie chciał uczyć się tego zawodu. Rodzina oddała go więc na wychowanie do Seminarium Św. Rocha w Palermo, z nadzieją, że zostanie duchownym. Tam uznano go za osobę o nieprzeciętnej inteligencji, jednak sprawiającą zbyt duże problemy wychowawcze. Wysłano go więc na dalsze studia do klasztoru bonifratrów w Caltagirone. Giuseppe Balsamo również tutaj nie mógł znaleźć dla siebie miejsca, mimo zainteresowania zielarstwem oraz medycyną, porzucił naukę i uciekł z zakonu.

W 1776 Giuseppe Balsamo przybył do Londynu. Popisywał się tam swoimi sztuczkami oraz sprzedawał przygotowywane przez siebie lekarstwa. Poznał również wolnomularstwo. Do londyńskiej loży Nadzieja został przyjęty 12 kwietnia 1777 za sprawą swoich wpływowych przyjaciół. W Anglii przyjął nazwisko hrabiego di Cagliostro, którego używał aż do śmierci. Związawszy się z masonerią postanowił wykorzystać ją do własnych celów. Chciał zreformować ten ruch i zjednoczyć wszystkie loże narzucając im jednorodny obrządek, którego był autorem. W 1782 założył Zakon Masonerii Egipskiej i stanął na jego czele. Jako Wielki Kopta zorganizował loże obrządku egipskiego w: Anglii, Francji, Niemczech i Rosji. Nie udało mu się jednak zunifikować wolnomularstwa w Europie.

W 1777 trafił na krótko do więzienia, będąc oskarżonym o kradzież cennych kosztowności. Spowodowało to, że zmuszony był opuścić Londyn. Wyjechał do Holandii. Nie zagrzał tam jednak długo miejsca i przybył do Paryża. Znalazł tam mecenasa w osobie kardynała Louisa de Rohan. W tym czasie popularność hrabiego di Cagliostro osiągnęła swoje apogeum. Był otoczony wianuszkiem sympatyków i wyznawców, którzy gotowi byli zrobić dla niego wszystko. Na dworze króla Francji zyskał jednak również wrogów, którzy byli skłonni wykorzystać każdą nadarzającą się sposobność, aby wypędzić go z Paryża.

W czerwcu 1780 Cagliostro był także w Warszawie, gdzie miał występ w Pałacu Bogusławskiego. W tym też roku założył egipską lożę wolnomularską w Warszawie.

W 1789 roku hrabia di Cagliostro powrócił wraz z żoną do Włoch. Osiadł w Rzymie. Jego sława jako okultysty i maga, a przede wszystkim wolnomularza nie przyniosła mu jednak niczego dobrego. Zainteresowała się nim inkwizycja papieska, oskarżając o próbę stworzenia w Państwie Kościelnym lóż masońskich. 26 września 1789 roku hrabia Alessandro di Cagliostro został wydany za sprawą donosu jaki złożyła na niego jego własna żona, Lorenza Feliciani ukrywająca swoją tożsamość pod pseudonimem Serafina. Cagliostro aresztowano i uwięziono. Podczas trwającego prawie półtora roku procesu stawiano mu różne zarzuty. Do najważniejszych oskarżeń należały jednak te, które dotyczyły: bluźnierstwa, herezji i rozpusty.

7 kwietnia 1791 roku Święta Inkwizycja wydała wyrok, na mocy którego hrabia di Cagliostro został skazany na śmierć. Papież Pius VI złagodził jednak wyrok i skazał go na dożywotnie więzienie w Zamku Świętego Anioła. 16 kwietnia 1791 miejsce pobytu więźnia nagle zmieniono i znalazł się on w twierdzy San Leo.

Hrabia di Cagliostro żył w więzieniu papieskim w San Leo cztery lata. Zmarł w wyniku ataku apopleksji w nocy 26 sierpnia 1795 roku.

- Hornberger F., Najsłynniejsi prorocy i jasnowidze świata, K. Kurek (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2005, ISBN 83-241-2288-5, OCLC 749572295.
Roberto Gervaso: Cagliostro. Katowice: Wydawnictwo Książnica, 2007, s. 261. ISBN 978-83-250-0028-8. - wikipedia

Bruno Giordano

(właśc. Philippo Bruno, ur. w styczniu 1548 w Noli, zm. 17 lutego 1600 w Rzymie) – włoski filozof renesansowy oraz teolog, dominikanin (1565/6–1579), humanista, filozof hermetyczny, poeta; jego teorie wyprzedzały ówczesne czasy i zapowiadały współczesną naukę; został skazany przez Kościół katolicki pod zarzutem herezji i spalony żywcem na stosie na Campo de' Fiori, gdzie obecnie znajduje się jego pomnik; uważany za męczennika. Znany jest ze swoich teorii dotyczących kosmologii i astronomii, które opierały się na teorii kopernikańskiej. Zaproponował, iż gwiazdy na niebie tak naprawdę miałyby być odległymi ciałami niebieskimi, takimi jak Słońce, otoczonymi przez swoje własne planety. Twierdził również, że Wszechświat jest nieskończony.

Philippo Bruno urodził się w rodzinie katolickiej. Był synem żołnierza Giovanniego Bruno i Fraulisy Savolino. Philippo w wieku 11 lat wyjechał do Neapolu i zaczął studiować trivium. 15 czerwca 1565 wstąpił do zakonu dominikanów, przyjmując imię zakonne Giordano (śluby zakonne złożył w 1566). Już będąc w seminarium, popadł w konflikt z bezpośrednimi przełożonymi, krytykując podstawowe dogmaty wiary katolickiej. Mimo to w 1572 przyjął święcenia kapłańskie, a w 1575 został doktorem teologii. Zajmował się filozofią, okultyzmem i mnemotechniką.

8 zarzutów oskarżenia dla Świętego Oficjum sformułował kardynał Bellarmino:

Giordano Bruno uważa, że wykazał przyczynę ruchu Ziemi i bezruchu firmamentu przy pomocy pewnych racji nieprzynoszących – według niego – żadnej szkody Pismu Bożemu. Daremne było przedstawianie mu wersetów z Eklezjaztesy (1, 4b-5a): Terra autem in aeternum stat; Sol oritur et occidit (Ziemia trwa na wszystkie czasy, Słońce wschodzi i zachodzi). Bruno replikował, że Pismo święte wyraża się językiem dostępnym dla wiernych, a nie zwraca się do naukowców jako takich. Ten sam tekst został później przeciwstawiony Galileuszowi przez tego samego Bellarmina.
Bruno przeciwstawił doktrynę nieskończonego i wiecznego Wszechświata, składającego się z licznych światów dogmatowi o stworzeniu świata. Uzasadniał to słowami: kto przeczy nieskończoności skutku, ten przeczy również nieskończoności możliwości.
W jednej ze swoich tez Giordano Bruno określił gwiazdy jako prawdziwych wysłanników i tłumaczy głosu Bożego, jako anioły dające się odczuć i zauważyć, jak gdyby każda gwiazda przynosiła człowiekowi boskie zwiastowanie.
Bruno głosił, że dwiema rzeczywistymi zasadami wszelkiego istnienia są: dusza świata i pierwotna materia. Była to konsekwencja tezy, według której Wszechświat jest wieczny, a światom które go tworzą przypisana jest zasada ruchu – nie są one zaś jak sądzono, poruszane przez jakieś sfery stałe bądź anioły.
Kolejną tezą było stwierdzenie, że dusza ludzka stanowi jedynie przejściowy wyraz duszy Wszechświata, tak jak ciało jest duszą dla materii Wszechświata. Dusza ludzka miałaby być nieśmiertelna w tym sensie, że powróci do swojego źródła. To samo dotyczy ciała, ponieważ materia jest wieczna.
Z poprzedniej tezy wynika kolejna: ponieważ materia jest wieczna nic nie rodzi się, ani nie niszczeje. Życie i śmierć są jedynie stanami przejściowymi. Materia, która jest niezmienna może przybrać dowolną formę.
Bruno uważał, że także Ziemia posiada duszę i to nie tylko zmysłową, ale i intelektualną, a być może nawet coś więcej. Tezę tę opierał na zawartym w Genesis zdaniu: Producat terra animam viventem.
W ostatniej z kwestionowanych tez Bruno przeciwstawiał się doktrynie Tomasza z Akwinu. Bruno oświadczył: nie zgadzam się w moich rozważaniach filozoficznych z twierdzeniem, jakoby dusza stanowiła formę, sądzę natomiast, że stanowi ona duchową rzeczywistość, w danej chwili obecną w ciele.
Podczas przesłuchania zarzucono mu m.in.:
Że mówił, że jest wielkim bluźnierstwem ze strony katolików twierdzić, jakoby chleb przemieniał się w ciało; Że jest nieprzyjacielem mszy św., że nie podoba mu się żadna religia, że Chrystus był nieszczęśnikiem i że czynił nieszczęsne dzieła, oczarowując ludy, (…) Że Bóg stwarza ciągle nowe światy, że Chrystus czynił pozorne cuda i że był magiem, podobnie jak apostołowie; Że Jezus umierał bardzo niechętnie i gdyby mógł, to uciekłby z miejsca kaźni; Że nie ma kary za grzechy, (…) Okazał chęć stworzenia nowej sekty pod egidą nowej filozofii; Powiedział, że Dziewica nie mogła porodzić, i że nasza wiara katolicka jest pełna bluźnierstw obrażających Boży majestat; Że trzeba zabronić wstępowania do zakonów, ponieważ zanieczyszczają świat.

Do tego doszły oskarżenia brata Celestina da Verony (potwierdzone przez brata Giulio da Sol, Francesca Vaia oraz Matteo de Silvestrisa) o głoszeniu, że (…) Chrystus jest niegodnym psem, że nie ma piekła i nikt nie jest skazany na karę wieczną, ale że w swoim czasie każdy się zbawi (…) że jeśli będzie zmuszony wrócić do zakonu dominikańskiego, wysadzi w powietrze klasztor, w którym każą mu przebywać, a potem chce jak najszybciej wrócić do Niemiec czy Anglii, do heretyków, aby żyć tam w wolności i na swój sposób. 16 z 23 punktów oskarżenia zostało potwierdzone przez więcej niż jednego świadka.

15 lutego 1599 Bruno został wezwany przed Trybunał Inkwizycyjny do wyrzeczenia się tez uznanych za błędne i bluźniercze. Bruno odrzucił tę sugestię sądu. Początkowo zgodził się na publiczne wyrzeczenie się swoich tez, ale jednocześnie złożył na ręce papieża Klemensa VIII obszerny memoriał uzasadniający twierdzenia, które miał publicznie odwołać. 17 lutego 1600 r. na głównym rynku Rzymu – Campo de' Fiori został spalony na stosie. Wszystkie dzieła Bruna (lub nieodmiennie Bruno) zostały wprowadzone na indeks ksiąg zakazanych w 1603 r.

W swoich poglądach nawiązywał do różnorodnych tradycji filozofii starożytnej (m.in. do Heraklita, Parmenidesa, Anaksagorasa, Lukrecjusza i Plotyna), a także do koncepcji myślicieli oraz uczonych średniowiecznych i renesansowych (zwłaszcza Rajmunda Lullusa i Mikołaja Kopernika, Mikołaja z Kuzy i B. Telesia) oraz łączył różnorodne kierunki filozoficzne, religijne i naukowe (między innymi astronomię z hermetyzmem, gnostycyzmem, kabałą i magią). Głosił, że Wszechświat jest nieskończony i jednorodny (z czego wynikał między innymi pogląd, że ludzie nie są jedynymi inteligentnymi istotami w kosmosie). Miał to być twór żywy (ten pogląd zbliżał go do panteizmu). Religię uznał za uproszczoną wersję filozofii, liturgię i uczestnictwo w praktykach religijnych zaś za wynik zabobonu wynikającego z ignorancji. Kościół skazał go jednak za herezję doketyzmu, głoszącą że ciało Jezusa Chrystusa było jedynie iluzją.

Bruno przeciwstawiał fizykę (jako naukę o istocie obiektywnej rzeczywistości) zarówno metafizyce, jak i matematyce (jako nauce o konstrukcjach umysłu). Rozwijając swoją filozofię przyrody, zbudował system materialistycznego panteizmu; był on najradykalniejszym wyrazem materialistycznych tendencji w renesansowej filozofii przyrody. Według tego systemu istnieje nieskończona liczba bytów tworzących jeden Wszechświat, w którym pełna realność przysługuje zarówno bytom jednostkowym, jak i Wszechświatowi jako całości; jedność zaś Wszechświata polega na jedności substancjonalnej (rozumianej jako jedność materii, będącej podłożem wszystkich rzeczy i wyłaniającej z siebie wszystkie formy) oraz na jedności praw rządzących ustawicznym krążeniem (przemianami) materii. Dążąc do ustalenia tych praw i wyjaśnienia przemian, Bruno rozwinął dialektyczną koncepcję rozwoju, której centralną kategorią było pojęcie „kołowrotu” (łac. vicissitudo); oznaczało ono dla Bruna nie tyle cykliczny powrót zjawisk, ile raczej ruch po spirali. Panteistyczny charakter systemu Bruna polegał na identyfikacji Boga z naturą, w traktowaniu przyrody jak gdyby była Bogiem. Bruno był autorem pojęcia monady jako elementarnej jednostki bytu, w której łączy się przedmiot z przedmiotem. W teorii poznania głosił, że człowiek nie od razu dochodzi do prawdy i rozróżniał 3 główne stopnie poznania: przez zmysły, przez rozsądek i przez rozum. Rozum daje, według Bruna, intelektualny ogląd przyrody jako jednolitej, nieskończonej, dynamicznej i harmonijnej całości, w której panuje wolność. Problemy człowieka rozpatrywał ze stanowiska renesansowego humanizmu. Etyka Bruna miała charakter świecki i heroiczny. Podkreślał znaczenie pracy ludzkiej i dążenia człowieka do prawdy jako najwyższej wartości; głosił humanistyczny kult „człowieczeństwa” i „prawdziwych ludzi” służących ponadosobowym wartościom. Konsekwencją tych poglądów była krytyka chrześcijańskiej hierarchii wartości i opartej na niej etyki; zwalczał pretensje teologii do panowania nad filozofią i nauką oraz występował przeciwko „ślepej wierze” i tradycjom fideistycznym. Zajmował się również badaniami religioznawczymi i reprezentował w nich stanowisko euhemeryzmu. Był także jednym z głównych przedstawicieli pluralizmu w metodologii i estetyce. Według Bruna obiektywnej wielokształtności i wielorakości bytu powinna odpowiadać „metoda wieloraka”, ujmująca stanowiska ze wszystkich możliwych stron, w tym także wielokształtność i różnorodność dzieł sztuki; poeci nie powinni naśladować innych poetów, ale tworzyć dzieła według własnych poetyk. W teorii wychowania Bruno głosił, że „natura dała każdemu człowiekowi wspaniałe skrzydła”, a nauczyciel powinien pomagać uczniom w ich rozwijaniu. Potępiał kolonializm i uznawał prawo każdego narodu do niepodległości i rozwoju własnej kultury. Wykorzystywał teorię Mikołaja Kopernika do umocnienia swoich pełnych magii oraz często sprzecznych ze sobą teorii filozoficzno-teologicznych.

-wikipedia, internet

Francis Barret

Urodzony prawdopodobnie w Londynie około 1770–1780) był angielskim okultystą

Twierdził, że jest studentem chemii, metafizyki i naturalnej filozofii okultystycznej. Był znany jako ekscentryk, który udzielał lekcji magii w swoim mieszkaniu i tłumaczył kabalistyczne i inne starożytne teksty na język angielski, np dzieło von Wllinga - Filozofia Wszechświata z języka niemieckiego. Według biografa Francisa, jego rodzice byli skromnymi ludzmi.


Z entuzjazmem ożywił zainteresowanie okultyzmem i opublikował podręcznik o nazwie "The Magus, a Complete System of Occult Philosophy". Była to kompilacja niemal w całości składająca się z książek Agryppy. Barret dokonał modyfikacji oraz zmodernizował pisownię i składnię i prawdopodobnie zainspirował tym powieściopisarza Edwarda Bulwer-Lyttona. Książka nie doczekała się wiele uwagi, dopóki nie trafił na nią Eliphas Levi.


Książka traktowała o naturalnej magii ziół i kamieni, magnetyzmie, magii talizmanów, alchemii, numerologii, żywiołach i biografii znanych adeptów. Służyła również jako narzędzie reklamowe, ponieważ Barret szukał osób, które mogły by pomóc mu w stworzeniu jego magicznego kręgu. Reklama w książce odnosiła się do nieznanej szkoły założonej przez Barreta.



Treść reklamy szkoły w książce :


"Autor tej pracy, z szacunkiem informuje tych, którzy są ciekawi studiów nad Sztuką i Naturą, a zwłaszcza Filozofii Naturalnej i Okultystycznej, Chemii, Astrologii itp. itd. że będąc niestrudzonym w swoich badaniach nad tymi wzniosłymi naukami, o których obszernie potraktował w tej książce, że udziela prywatnych instrukcji i wykładów na temat dowolnej z wyżej wymienionych nauk, podczas których odkryje wiele ciekawych i rzadkich eksperymentów.


Ci, którzy zostaną Studentami, zostaną zainicjowani w najwspanialszych operacjach Filozofii Naturalnej, Naturalnej Magii, Kabały, Chemii, Magii Talizmanów, Filozofii Hermetycznej, Astrologii, Fizjonomii itp. itd.


Podobnie zdobędą wiedzę na temat Obrzędów, Tajemnic, Ceremonii zasad starożytnych filozofów, mędrców, kabalistów i adeptów.


Celem tej szkoły składającej się nie więcej niż z 12 uczniów, jest badanie ukrytych skarbów natury, doprowadzenie umysły do kontemplacji Wiecznej Mądrości, promowanie wszystkiego co może sprzyjać doskonałości człowieka, łagodzenie nieszczęść zarówno w odniesieniu do nas samych jak i innych, studiowanie moralności i religii, aby zapewnić sobie szczęście i wreszcie rozpowszechnianie czegokolwiek co może sprzyjać ogólnemu szczęściu i dobrobytowi ludzkości."


Pisząc o czarownicach Barrett twierdził, że nie wierzy iż ich moc dręczenia lub zabijania przez zaklęcie, dotyk lub użycie woskowego wizerunku, pochodzi od Szatana. Twierdził, że jeśli diabeł chce zabić człowieka winnego grzechu śmiertelnego, nie potrzebuje wiedzmy jako pośrednika.



-ang wikipedia

Heinrich Cornelius Agrippa

Agrippa von Nettesheim także Agrippa z Nettesheim (łac. Henricus Cornelius Agrippa ab Netteshym, niem. Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim)

Urodzony 14 września 1486 w Kolonii (Niemcy)
Zmarł  18 lutego 1535 w Grenoble

Publikacje:

De incertitudine et vanitate scientiarum et artium et de excellentia verbi Dei, 1529
De occulta philosophia libri tres, 1531
Contra pestem antidota securissima, 1535
Declamatio de nobilitate et praecellentia foeminei sexus eiusdemque supra virilem eminentia libellus, 1529 (O ślachetności a zacności płci niewieściej, wyd. pol. 1575)

Imię Agrippa przybrał sam, by upamiętnić swoje pochodzenie z Kolonii, która po łacinie nazywana była Colonia Agrippina. Nie wiadomo czy przydomek szlachecki von Nettesheim (Nettesheim to nazwa wsi koło Kolonii) używał bezprawnie czy nie. Na temat jego rodziny i pochodzenia niewiele wiadomo.
W latach 1499–1502 studiował na uniwersytecie w Kolonii, najprawdopodobniej prawo i uzyskał tytuł Magister Artium. Mógł wówczas również zajmować się medycyną.

Studiował także w Paryżu, gdzie w 1507 roku założył sodalitium – tajne stowarzyszenie okultystyczne, którego członków wykorzystał finansowo i zbiegł do północnej Italii i Hiszpanii. Do stowarzyszenia należeli francuski filozof Charles de Bovelles (ok. 1479–1533), lekarz Symphorien Champier (ok. 1471–1539), humanista Germain de Brie (ok. 1489–1538), Germain de Ganay (zm. 1520), portrecista na dworze francuskim Jean Perréal (ok. 1455–1530) i nieznany włoski przyjaciel Landulfus.

Następnie otworzył sklep złotniczy w Awinionie i zdobył przychylność arcybiskupa Besançon. W latach 1508–1509 Agrippa odbył tajemniczą podróż do Hiszpanii. W 1509 roku na uniwersytecie w Dôle prowadził wykłady na temat działalności hebraisty Johannesa Reuchlina (1455–1522) i jego dzieła Verbum mirificum. Na potrzeby swojej mowy inauguracyjnej poświęconej córce cesarza Maksymiliana, Małgorzacie Habsburg (1480–1530), księżniczce Austrii i Burgundii, zaczął pracować nad dziełem De nobilitate et praecellentia foeminei sexus declamatio, które zostało opublikowane dopiero w 1529 roku. Wykłady Agrippy o kabale cieszyły się dużym zainteresowaniem wśród akademików. Jean Catilinet, przełożony franciszkanów w Burgundii, potępił Agryppę jako „judaizującego heretyka”, przez co Agryppa musiał zakończyć karierę wykładowcy.

Agrippa wrócił do Niemiec i udał się do opactwa św. Jakuba w Würzburgu, gdzie spotkał Jana Tritemiusza (1462–1516), opata klasztoru w Sponheim, z którym prowadził dyskuje na temat magii naturalnej i jej roli w kulturze. W 1510 roku Agrippa napisał Occulta philosophia, podręcznik białej magii z opisami cudownych właściwości m.in. kamieni, ziół, metali i liczb. Dzieło, dedykowane Tritemiuszowi, krążyło najpierw w formie rękopisu a drukiem zostało wydane w 1531 roku.

W 1510 roku, prawdopodobnie na rozkaz cesarza Maksymiliana, Agrippa znalazł się w Anglii, gdzie poznał Johna Coleta (1467–1519)[2], który studiował pisma św. Pawła. W tym czasie Agrippa napisał Commentariola – komentarz do Listu do Rzymian, który pozostaje jednak nieznany. Odpowiedział wówczas również na oskarżenia Catilineta w formie polemiki Expostulatio super Expositione sua in librum De verbo mirifico cum Joanne Catilineti.

W 1511 roku Agrippa wyjechał do Italii, służąc cesarzowi Maksymilianowi, i jednocześnie prowadząc wykłady na uniwersytecie w Pawii. Między 1511 a 1518 rokiem być może pracował naprzemiennie jako agent polityczny na rzecz cesarza i papieża.

W 1519/20 roku pracował jako mówca miejski i specjalista finansowy na rzecz miasta Metz. Następnie przebywał w Kolonii, a od 1521 roku praktykował jako lekarz we Fryburgu. Od 1524 roku był osobistym lekarzem Ludwiki Sabaudzkiej (1476–1531), lecz szybko został uznany za intryganta i zwolniony z dworu za relacje z księciem Bourbonem, który zdradził koronę francuską. Wkrótce Agrippa popadł w problemy finansowe, lecz udało mu się objąć praktykę lekarską w Antwerpii. Następnie pracował jako cesarski historiograf na dworze Małgorzaty Habsburg (1480–1530). Poświęcił się również publikowaniu swoich pism, m.in. wydał De occulta filozofia i De vanitate. Został zwolniony z dworu za pracę w tajemnicy dla Henryka VIII (1491–1547) i wobec oskarżeń o herezję wysuwanych przez teologów z Leuven, Paryża i Kolonii. Wkrótce trafił do więzienia za długi, skąd uciekł do Kolonii, gdzie schronienia udzielił mu arcybiskup Hermann von Wied (1477–1552).

Niewiele wiadomo o ostatnich latach życia Agrippy. Prawdopododbnie przebywał w Bonn do 1535 roku. Podczas pobytu w Lyonie został aresztowany i był poddany torturom. Dzięki pomocy przyjaciół został uwolniony, ale wkrótce potem zmarł – 18 lutego 1535 roku w Grenoble.

Agrippa jest legendarnym pierwowzorem postaci Fausta w dramacie Johanna Wolfganga Goethego.

- Wikipedia

Ed i Lorraine Warren - fakty i mity

źródło : wikipedia, Głos Kultury, internet

Edward Warren Miney (7 września 1926 r. - 23 sierpnia 2006 r.) I Lorraine Rita Warren (z domu Moran , ur. 31 stycznia 1927 r.) Byli amerykańskimi badaczami paranormalnymi i autorami powiązanymi z widocznymi przypadkami nawiedzeń . Edward był weteranem wojennym Stanów Zjednoczonych i byłym oficerem policji, który stał się samoukiem i samozwańczym demonologiem , autorem i wykładowcą. Lorraine wyznaje, że jest jasnowidzem i medium transowym, które ściśle współpracowało z mężem.

W 1952 r. Warrenowie założyli New England Society for Psychic Research , najstarszą grupę łowców duchów w Nowej Anglii . Są autorami licznych książek o zjawiskach paranormalnych i ich prywatnych śledztw w różnych raportach o zjawiskach paranormalnych. Twierdzili, że podczas swojej kariery zbadali ponad 10 000 przypadków. Warrenowie byli jednymi z pierwszych badaczy w kontrowersyjnym nawiedzeniu Amityville . Według Warrenów NESPR wykorzystuje w swoich dochodzeniach różne osoby, w tym lekarzy, badaczy, funkcjonariuszy policji, pielęgniarki, studentów i członków kleru.

Opowieści o nawiedzeniach duchów spopularyzowanych przez Warrenów zostały zaadoptowane lub zainspirowały pośrednio dziesiątki filmów, seriali telewizyjnych i filmów dokumentalnych, w tym 17 filmów z serii Amityville Horror . Inne adaptacje to: film The Conjuring ; jego prequel / spinoff, Annabelle , wydany w 2014 roku; jego kontynuacja, The Conjuring 2 , wydana w 2016 roku; oraz kontynuacja Annabelle, Annabelle: Creation , wydana w 2017 roku. Kolejny spinoff The Nun ma zostać wydany w 2018 roku.

Sceptycy Perry DeAngelis i Steven Novella zbadali dowody Warrenów i opisali je jako "blarney".  Sceptyczni śledczy Joe Nickell i Ben Radford doszli do wniosku, że bardziej znane nawiedzenia, Amityville i rodzina Snedekerów, nie zdarzyły się i zostały wymyślone.

PRZYPADKI :

Annabelle

Według Warrenów, w 1970 roku, dwóch współlokatorów twierdziło, że ich lalkę An Raggedy Ann opętała dusza młodej dziewczyny imieniem Annabelle Higgins. Warrenowie zabrali lalkę, mówiąc współlokatorom, że "manipuluje nią nieludzka obecność" i wystawili ją w rodzinnym "Muzeum Okultyzmu". Horrory Annabelle , Conjuring i Annabelle: Creation są luźno oparte na historii Warrenów.

Annabelle to lalka Raggedy Ann, którą rzekomo nawiedził demon, według demonologów Ed'a i Lorraine Warrenów. Lalka znajduje się w szklanym pudełku w The Okrens ' Occult Museum w Monroe, Connecticut . Opowieść posłużyła jako inspiracja dla filmów Annabelle (2014) i Annabelle: Creation (2017). Annabelle została porównana do Roberta Lalki  i została opisana w biografii Geralda Brittle'a z 2002 roku Ed i Lorraine Warren, The Demonologist .

Zgodnie z twierdzeniami pochodzącymi od Eda i Lorraine Warrenów, pielęgniarka studentka otrzymała lalkę Raggedy Ann w 1970 roku. Po tym jak lalka zachowała się dziwnie, medium psychiczne powiedziało uczniowi, że lalka jest zamieszkana przez ducha zmarłej dziewczyny o imieniu "Annabelle Higgins". ". Podobno pielęgniarka i jej współlokator najpierw próbowali zaakceptować i pielęgnować lalkę opętaną przez ducha, ale ostatecznie przestraszyli się złośliwego zachowania lalki i skontaktowali się z Warrenami, którzy zabrali lalkę do swojego muzeum po ogłoszeniu, że jest " opętana ".

Adwokat religioznawstwa Texas State University, Joseph Laycock, mówi, że większość sceptyków uznało muzeum Warrenów za "pełno gotowych zabawek z okazji Halloween, lalek i zabawek, książek, które można kupić w każdej księgarni". Laycock wywołuje legendę Annabelle „interesujące studium przypadku w relacji między popkulturą i paranormalnego folkloru” i spekuluje, że demoniczna lalka trop spopularyzowana w  takich filmach jak dziecinnie , Dolly Dearest i Obecność prawdopodobnie wyszła z wczesnych legend otaczających Robert Doll a także odcinek Strefy Zmierzchu zatytułowany " Living DollLaycock sugeruje, że "idea lalek opętanych przez demony pozwala współczesnym demonologom znaleźć nadnaturalne zło w najbardziej banalnych i domowych miejscach".

Komentując rozgłos dla okultystycznego muzeum Warrenów zbiegającego się z filmowym wydawnictwem The Conjuring , pisarz naukowy Sharon A. Hill powiedział, że wiele mitów i legend otaczających Warrenów "wydawało się być ich własnym działaniem" i że wiele osób może mieć trudność "w oddzieleniu Warrenów od ich hollywoodzkiego wizerunku". Hill skrytykował sensacyjne relacje prasowe z okultystycznego muzeum Warrenó i jego lalki Annabelle. Powiedziała: "Podobnie jak w prawdziwym życiu Ed Warren, prawdziwa Annabelle jest znacznie mniej imponująca". O nadprzyrodzonych twierdzeniach Annbelle napisanych przez Eda Warrena Hill powiedział: "Nie mamy nic oprócz słowa Eda o tym, a także o historii i pochodzeniu obiektów w muzeum."

Rodzina Perron

W 1971 roku Warrenowie twierdzili, że w Harrisville, Rhode Island , dom rodziny Perronów, nawiedzała wiedźma, która żyła tam na początku XIX wieku. Według Warrenów, Batszeba Sherman przeklęła ziemię, aby ktokolwiek tam mieszkał, umarł. Przypadek ten stał się fabułą filmu The Conjuring z 2013 roku . Lorraine Warren była konsultantką produkcji i pojawiła się w filmie w roli kamea . Reporter z USA Today omówił niby faktyczne ujęcie filmu.

Jak długo rodzina Perronów żyła w nawiedzonym domu?

Prawdziwi Perronowie mieszkali tam około dziesięciu lat. Dom zlokalizowany był w niewielkim miasteczku Harrisville, w stanie Rhode Island. Roger Perron i jego żona Carolyn kupili go zimą 1970 roku. Dwustuakrowa posiadłość była idealnym miejscem do wychowywania ich pięciu córek: Andrei, Nancy, Christine, Cynthii i April. Rodzina wyprowadziła się stamtąd w 1980 roku.

Lorraine Warren i rodzina Perronów byli konsultantami w filmie i wspierali twórców

Lorraine Warren pełniła stanowisko oficjalnej konsultantki reżysera, Jamesa Wana. Odwiedziła nawet plan filmowy w Północnej Karolinie. Sam film w dużej mierze oparty był na zapiskach, aktach i nagraniach sporządzonych przez Lorraine i jej zmarłego już męża, Eda.

Cała rodzina Perronów także wspierała filmowców, przy okazji promując także wydaną w 2011 roku książkę zatytułowaną House of Darkness House of Light, której autorką była jedna z córek, Andrea. To właśnie ona miała najwięcej do powiedzenia na planie filmu.

Prawdziwa Bathsheba

Najbardziej przerażającym duchem w Obecności jest dusza domniemanej wiedźmy, Bathsheby Sherman. Urodziła się ona jako Bathsheba Thayer na Rhode Island w 1812 roku. W 1844 poślubiła farmera Judsona Shermana. Bathsheba spełniała się jako gospodyni domowa, kiedy jej mąż pracował w polu. Małżeństwo Shermanów miało syna, Herberta L. Shermana, urodzonego w czasie, kiedy Bathsheba miała około 37 lat. Możliwe, że Shermanowie mieli też trójkę innych dzieci, które nie dożyły wieku siedmiu lat, aczkolwiek nie ma żadnych oficjalnych dokumentów potwierdzających tę informację.

Zdjęcie powyżej to jedyna istniejąca fotografia, na której prawdopodobnie znajduje się wiedźma Bathsheba. Zdjęcie to zostało zrobione w okolicach 1885 roku, w czasie kiedy posiadłość należała do rodziny Arnoldów. Bathsheba żyła wówczas na pobliskiej farmie Shermanów i w tym czasie miałaby około siedemdziesięciu lat (jeśli jeszcze żyła, jako że zmarła wiosną 1885).

Zdjęcie to wypłynęło w związku z promocją książki Andrei Perron wspomnianej wcześniej, w której autorka twierdzi, że postać na środku to właśnie Bathsheba. Niestety, najprawdopodobniej był to tylko chwyt marketingowy, jako że nie znaleziono żadnego dowodu potwierdzającego tożsamość kobiety na fotografii. Niemniej jednak, niepokojącym faktem jest chirurgiczna maska, którą nosi na twarzy domniemana wiedźma (co dodatkowo utrudnia jej zidentyfikowanie). Sama maska jest zapewne środkiem zapobiegawczym przeciwko panoszącym się w tych czasach wirusom dyfterytu i gruźlicy.

Czy Bathsheba naprawdę była wiedźmą?

Bathsheba Sherman zmarła jako stara kobieta, 25 maja 1885 roku, zaledwie cztery lata po swoim mężu. Istnieje wiele artykułów i opowieści twierdzących, że jej ciało w chwili śmierci dosłownie zamieniło się w kamień, albo że Bathsheba zmarła w wyniku dziwacznej formy paraliżu, który zdumiał i przeraził lekarzy. Niestety wielbiciele wątków paranormalnych mogą się czuć rozczarowani, gdyż wszystko to są najprawdopodobniej zwykłe plotki i lokalny folklor.

Grób Bathsheby Sherman zlokalizowany jest na historycznym cmentarzu w Harrisville, niedaleko drogi prowadzącej na farmę Shermanów.

Skąd rodzina Perronów wiedziała, że ma do czynienia z duchem Bathsheby?

Teorię tę zasugerowali Ed i Lorraine Warrenowie. Carolyn Perron, matka rodziny, powiedziała parze „paranormalnych detektywów” o pewnym incydencie, który zdarzył się jej kilka lat wcześniej. Carolyn leżała wtedy na kanapie i nagle poczuła przeraźliwy ból w łydce, który szybko zamienił się w bolesny skurcz. Po dokładniejszym przyjrzeniu się nodze, okazało się, że w miejscu największego bólu jest plama krwi. Carolyn zaczęła rozglądać się za pszczołami lub czymś, co mogło spowodować ukłucie, lecz nic takiego nie znalazła. Andrea Perron w swojej książce opisuje ranę matki jako idealny okrąg, jakby wielka igła przebiła jej skórę.

Kiedy Warrenowie usłyszeli tę opowieść, powiązali ją z historią Bathsheby, która była podejrzana o zabicie niemowlęcia za pomocą igły do szycia. Lorraine zasugerowała, że Bathsheba mogła zabrać tę igłę ze sobą do zaświatów i użyła jej do dźgnięcia Carolyn. Od tego momentu Lorraine Warren zwracała się do demonicznego bytu per „Bathsheba”.

W tamtych latach był "bum" na historie o duchach i można było na nich sporo zarobić. Jak widać rodzina Perronów również zarobiła chociażby na wydaniu książki.

Amityville

Warrenowie są prawdopodobnie najbardziej znani ze swojego zaangażowania w sprawę Amityville Horror z 1976 roku, w której para z Nowego Jorku George i Kathy Lutz utrzymywali, że ich dom był nawiedzany przez gwałtowną, demoniczną obecność tak intensywną, że ostatecznie wypędziła ich z domu. Autorzy Amityville Horror Conspiracy Stephen i Roxanne Kaplan scharakteryzowali sprawę jako "mistyfikację".  Lorraine Warren powiedziała reporterowi gazety The Express-Times, że horror Amityville nie był mistyfikacją. Zgłoszone nawiedzenie było podstawą książki " The Amityville Horror" z 1977 roku i dostosowane do filmów z 1979 i 2005 roku o tej samej nazwie, jednocześnie służąc jako inspiracja dlakolejne serie filmowe . Wersja wydarzeń Warrensa jest częściowo dostosowywana i przedstawiana w sekwencji otwierającej The Conjuring 2 (2016). Według Benjamina Radforda historia została "obalona przez świadków, śledztwa i dowody kryminalistyczne".  W 1979 r. Prawnik William Weber stwierdził, że on, Jay Anson, i okupanci "wymyślili" horror "nad wieloma butelkami wina".

Jednak nie wszyscy dawali wiarę tym historiom. Inny badacz zjawisk paranormalnych dr Stephen Kaplan usiłował przedstawić cała sprawę jako sprytną mistyfikację. Napisał, że spotkał się z prawnikiem DeFeo, który wyznał, iż wspólnie z Georgem Lutzem wymyślili całą sprawę. Prawnik chciał apelacji DeFeo i nowego dowodu na to, że to jakaś tajemnicza, diabelska siła opętała jego klienta, natomiast Lutz po prostu chciał uciec od kredytu hipotecznego, który przerósł jego możliwości. Jako dowód przytaczał fakt, że wiele z rzeczy opisanych w książce nie miało miejsca: np. drzwi od domostwa znalazł w stanie nienaruszonym, a według zeznań Lutza zostały one zniszczone.

Ponadto w czasie trwającego 28 dni koszmaru Lutzowie ani razu nie wezwali policji. Lutzowie z kolei kontrargumentowali twierdząc, że z niewyjaśnionych przyczyn, atakom sił nadprzyrodzonych bardzo często towarzyszyło odcięcie energii elektrycznej oraz połączenia telefonicznego. Przeciwko wersji o nawiedzeniu świadczyła także rodzina Cromartych, która wprowadziła się do domu przy Ocean Avenue po Lutzach i nie stwierdziła tam niczego niepokojącego.

Na YT jest pełno filmów dokumentalnych o tym domu. Polecam przejrzeć.

Enfield Poltergeist

Pod koniec lat 70. ubiegłego wieku Warrenowie badali twierdzenia, że ​​rodzina na przedmieściach Enfield w północnym Londynie była nawiedzana przez poltergeist activity. Podczas gdy pewna liczba niezależnych obserwatorów odrzuciła ten incydent jako oszustwo przeprowadzone przez "głodne uwagi" dzieci, Warrenowie byli przekonani, że był to przypadek "opętania przez demony". Historia była inspiracją dla The Conjuring 2 , chociaż krytycy twierdzą, że Warrenowie byli zaangażowani "w znacznie mniejszym stopniu niż przedstawieni w filmie" i faktycznie pojawili się na scenie niezaproszeni i odmówiono im wstępu do domu.


Enfield Poltergeist to nazwa nadana do pozornie nadnaturalnej aktywności na 284 Green Street, w domu komunalnego w Brimsdown , Enfield , Anglia w latach 1977 i 1979 z udziałem dwie siostry w wieku 11 i 13. Niektórzy członkowie Towarzystwa Badań Psychicznych takiego jako wynalazca Maurice Grosse i pisarz Guy Lyon Playfair uważali nawiedzenie za autentyczne, podczas gdy inni tacy jak Anita Gregory i John Beloff byli "nieprzekonani" i znaleźli dowody, że dziewczęta sfałszowały incydenty na rzecz reporterów. Członkowie Komitet ds. Sceptycyzmu , w tym magicy sceniczni, tacy jak Milbourne Christopher , Joe Nickell i Bob Couttie, dokonał przeglądu sprawy i skrytykował badaczy zjawisk paranormalnych za nadmierne łatwowierność, a także identyfikację cech tego przypadku jako dowodu oszustwa .

Historia ta spotkała się z dużym zainteresowaniem prasowym w brytyjskich gazetach, takich jak Daily Mail i Daily Mirror , i była przedmiotem książek, które znalazły się w telewizyjnych filmach dokumentalnych i były dramatyzowane w horrorach .

Demony

W 1981 roku Arne Johnson został oskarżony o zabicie jego właściciela, Alana Bono. Ed i Lorraine Warren zostali wezwani przed zabójstwem, aby poradzić sobie z domniemanym demonicznym posiadaniem młodszego brata narzeczonej Johnsona. Warrenowie twierdzili następnie, że Johnson był również opętany. Podczas procesu Johnson próbował powoływać się na Not Guilty z powodu Demonicznego Opętania, ale jego prośba nie powiodła się. Przypadek został opisany w 1983 roku książki diabła w Connecticut przez Geralda Brittle.

Trial Arne Cheyenne Johnson , znany również jako diabeł Me Do It Case , to pierwszy znany przypadek sąd w Stanach Zjednoczonych , w którym obrona starała się udowodnić niewinność oparciu roszczenia pozwanego opętania i zaprzeczenia osobistej odpowiedzialności za kryminał.  24 listopada 1981 r. W Brookfield w stanie Connecticut Arne Cheyenne Johnson został skazany za zabójstwo pierwszego stopnia za zabójstwo swojego właściciela, Alana Bono.

Zgodnie z zeznaniami rodziny Glatzel, jedenastoletni David Glatzel rzekomo był gospodarzem demona, który zmusił Johnsona do zabicia Bono. Po tym, jak zobaczył kilka coraz bardziej złowieszczych wydarzeń związanych z Dawidem, rodzina, zmęczona i przerażona, postanowiła zwrócić się o pomoc do demonologów Eda i Lorraine Warren, których sam opisał.(odnotowano ich śledztwo w sprawie słynnego Amityville Haunting) w ostatniej próbie "wyleczenia" Davida. Rodzina Glatzel wraz z Warrenami zaczęła egzorcyzować Davida przez wielu księży katolickich. Proces trwał przez kilka dni, kończąc się, gdy według obecnych demon uciekł z ciała dziecka i zamieszkał w Johnsonie. Kilka miesięcy później Johnson zabił właściciela podczas gorącej rozmowy. Jego obrońca argumentował w sądzie, że jest opętany, ale sędzia orzekł, że takiej obrony nie można udowodnić, a zatem jest ona nie do przyjęcia w sądzie. Johnson został następnie skazany, choć skazał go na pięć lat wyroku w wieku 10-20 lat.

Proces przyciągnął uwagę mediów z całego świata i uzyskał rozgłos dzięki wielu przedstawieniom wydarzeń w literaturze i telewizji.

Snedeker house

W 1986 r. Przybyli Ed i Lorraine Warren, którzy ogłosili, że dom Snedekerów, dawny dom pogrzebowy, zostanie nawiedzony przez demony. Sprawa została opisana w książce In a dark place z 1992 roku : The Story of a True Haunting. Film telewizyjny, który później stał się częścią serii Discovery Channel A Haunting został wyprodukowany w 2002 roku. The Haunting in Connecticut , film bardzo luźno oparty na wersji Warrensa i wyreżyserowany przez Petera Cornwella, został wydany w 2009 roku. Horror autor Ray Garton , który napisał relację o domniemanym nawiedzeniu rodziny Snedekerów w Southington w stanie Connecticut, później podważył prawdziwość dowodów zawartych w jego książce, mówiąc: "Rodzina zaangażowana, która borykała się z poważnymi problemami, takimi jak alkoholizm i narkomania, nie mogła zachować swojej historii, a ja stałem się bardzo sfrustrowany, to jest trudne pisać książkę o non-fiction, gdy wszystkie zaangażowane osoby opowiadają ci różne historie ".

Rodzina Smurl

Mieszkańcy stanu Pensylwania, Jack i Janet Smurl, zgłosili, że ich dom był niepokojony licznymi zjawiskami nadprzyrodzonymi, w tym dźwiękami, zapachami i objawieniami. Warrenowie zaangażowali się i twierdzili, że dom Smurla był zajęty przez trzy duchy, a także demona, który rzekomo napadł na Jacka i Janet. Wersja ich wersji Smurlsa była tematem powieści " The Haunted" z 1986 r. I stworzonego w 1991 r. Filmu telewizyjnego o tej samej nazwie w reżyserii Roberta Mandela.

Wilkołak

W 1991 roku opublikowano książkę Warrenów Werewolf: The True Story of Demonic Opheses, w której twierdzili, że wypędzili demona manifestującego się jako "wilkołak".

Cmentarz Unii

Książka Ed Warrena Graveyard: True Hauntings z Old New England Cemetery (St Martins Press, 1992) przedstawia ducha "białej damy" nawiedzającego cmentarz Unii. Twierdził, że uchwycił jej istotę w filmie.

Według wywiadu z Connecticut Post z 1997 roku , Steve Novella i Perry DeAngelis zbadali Warrenów dla, sceptycyzmu społeczeństwa (NESS). Okazało się, że para to mili ludzie, ale ich twierdzenia, że ​​demony i duchy są "w najlepszym razie, jak opowiadają pozbawione znaczenia historie o duchach, a w najgorszym - niebezpieczne oszustwa". Wybrali się na wycieczkę za 12,50 $ i obejrzeli wszystkie dowody, jakie Warrenowie mieli na duchy i demony. Obejrzeli filmy i obejrzeli najlepsze dowody, które posiadali Warrenowie. "Ich wniosek: wszystko jest blarney." Znaleźli typowe błędy w fotografii flashowej i nic złego w artefaktach zebranych przez Warrena. "Mają ... mnóstwo lipnych opowieści i  dowodów, które uciekły ... Nie robią dobrego naukowego dochodzenia, mają ustalony z góry wniosek, do którego się odnoszą, dosłownie i religijnie" - mówi Novella. Lorraine Warren powiedziała, że ​​problem z Perry i Stevem "to oni nie"

W artykule dla Sydney Morning Herald, który zbadał, czy filmy nadprzyrodzone są rzeczywiście oparte na prawdziwych wydarzeniach, to badanie zostało użyte jako dowód przeciwny. Jak cytuje się Novellę: "Oni [Warrenowie] twierdzą, że mają dowody naukowe, które rzeczywiście dowodzą istnienia duchów, co brzmi jak sprawdzalne twierdzenie, w którym możemy zatopić nasze zęby śledcze. Okazało się, że to bardzo miła para, prawdziwie szczerzy ludzie, ale absolutnie nie ma żadnych przekonywujących dowodów ... "  Chociaż wyjaśniono, że ani DeAngelis, ani Novella nie sądzili, że Warrenowie celowo wyrządzą krzywdę komukolwiek, zachowali ostrożność, twierdząc, że Warrenowie służyli do wzmacniania złudzeń by dezorientować opinię publiczną o legalnej metodologii naukowej.

Na podstawie działań Warrenów, powstała mnóstwo książek, filmów i seriali, a wszystko ciągnie się do dziś. Na swojej działalności zarobili nie tylko Warrenowie, ale i rodziny, którym rzekomo pomagali, a jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kasę. I wszystko póki co wskazuje na to, że właśnie o to szło od samego początku.

W filmie "Obecność", jest powiedziane, że Ed Warren, jest jedynym świeckim egzorcystom uznanym przez Watykan, czy tam Kościół. Niestety jest to ściema. I choć filmy są naprawdę dobrymi horrorami, to nie mają w sobie ani krztyny prawdy.

Znani w okultyzmie

Agrippa Cornelius

Urodził się w średniowiecznych Niemczech i tam też spędził większość życia. Przydomek Agrippa nadał sobie, kiedy zaczął pisać. Jego najsłynniejsze dzieło to "De occulta philosophiae" (O filozofii okultystycznej) w którym broni pozyzji magii jako nauki i odkrywa rąbek nauk magicznych oraz zasad rządzących tą dziedziną. W owej księdze omawia on również filozofię kabały i przedstawia przykłady wykonywania talizmanów kabalistycznych oraz sygile duchów planetarnych stosowane do ich ewokacji. Jego książka jest jednak pracą głównie teoretyczną. Sto lat po jej wydaniu pojawiła się na rynku księga mająca być jej kontynuacją, zatytułowana "Czwarta księga filozofii okultystycznej". Jej treść przypomniała zawartość klasycznego grimuaru. Autentyczność tego dzieła nie została jednak nigdy potwierdzona. Wiadomo natomiast, że Agrippa opublikował jeszcze jedną pracę "O nicości nauki", która miała ton wysoce pesymistyczny i w której autor dowodził, że wielka nauka nie służy właściwie żadnej sprawie.

Barret Francis

To ostatni wielki mag średniowiecza. Jego prace wywarły wielki wpływ na magiczną myśl XIX wieku. Jego życie jest otoczone tajemnicą. W 1801 roku opublikowano rękopis jego dzieła "Magnus. Niebiańska inteligencja". Jest to jeden z ostatnich wielkich grimuarów, zawierający kompletny kurs magii, od sposobu wykonania magicznego kija, po opisy demonów i duchów oraz sposobów ich wywołania. Kolejne wydanie "Magnus" ujarzało światło dzienne w 1896 roku w eopce rozkwitu okultyzmu w Europie.

Bruno Giordano

Włoski filozof i dominikanin, żyjący w latach 1548-1600. Był przedstawicielem włoskiej filozofii przyrody, żaś w swoich poglądach łączył kilka różnych kierunków - astronomię, hermetyzm i magię, którą dzielił na matematyczną, wróżbiarską i naturalną. Ta ostatnie, jego zdaniem, jest nauką pomocną człowiekowi w poznaniu i kontrolowaniu sił przyrody. Uważał, że wszechświat jest nieskończony, jednorodny i obdarzony życiem. Popierał także teorię Mikołaja Kopernika i uznawał panteizm. Uważał, że prawdziwą drogą poznania Boga jest filozofia, zaś religia jest jedynie systemem filozoficznym urposzczonym dla potrzeb ludu. Został kilkakrotnie oskarżony o herezje. W 1576 roku wystąpił z tego powodu z zakonu, później podróżował po Europie, studiując na najsłynniejszych uniwersytetach. W 1592 roku został uwięziony przez Inkwizycję, a po kulkuletnim procesie skazany na śmierć i spalony na stosie na rzymskim placu Campo di Fiore. Był symbolem wolnomyślicielstwa, tolerancji i swobodnego poszukiwania prawdy wbrew dogmatom.
Najważniejsze jego prace dotyczące magii to "O magii", "Tezy o magii", "O magii matematycznej".

Cagliostro

Alessandro Cagliostro naprawdę nazywał się Giuseppe Balsamo. Nie wiadomo skąd właściwie pochodził - głosy skłaniają się ku Palermu lub Bergano. Podróżował po całej Europie, występując jako alchemik, farmaceuta, spirytysta i cudotwórca zyskując sobie przychylność arystokracji. W 1780 roku zawitał do Warszawy, gdzie odniósł wielki sukces towarzyski. Przez jednych uwaznawany był za wielkiego maga, zaś przez innych za wielkiego oszusta i szarlatana. Podobno potrafił wywoływać duchy, produkować złoto, przyrządzać tajemnicze eliksiry oraz wróżyć (przepowiedział np nadejście Wielkiej Rewolucji Francuskiej). Był również założycielem wolnomularstwa egipskiego, którego mianował się przełożonym (Wielkim Koptem). Skończył w więzieniu, w którym osadzono go po doniesieniu jego własnej żony, Serafiny. Początkowo miał zostać spalony na stosie, jednak uratowało go wstawiennictwo papieża Piusa VI, dzięku któremu zamieniono karę śmierci na więzienie.

Casanova

Postać wielkiego uwodziciela i oszusta nie przypadkiem znalazła się w tym miejscu. Giovanni Giacomo Casanova de Seingalt urodził się w Wenecji w roku 1725. Był podróżnikiem, wolnomularzem, pamiętnikarzem, karciarzem, matematykiem, awanturnikiem, alchemikiem i szarlatanem, a także podobno szpiegiem. Potrafił za pomocą stosunkowo prostego przepisu transmutować srebro w złoto alchemiczne, które sprzedawał naiwnym, żadnym fortuny i dostatecznie bogatym, kiedy pokazywało się dno jego sakiewki. Podobno złoto ważyło dokładnie tyle, ile trzeba i było nierozpoznawalne od prawdziwego, tyle, że jego barwa była stosunkowo blada.

Crowley Aleister

Urodził się w Anglii w 1875 roku, w roku śmierci Eliphasa Levi. Pochodził z bogatej arystokratycznej rodziny, co umożliwiło mu studiowanie w Cambridge, gdzie po raz pierwszy zetknął się z magią i okultyzmem. Został członkiem Złotego Brzasku i pod kierunkiem swojego nauczyciela Allana Bennetha, bardzo uznanego maga owych czasów, osiągnął najwyższy stopień wtajemniczenia w półtora roku, co nie udało się nikomu innemu. Allan Bennet był adoptowanym synem Mathersa, przywódcy zakonu i był niezwykle utalentowany w dziedzinie okultyzmu. Bennet zamieszkał z Crowleyem i przekazał mu całą swoją wiedzę magiczną. Wkrótce potem musiał wyjechać na Cejlon, gdzie leczył astmę. Tam został buddystą i wstąpił do klasztoru, w którym pozostał do końca życia.
Crowley uznał, że nie może dłużej zostać w zdominowanym przez Mathersa Złotym Brzasku, więc opuścił jego szeregi i opublikował wszystkie tajemne materiały w swoim czasopiśmie "Equinox". Uzasadniał to posunięcie tym, że wypełniał jedynie polecenie zakonnych przełożonych.
Najbardziej znaczące wydarzenie w życiu Crowleya miało miejsce Kairze, w 1904. Twierdził, że objawiła mu się tam inteligencja pozaziemska, która nazwała siebie Aiwass i która przekazała mu tekst świętej księgi zwanej "Liber Legis". W księdze tej opisano nową religię nawzwaną thelemą. Crowley został zastem prorokiem owej nowej religii i zgodnie ze słowami bjawienia, ogłosił nadejście nowego eonu w dziejach ziemi, zdominowanego przez boga Horusa. Miał to być trzecie eon w dziejach ziemi.
Resztę życia Crowley spędził na głoszeniu swojej religii i podróżowaniu po świecie. Twierdził, że nie raz chciał zarzucić to zajęcie, jednak coś nakazywało mu kontynuowanie misji. Napisał wiele książek o magii, zastępując dawną symbolikę symboliką thelemy.Prace o kabalistycznych odpowiednikach zaczął pisać jeszcze jako członek Złotego Brzasku, wraz z Bennetem, a później opublikował je w książce zatytułowanej "Liber 777". Założył tajne stowarzyszenie Argentum Astrum, które póżniej stało się integralną częścią OTO. Organizacja ta miała być jedynym prawowitym spadkobiercą Złotego Brzasku, jednak rozpłynęła się w strukturze organizacyjnej OTO.
Crowley do końca życia był szefem OTO. Zmarł w domu starców w 1947 roku, opuszczony przez wszystkich i walczący z nałogiem kokainowym. Jego ostatnie słowa brzmiały : "Jestem zakłopotany".

Dee John

Doktor John Dee był jedną z barwniejszysz postaci w Anglii elżbietańskiej. Żył w latach 1527-1608. W wieku lat 15 zapisał się do St. John's Collage w Cambridge, zaś po ukończeniu studiów wyruszył w podróż po Europie, aby kontynuować naukę.
Był wybitnym uczonym, matematykiem, astrologiem, kryptografem, geografem i kalendarologiem, faworytem królowej Elżbiety I. Sporządzał dla niej nie tylko astrologiczne horoskopy, ale przede wszystkim mapy htdrologiczne i geograficzne nowo odkrytych lądów. Skonstruował przyrządy nawigacyjne, w które wyposażono słynną flotę angielską. Był także propagatorem kalendarza gregoriańskiego i starał się wprowadzić go w Anglii. Sławę zyskał jednak dzięki swoim zainteresowaniom metafizycznym. Był nie tylko tówrcą systemu magii enochiańskiej, ale potrafił także konstruować przyrządy wykorzystywane bardzo skutecznie przez jego medium, Edwarda Kelleya, do wywoływania wizji. Jedna z jego kryształowych kul znajduje się do dziś w British Museum. Cieszył się łaskami znanego z zamiłowania do magii cesarza Rudolfa II, odwiedził także Stefana Batorego przy którym odprawił kilka wróżebnych seansów. Mówiono o nim, że posiada kamień filozoficzny i potrafi transmutować metale w złoto.
Był zamieszany w większość afer dworskich owych czasów, co powodowało, że kolejno popadał w niełaskę lub cieszył się względami na dworach. Przez całe życie narzekał na brak pieniędzy, pomimo otrzymywania hojnych darów, i za pewne dlatego parał się alchemią. Był trzykrotnie żonaty i miał ośmioro dzieci. Zmarł w ubóstwie i niełasce w Mortlake w 1608 roku.
John Dee znany jest przede wszystkim z odkrycia (lub wynalezienia) języka enochiańskiego, który stał się podstawą magii enochiańskiej. Crowley stosował ten system magiczny i utrzymywał, że jest to prawdziwy język magiczny o potężnej mocy. Współczesnym słynnym magiem enochiańskim jest Benjamin Rowe.

Doyle Arthur Conan

Autora przygód Sherlocka Holmesa nie trzeba przedstawiać. Nie każdy jednak wie, że pisarz ten interesował się spirytyzmem i okultyzmem oraz fotografią astralną. Swoje kontakty z zaświatami opisywał w rozprawach naukowych. Był również autorem książki traktującej o fotografii astralnej.

Faustus Johannes

Postać Doktora Fausta jest najbardziej znana ze sztuki Goethego. Był on jednak także postacią historyczną. Johann Faust żył w Niemczech w latach 1840-1540. Był wędrownym humanistą, filozofem, alchemikiem, magiem, lekarzem. Uważany był przez współczesnych za wielkiego czarnoksiężnika. Sam siebie mianował drugim magiem świata, mistrzem nekromancji, chiromancji, aeromancji i piromancji, wielkim astrologiem. Studiował w różnych krajach Europy - teologię w Heidelbergu, magię w Krakowie. Był prześladowany jako heretyk, oszust i rozpustnik, ale już za życia otaczała go wielka legenda. Po jego śmierci powstało wiele opowieści i biografii, jednak w dużej mierze bazują one na wyobraźni autorów. Wedle nich, Faust podpisał pakt z diabłem, ofiarując duszę w zamian za wieczną młodość i magiczną moc. W zasadzie jego historia kończy się happy endem jedynie w wersji Goethego - w pozostałych smutny koniec czarnoksiężnika miał pełnić funkcję dydaktyczną.
Johann Faust jest autorem słynnej księgi Hollenzwang, traktatu o magii, piekle i demonach, którą czytał również Goethe.

Fortune Dion

To jedna z nielicznych znanych postaci kobiecych w świecie magii i okultyzmu. Naprawdę nazywała się Violett Firth, zaś jej pseudonim pochodzi od magicznego motta Dio, Non fortuna, które wybrała jako członkini Złotego Brzasku. Była aktywną działaczką tego stowarzyszenia, a po jego rozpadzie utworzyła własne o nazwie Stowarzyszenie Wewnętrznego Światła. Obowiązywał w nim ten sam magiczny trening, co w Złotym Brzasku, jednak na znacznie wyższym poziomie. Dion była doskonałym medium o silnych właściwiościach metafizycznych. Napisała kilka książek istotnych dla europejskiego okultyzmu, z których najważniejsza to "Kabała mistyczna" przedstawiająca dokładnie usystematyzowany obraz kabały. Stowarzyszenie Dion, działa po dziś dzień, jednak na znacznie niższym poziomie niż za jej życia.

Levi Eliphas

Jego prawdziwe naziwsko to Alphonse Luis Constant. Pseudonim przyjał, gdy zaczął pisać rozprawy magiczne. W młodości uczęszczał do seminarium i przyjął nawet niższe święcenia kapłańskie, jednak z powodu radykalnych poglądów musiał porzucić karierę kościelną. Był aresztowany za rozpowszechnianie pamfletów politycznych, jak na owe czasy bardzo obrazoburczych.
Jego pierwszym nauczycielem był Polak, mistyk i kabalista, Wroński, który wprowadził go w tajniki kabały. Następnie Levi studiował magiczne księgi i grimuary, a uzyskaną wówczas wiedzę ujął w publikacjach "Dogmat i rytuały magii wysokiej" oraz "Historia magii". Analizując styl jego prac, był magiem starej szkoły, ponieważ nie starał się ujmować koncepcji magicznych jako naukowe, jednakże jego sposób interpretacji i zwięzłość plasują go raczej w nowoczesnej szkole okultystycznej. Pisał językiem wysoce metaforycznym, a w swoich pracach czynił mnóstwo odniesień do innych dzieł (chociaż Crowley twierdził, że większości z nich Levi w ogóle nie widział na oczy). Z tego powodu jego książki są lekturą bardzo trudną.
W swojej publikacji "Magia Transcendentalna" podzielił rozdziały według 22 wielkich arkanów tarota, utrzymując, że cała dostępna wiedza jest zawarta w obrazach przedstawionych na kartach. Pomimo tytułu jego druga książka "Rytuał magii wysokiej" jest pracą czysto teoretyczną. Crowley twierdził, że najcenniejszą pracą Leviego są listy, które pisywał do swoich uczniów. Miał ich sporo - utrzymywał się właśnie z udzielania lekcji okultyzmu, ponieważ jego twórczość pisarska nie zapewniała mu wystarczających dochodów. Wykłady dla nich przygotowywał w formie listów, które zostały uznane nie tylko przez Crowleya za część jego twórczości literackiej wnoszącą największy wkład do okultyzmu.

Lovecraft Howard Phillips

Urodził się w 1890 roku w Providence (USA). Kiedy miał 3 lata, zmarł jego ojciec i odtąd wychowywała go matka z pomocą dwóch ciotek i dziadka. Był zdolnym dzieckiem i bardzo wcześnie nauczył się czytać. Ponieważ często chorował, miał czas na rozwijanie swoich uzdolnień. W wieku 5 lat przeczytał "Baśnie z tysiąca i jednej nocy" zaś wkrótce potem także "Iliadę" i "Odyseję". W wieku lat 8 napisał nawet własną wersję tego ostatniego utworu, w dodatku wierszem. Zamiłowanie do tajemniczych opowieści wzięło się prawdopodobnie nie tylko z owych egzotycznych i klasycznych dzieł, ale także z mrocznych historii opowiadanych mu z upodobaniem przez dziadka. Od dzieciństwa dosłownie pochłaniał książki dzięku czemu częsta nieobecność w szkole nie zaowocowała niewiedzą. Mały Howard nie tylko czytał, ale także prztwarzał nabyte informacje, tworząc własne "czaspoisma" naukowe do użytku domowników i przyjaciół. Interesował się astronomią i chemią. Kiedy miał 16 lat czasopismo "The Providence Sunday Journal" wydrukowało jego list traktujący o astronomii, a wkrótce potem rozpoczął stałą współpracę z innymi magazynami, pisząc dla nich astronomiczne felietony.
Z powodu znacznego pogorszenia się warunków bytowych młody Lovecraft przezył w 1908 załamanie nerwowe i nie uzyskał dyplomu, co zakończyło jego karierę naukową. Był jednak zdolnym samoukiem. Przez kilka kolejnych lat zajmował się ulubioną astronomią, pisał wiersze i całkowicie odizolował się od świata, przebywając wyłącznie w towarzystkie matki.
Odmiana losu przyszła w dość nieoczekiwany sposób. Lovecraft w liście do redakcji jednego z czasopism zaatakował bardzo ostro pouplarnego wówczas autora romasnów, z czego wywiązała się gorąca debata na łamach prasy. Listy Lovecrafta zostały zauważone przez prezesa UAPA, który zaprosił młodego autora do wystąpień na łamach zrzeszenia. Lovecraft zaangażował się do tego stopnia, że założył własne pismo, zaś później wstąpił do drugiego podobnego zrzeszenia NAPA. W ten sposób odkrył swoją drogę życiową i powrócił do pisania początkowo poezji i esejów, a także obfitej korespondencji.
W 1921 Lovecrafta dosięgnął kolejny cios - zmarła jego matka, zaś w 1924 ku zaskoczeniu wielu osób, ożenił się. Wybranką była właścicielka salonu kapeluszniczego z Brooklynu Sonia Greene, z pochodzenia rosyjska żydówka. Niestety, wkrótce dopadły ich problemy finansowe i zdrowotne, wskutek czego Sonia wylądowała w sanatorium, zaś bezrobotny Lovecraft powrócił do rodzinnego Providence. Niedługo potem rozwiedli się.
Od roku 1926 Lovecraft zaczął zyć bardzo intensywnie. Chociaż na stałe mieszkał w Providence, bardzo dużo podróżował (szczególnie po Nowej Anglii) a przede wszystkim pisał - to w tym okresie powstały jego najsłynniejsze nowatorskie opowiadania fantastyczne, w których zło jest zupełnie obce, nie z tego świata. To dzięki nim został uznany za pisarza kultowego i klasyka literatury grozy. Pisarz zmarł po długiej i ciężkiej chorobie w 1937 miał 47 lat.

Paracelus

Żył w latach 1439-1541. Był wielkim alchemikiem, ale także lekarzem, chemikiem, zielarzem oraz filozofem. Uznany za prekursora nowoczesnej medycyny oraz jatrochemii czyli kierunku głoszącego, że chemia powinna służyć głównie wynajdywaniu leków oraz, że zdrowie człowieka zależy od przemian chemicznych. Praktykował w wielu krajach i został okrzyknięty cudotwórcą.
Nie był jednak popularny wśród uczocznych owych czasów. Spalił publicznie na głównym placu Berlina wystkie dzieła Avicenny i innych klasycznych autorytetów, aby zamanifestować swój pogląd, że jedynym prawdziwym nauczycielem jest Natura. Jeździł po Europie, kolekcjonując recepty wiejskich szamanów i znachorów. Zwalczał zagmatwaną medycynę średniowieczną, wprowadzając leki proste, roślinne z dodatkiem minerałów i metali. Swoje prace publikował po niemiecku, zamiast po łacinie co również było ewenementem. Do myśli magicznej wniósł znaczny wkład pod postacią teorii o prądach płynących w ludzkim ciele oraz leczeniu chorób wywołanych magią.

Regardie Israel

Osobisty sekretarz Crowleya. Miał dostęp do wszystkich jego prac oraz materiałów Złotego Brzasku, które później opublikował w czterotomowym dziele "Złoty Brzask".
Już jako nastolatek interesował się filozofią Crowleya, przez całe życie zajmował się magią. Po pewnym czasie zerwał kontakty z Crowleyem i ujawnił jego sekrety za co Crowley go potępił. Regardie jest autorem jednego z pierwszych podręczników magii napisanych prostym i zrozumiałym językiem, noszącym tytuł "Drzewo życia". Publikował wielokrotnie równe wydania materiałów Złotego Brzasku.

Różokrzyżowcy

Tajne stowarzyszenie okultystyczne, interpretujące doktrynę chrześcijańską w świetle alchemii i teozofii. Stowarzyszenie miał założyć w XIV wieku Christian Rosenkreutz od którego nazwiska pochodzi nazwa ruchu. Nazwa jest symboliczna - róża i krzyż oznaczają zmartwychwstanie i odkupienie Chrystusa. Wzmianka o ruchu pojawiła się po raz pierwszy w pismach z XVII wieki w Niemczech. Różokrzyżowcy wywarli wpływ na wolnomularstwo oraz inne organizacje tego typu. Odłamy różokrzyżowców działają do dzisiaj, głównie w Holandii, Wielkiej Brytanii i USA.

Rudolf II

Cesarz niemiecki, król Czech i Węgier, żyjący w latach 1576-1612 był miłośnikiem wiedzy tajemnej i założył w Pradze, która była wówczas prawdziwym rajem dla wszelkiej maści okultystów, wydział astronomiii chemii. Sam zajmował się astrologią i alchemią, uprawiał czarną magię i przyjmował na swym dworze wszelkich znawców magicznych profesji. Pod koniec życia oszalał i popadł w manię prześladowczą. W obawie przed zabójstwem podpisał cyrograf, w którym ofiarował mu duszę w zamian za ochronę swojej osoby. Do dzisiaj zachował się fotel, w którym cesarz podpisał ów cyrograf.

Szymon Mag

Inaczej Simon Magus lub Szymon Czarnoksiężnik, to postać opisana w Biblii w Dziejach Apostolskich. Żył w Samraii jednak jak głosi apokryf biblijny Złota legenda udał się do Rzymu, gdzie swoją sztuką zachwycił Nerona, który zatrzymał go przy sobie na dworze. Był uczniem wielkiego cudotwórcy Dositheusa oraz jednym z twórców filozofii gnostycznej. Uprawiał magię za pomocą kontrolowania demonów, leczył choroby i konstruował myślące automaty. Jego bolączką było to, że nie potrafił w przeciwieństwie do apostołów, wskrzeszać zmarłych. Umiał za to fruwać bez pomocy skrzydeł i czynić inne sztuki. Wyzwał na pojedynek magiczny apostołów Piotra i Pawła, co jednak skończyło się dla niego smutno. Kiedy bowiem unosił się w powietrzy podtrzymywany przez niewidzialne demony, apostołowie zmusili je do ucieczki, a Szymon spadł i skręcił sobie kark.

Twardowski Jan

 znany pod nazwiskiem Pan Twardowski lub Mistrz Twardowski najsyłnniejszy polski czarnoksiężnik. Żył w XVI wieku, jednak szczegóły jego biografii powstały głównie w XIX wieku, z powodu fascynacji polskich romantyków tą ciekawą i niebanalną postacią. Wiadomo, że przebywał na dworze Zygmunta Augusta, jednak pozostałe szczegóły sa nieznane. Pojawiały się nawet wątpliwości, czy taka postać w góle istniała. Ponoć właśnie Twardowski ukazał zrozpaczonemu Zygmuntowi Augustowi widmo jego ukochanej zmarłej żony, Barbary Radziwiłłówny. Pojawiły się jednak głosy, że całe to porzedstawienie było starannie ukartowane przez podkanclerza koronnego, księdza i dwóch dworzan, zaś rolę odegrała dama dworu.LEgenda otaczająca całe życie Twardowskiego, plasuje go raczej w świecie baśni, niż w świecie rzeczywistym. Otóż, ojcec jego, jadąc przez bagna, zaczął tonąć. W zamian za uratowanie od śmierci, obievał oddać diabłu to co pojawiło się pod jego nieobecność w domu. Po powrocie z przerażeniem skontatował, że w tym czasie urodził mu się syn. Mały Jaś nie był jednak w ciemię bity. POdrósłszy nieco, udał się do piekła i wyłudził cyrograf od samego Lucyfera. Później jednak sam zawarł pakt z diabłem, w którym określono, że diabli będą mu służyć tak długo, aż nie uda się do Rzymu. Wówczas będą mogli wziąć jego duszę. Dzięki cyrografowi Mistrz Twardowski potrafił wyczyniać niebywałe rzeczy - zapalał wioski na odległość za pomocą szkiełka,pływał w górę rzeki bez wioseł czy żagla, jeździł na malowanym kogucie i potrafił rozwiązywać wszelkie zagadki. Do Rzymu jednak wcale nie miał zamiaru się udawać. Diabli postanowili zatem zwabić go do karczmy o nazwie Rzym, co się powiodło. Podczas podróży do piekła Twardowski zaczął śpiewać godzinki, przez co diabeł upuścił go na Księżycu gdzie przebywa po dziś dzień.